Foto bij Forth Player - Wiishu

Wiishu is erg betrouwbaar en meegaand. Ze zou makkelijk weten wat er aan de hand is en toch nadenken. Ze was geschikt voor dezelfde puzzels als Jack. Het enige probleem zou zijn dat ze niet goed zou durven en het misschien niet zou willen doen, maar tot nu toe hadden de dreigingen goed gewerkt. Ze zou zo vrijwillig mee willen doen als ze wist dat haar geliefde Jack ook meedeed. Alleen was het nog een probleem om haar te bereiken.

Wiishu zat beneden Overwatch te spelen en hoorde boven Jack schreeuwen tegen zijn computer. Hij mocht dan wel matrassen tegen de muren staan, maar de deur was dun genoeg om toch alles te kunnen horen. Ze stoorde zich er niet aan en wou ook niet weten wat hij daar allemaal deed. Ze wist wel beter dan er zomaar binnen te komen. Toch was het vandaag anders. Het was ineens erg stil daarboven en Jack was ook niet beneden. Het leek alsof hij ineens was verdwenen. Wiishu stond op van de bank en pauzeerde haar spel. Ze liep naar boven en zag een lijkbleke Jack voor de deur van zijn kamer staan. Hij was nooit bang geworden van een spel, dus er was iets aan de hand. Ze liep naar hem toe en probeerde contact met hem te maken. Ze wist niet zo goed wat ze met hem moest doen. Het leek echt alsof hij een lijk had gezien. Wiishu stond nu recht voor hem en rook het angstzweet. Hij was doodsbang. Stiekem werd ze zelf ook bang, maar nu had hij haar nodig. Ze omhelsde hem en wreef met haar hand langs zijn rug. Dat deed ze altijd als hij niet rustig wou worden. Het is erg vermoeiend om met zo’n drukke man samen te wonen. Jack deed niks. Hij leek haar niet te zien of te voelen. Om heel eerlijk te zijn, brak het Wiishu’s hart. Ze kon niks doen voor hem en hij leek niet eens op te merken dat zij er was. Ze begon heel zachtjes zijn wangen te aaien. Gewoon om zijn aandacht te trekken. Dit keer knipperde hij met zijn ogen. Die milliseconden betekende heel veel voor haar. Ze keek hem aan met ogen vol hoop en passie. Ze wou gewoon dat hij weer reageerde op haar aanwezigheid. Ze pakte zijn hand en hield hem vast. Zijn hand voelde ijskoud aan. Wiishu voelde een paar tranen prikken. Ze wou hem niet verliezen. Jack reageerde op haar hand en kneep er zachtjes in. Wiishu liet zijn hand los en ging weer naar beneden. Op de televisie was een nieuw scherm gekomen. Het spel had waarschijnlijk gewoon te lang op pauze gestaan. Niets bijzonders, behalve de tekst die er bij was gekomen. Het waren maar een paar simpele regels die Wiishu van binnen deden verstijven.
Wil je meedoen?
Ja
Nee
Je hebt 40 seconden om na te denken.

Wiishu wist meteen wat ze moest doen en wou net datgene gaan doen, totdat iets haar tegen hield. Achter haar stond Jack met een strenge blik. “Doe het niet. Dat gaat je dood worden.” Hij zei het alsof hij het echt meende. Wiishu deed niks meer. Ze was erg blij dat haar vriendje niet meer zo’n pop was. Hij reageerde weer op alles. Ze was werkelijk opgelucht. “Ik...eh,...Ik heb geen idee wat er aan de hand is, maar het wil ons heel erg bang maken.” zei Jack. Wiishu keek weer naar het scherm. De seconden begonnen langzaam af te tellen. 39, 38, 37, 36, 35, 34, 33, 32, 31, 30...Signe, Kies verstandig. Kies wijs. Je zet hier levens op het spel net als...Sean. Die woorden verschenen even op het scherm en Wiishu keek boos naar Jack. Wat!? Heeft hij werkelijk levens op het spel gezet?! Wiishu was kwaad. Jack keek alleen naar de grond. “Het spel is niets wat het lijkt. Ze bedreigen je met je ergste nachtmerrie en ze weten je diepste geheimen. Hoe denk je anders hoe ze mij gevonden hebben?” zei Jack. Hij leek zeker van zijn zaak en dat kalmeerde Wiishu een beetje. “Wat willen ze dan?” vroeg ze. 29, 28, 27, 26, 25, 24, 23, 22, 21, 20....Signe, luister goed. Als je niet meedoet, zullen er hele erge dingen gebeuren...Met jou...of Sean. Je moet het juiste doen. Alleen jij kan die keuze maken. Wiishu keek weer naar de televisie. Bedreigingen of niet. Ze moest het doen...Voor Sean. Voor haarzelf. Ze zuchtte en pakte haar spelcontroller. Met een paar simpele klikken had ze zo ‘Ja’ aangeklikt. De teller stopte niet. Het begon zelfs sneller te tellen. 19, 18, 17, 16, 15, 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, 0...Hier is waar je het echt voor doet. Er verscheen een beeld van haar familie en ook die van Jack. Ze zagen er slecht uit. Wiishu begon zachtjes te huilen en Jack pakte haar vast om te troosten. Zo stonden ze samen in de huiskamer zonder echt te weten waar ze nou eigenlijk echt terecht in waren gekomen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen