Foto bij Hoofdstuk 1 - the familyroom

Ze zaten allemaal netjes naast elkaar en deden niks. Ze zaten vast met kettingen en hadden een lap voor de mond. Hun ogen waren bedekt met een soort stoffig masker. Ze konden niks zien of zeggen. Zo zag hij ze het liefst. Op hun kwetsbaars. Het is een wonder dat ze allemaal nog leven. Hij deed al het vuile werk zelf. Hij martelde ze eigenhandig met zijn eigen werktuigen. Hij sloeg ze met zijn eigen zwepen. Het beste was dat ze hem niet konden zien en ze werden altijd wakker met ontzettend veel pijn. Hij keek even naar zijn pop...Zijn ogen...Zijn gezicht. De pop was het enige wat ze ooit echt zagen van hem. Jammer. Hij had graag zijn spelers ontmoet. Hij lachtte zachtjes. Ze waren zo dom geweest om tegen zijn regels in te gaan. Hij had medelijden met ze. Hij wist immers wat hij met ze ging doen. Het was tijd om de spelers op te halen. Ze waren nodig voor het spel. Na een paar uur had hij ze naar zijn geheime plek gebracht. Ze waren nog verdoofd van het middel wat hij ze had gegeven. Ze mochten niet weten waar ze naar toe gingen. Dat was te gevaarlijk. Hij tilde ze één voor één naar binnen en bond ze vast. Snel en voorzichtig sleepte hij ze naar hun kamer. Ze kregen allemaal verschillende opdrachten die geschikt voor ze waren. Hij wist alleen nog niet wat hij met de familie ging doen en hij moest er ook voor zorgen dat iedereen in het land het kon zien. Alles zou live plaatsvinden. Deze mensen zijn gewend om alles te delen via het internet. Het zou een goede optie zijn. Hij had ver van te voren een paar dingen neergezet die van pas komen bij het spel. Hij had kamers voor elk van zijn spelers gemaakt, maar eerst was het tijd voor een groepsgesprek. Hij had lang nagedacht of hij ze wel allemaal bij elkaar zou zetten. Hij wou ze eigenlijk niet laten weten wie er allemaal was. Alleen de koppels zouden elkaar mogen zien, maar zijn plan was veranderd. Nu had hij ze allemaal bij elkaar gezet voor het voorbereiden van zijn plan. Hij had ze voor de zekerheid ingespoten met een soort verdovingsmiddel om zeker te weten dat ze niet in paniek zouden raken. Oh,Ja, Morgan. Morgan is hier ook. Hij kon haar niet dwingen om mee te gaan, maar ontvoeren was altijd nog een optie. Ja, Hij heeft haar ontvoerd, maar zij luisterde niet en dat maakt hem erg kwaad. Het was bijna tijd. Ze zouden bijna wakker worden.
Na een paar uur voorbereiding werden ze wakker. Ze hadden allemaal hoofdpijn en waren misselijk. Waarschijnlijk van de lange reis en al dat spul wat ze in hun mond hadden. Ze deden hun ogen open, maar ze zagen niks. Waren ze blind geworden? Had hij iets met hun zicht gedaan? Ze wisten het niet. Hoe konden ze het ook weten? Ze wisten niet eens waar ze waren. Ze waren in ieder geval niet meer thuis. De ruimte waar ze waren stonk naar vis en bloed. Er waren hier al een boel mensen doodgegaan en liggen rotten. Ze zouden er nooit meer weg komen. Eentje was losgekomen en gaf ergens in de hoek over. Ze konden ook een soort gerinkel horen. Ze zaten vast, maar konden vrij bewegen wat betekende dat ze vast zaten met kettingen. Degene die was gaan overgeven, zat inmiddels meer en kreunde zachtjes. Nu was er ook nog de geur van kots te ruiken. Ze hoorden voetstappen, maar geen gerinkel. Er was dus nog een elfde persoon in de kamer. “Hallo, spelers. Welkom in de hel.” Het was een diepe en mechanische stem met af en toe een kleine hapering. Iedereen kon de stem enigszins herkennen, maar er waren slechts een paar die wisten van wie hij werkelijk was. “Ik ben jullie gastheer en spelleider. Ik ben voor sommige slechts een stem en voor sommige de duivel. Jullie mogen me Saw noemen. Jullie zullen straks naar jullie kamers worden gebracht.Daar zal het nog erger stinken dan hier. Veel succes!” Het bleef een paar minuten stil, maar hij sprak weer. “Oh, Ja, Jullie fans kijken mee. Zwaai af en toe eens naar de camera.” Zijn stem vervaagde in de stilte. Je kon horen hoe ze allemaal een voor een weggesleept werden door iets of iemand. Niemand zou je het gevoel kunnen beschrijven van hoe ze zich voelden. Ze waren misschien bang of in de war, maar zelfs dat wisten ze niet precies. Ze wisten niet eens of ze nog wel leefde. Ze zouden zich misschien minder bang voelen als ze dat zeker wisten.
Hij keek naar een groep beeldschermen op zijn bureau. Hij had in elke kamer een camera geplaatst. Voor de kijker zou dat handig zijn. De eerste paar beelden zouden van elke individuele speler zijn in zijn/haar kamer. Later zouden de paren weer bij elkaar komen voor hun eerste opdracht. Dat zou ook handig zijn voor de overlevers. er bestond nog steeds een kans dat een paar het niet zouden halen tot het einde. Je zult vanzelf wel merken hoe de kamernummers en al dat soort dingen werken. Het beste wat je kunt doen, is je geen zorgen maken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen