Ik gaf een geschrokken gil van schrik toen ik per ongeluk mijn blikje liet vallen en die op z’n minst tien meter naar beneden kletterde met een hoop lawaai. Ik keek Jonathan geschrokken aan, maar hij grijnsde terug. ‘Er komt hier geen hond, Evan. Niemand heeft dat gehoord.’ Trillerig knikte ik. Ik moest toegeven dat Jonathan zich behoorlijk goed groot hield ondanks zijn hoogtevrees. ‘H-heb je weer de neiging te springen?’, vroeg ik voorzichtig. Hij haalde zijn schouders op. ‘Niet echt.’ Hij stopte zijn lege blikje in zijn tas. Ik hoorde wat gekraak en zag dat hij een zak lolly’s opende. Hij bood me er eentje aan. ‘Nice, thanks man.’ Hij grijnsde opnieuw. ‘Ik ben benieuwd naar je training morgen.’ Ik rotzooide met het plastic die om de lolly heen zat. Altijd een tijdverslindend rotwerkje, zo’n lolly openmaken. ‘Jullie zijn toch zo’n wedstrijdgroep?’ Ik knikte en stak de lolly in mijn mond. ‘Dan moeten jullie vast heel goed zijn.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Valt mee’ Jonathan sloeg mijn arm om min nek in een houdgreep en wreef ruw met zijn knokkels over mijn hoofd. ‘Niet zo bescheiden!’ Ik wurmde mezelf los uit Jonathans houdgreep en deed alsof ik hem in het gezicht spuugde. ‘Lama’ Ik vroeg me af hoe het plotseling zo snel was gegaan, de vriendschap tussen Jonathan en mij. Het was alsof we elkaar het ene moment nog hadden gehaat, en we op het andere moment opeens beste maten waren geworden. Misschien kwam het door mijn beslissing om me over dat kinderachtige ‘Cobra’ gedoe te zetten en dat hij zo goed meewerkte in het project dat ik hem opeens zo mocht. Toch voelde ik me nog steeds een beetje beschaamd tegenover mijn vrienden dat ik hem zo aardig vond. Wat eigenlijk nergens op sloeg. Ik had zelf toch de keuze om met de mensen om te gaan wie ik mocht? En het was niet dat Jonathan net als zijn vriend Danny ons ook echt iets aan het gedaan. Het was puur en alleen omdat onze vrienden elkaar niet mochten. ‘Hoe ben je van plan die ruzie met je vrienden op te lossen?’ Daar ging ik weer hoor, de nieuwsgierige flapuit. Kon ik dan ook nooit even mijn bek houden over dingen waar ik nieuwsgierig over was? Jonathan haalde sip zijn schouders op. ‘Kweenie, niet denk ik. Of ik zeg gewoon sorry ken dat is het. Soms vraag ik me eigenlijk wel af of ik nog langer iets met ze te maken wil hebben. Ik vind die hele ruzie tussen onze vrienden behoorlijk kinderachtig, ik voel me net Romeo en Julie om zo mt je om te gaan. En over het algemeen zijn we nooit close geweest, het zijn meer gewoon wat mensen waarmee ik optrek zodat ik niet alleen ben.’ Ik was even stil. Niet goed wetend wat te doen, legde ik mijn hand zachtjes op Jonathans knie. ‘Het komt wel goed.’ Hij glimlachte mistroostig en mompelde: ‘We zien wel.’ Ik zuchtte en knikte. ‘We zien wel.’ Er was een stilte waarin ik Jonathan zijn lolly kapot hoorde bijten. ‘I-Ik wil je laten weten dat als het niet goed komt je altijd naar mij toe kunt komen.’, zei ik verlegen, en ik plukte aan mijn haar. Jonathan gniffelde. ‘Nee dank je, ik hoef niet opgegeten te worden door je vriendjes.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Desnoods gaan we alleen zitten, het is ook niet dat mijn vrienden en ik nou zo close zijn. Ik wil gewoon niet dat je alleen bent.’ Dat laatste mompelde ik. Ik had altijd een soort dilemma als ik vrienden met iemand was. Aan de ene kant wou ik ze laten zien dat ik er voor ze wou zijn, maar aan de andere kant vond ik het altijd een beetje beschamend om zulke dingen toe te geven. Zeker met Jonathan. ‘Thanks. Ik denk dat het tijd is om terug te gaan.’, zei hij terwijl hij zijn telefoon weer tevoorschijn haalde en ging filmen. ‘We gaan nu weer terug.’, vertelde hij aan de camera terwijl ik hem hielp zijn rugzak om te doen zodat hij nog steeds kon blijven filmen. En toen we de trap afliepen gebeurde het. Jonathan was van de zenuwen over de hoogte over zijn eigen voeten gestruikeld en wist zichzelf met een hoop gekletter aan de ijzeren trap op te vangen. Maar, waar ik al heel de tijd bang voor was gebeurde. Het licht van een zakplamp gleed over het plafond en verdween even. Voetstappen kwamen dichterbij. Jonathan en ik keken elkaar met grote ogen aan. Voordat ik iets kon zeggen sloeg Jonathan zijn hand voor mijn mond en sleurde me mee. Terwijl het licht nogsteeds door de ruimte gleed en de voetstappen luider werden, flitsten Jonathans ogen vliegensvlug heen en weer, op zoek naar een uitweg of schuilplaats. Hij gooide zijn rugzak af en stopte zijn telefoon in een zijvakje. ‘Heb je iets wat niet mat mag worden?’, siste hij. Ik keek hem verward aan, maar schudde mijn hoofd. Zo geruisloos en snel mogenlijk gooide hij zijn rugzak opzij in een donker hoekje en trok me mee. Nogsteeds niet-begrijpend wat hij aan het doen was bleef ik schuchter om me heen kijken, op zoek maar de zaklamp terwijl Jonathan een deksel van een reusachtige ton afdraaide. ‘Kom mee’, siste hij. Hij klom het trapje op en liet zichzelf in de ton zakken. Er klonk geklots van water. Toen ik over de rand keek zag ik dat Jonathan het idee had gehad om zich in een reusachtige ton vol met donker water te verstoppen. Misschien slim, maar doodeng. Ik haalde diep adem en liet me naast Jonathan zakken in het ijskoude water. Bijna had ik gegild van de kou en ik zag dat Jonathan klappertandde. Jonathan wist de deksel er weer overheen te leggen. ‘Hier vind hij ons niet.’, fluisterde hij, een beetje buiten adem van het watertrappelen. Ik werd ook moe. ‘Dit was misschien geen slim idee geweest, om hier naar deze fabriek te gaan.’, gaf Jonathan toe. De voetstappen kwamen dichterbij, en ik raakte nog erger in paniek. Ik begon heftiger met mijn voeten te trappelen en... Bam! Mijn voet kwam met een hoop lawaai tegen de zijkant van de ton aan. De voetstappen werden sneller. Jonathan greep mijn hand beet en gebaarde met de andere dat ik een hap lucht moest nemen. Hij trok me onder water, met op het moment dat de deksel van de ton af gehaald werd. Door het donkere water kon de bewaker ons niet zien. Ik kneep hard in Jonathans handen van de angst, de kou en het tekort aan zuurstof. Het licht van boven verdween toen de deksel er weer op gelegd werd. Het was voor mijn gevoel wel een eeuwigheid geweest, en zo dachten mijn longen er ook over. Kille, muffe lucht vulde mijn longen. Ik wou de deksel van de ton afduwen maar Jonathan greep mijn pols ferm beet. ‘Straks komt hij terug.’, siste hij dringend. We zaten wat voor mij wel een uur was in onze schuilplaats voordat Jonathan eindelijk zei dat we er uit konden toen ik echt begon te flippen. Onze natte kleding droop en liet donkere vlekken op de stoffige, grijze vloer achter. ‘Gelukkig heeft hij mijn rugzak niet gezien.’, fluisterde Jonathan. Ik knikte, rilde, en sloeg mijn armen om me heen. Mijn hart was nog steeds flink aan het bonzen van schrik en paniek. We slopen zo snel als we konden onze weg terug en ik was opgeluchter dan ooit toen we weer veilig op legaal terrein waren. ‘We mogen zo nooit de bus in.’, zei Jonathan met een blik op onze kleren. Het verbaasde me dat hij ook nog maar íets zag, want zijn bril was beslagen en zat onder de druppels. Zijn haar drupte en hing in zijn ogen en er zaten vage, paarse vlekken van mijn haar wat af had gegeven op mijn oude trui. Gelukkig was ik toch al van plan om die weg te doen. ‘Wat nu? Het is onmogelijk om zo ver naar huis te lopen en de taxi wilt ons vast ook niet hebben.’ ‘Ik bel ma.’
En daar stonden we dan, verzopen voor een oud industrieterrein, wachtend op de auto van Jonathan’s ma’s.

Reacties (3)

  • LaLoba

    Aah je kan alles zo goed beschrijven

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Misschien woont daar iemand en hoorde hij hun, en wilde kijken wat er aan de hand was. Waarom verstoppen ze zich dan? Ik bedoel, het kán natuurlijk een enge pedo zijn, maar dat hoeft niet.

    3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Het was een bewaker die de popo’s zou bellen en ze taakstraf in hun gezicht zou smijtenxD

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Dat weten zij toch niet?

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Waarschijnlijk wel, maar maybe niet inderdaad

      3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Wauw. Weer zo'n geweldig hoofdstuk. Geen woorden voor

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen