Foto bij Hoofdstuk 2 - The first task on the first floor

Deze is extra lang en kan veel informatie hebben. Lees gerust een paar keer door.

Room 1- Jack

Jack was zeker weten ziek. Hij kon niks meer inhouden.Toen hij hier aankwam, moest hij meteen overgeven. Hij was misselijk en had sinds vanochtend niks meer gegeten. Hij was ontzettend moe. Hij zat vast met kettingen om zijn polsen en rook iets van alcohol. Jack voelde voorzichtig aan zijn gezicht en voelde dat er een masker voor zijn ogen zat. Het lukte hem af te doen. De kamer was zwart en was verlicht met slechts een peertje. Jack keek verder om zich heen en zag dat hij alleen was. Hij vroeg zich meteen af of Signe hier ook was.Dat moest haast wel. Ze was vlak na hem benaderd door die griezel. Jack zag dat hij vast zat aan een stoel. Zijn broek was vast gespijkerd tot aan zijn middel. Het enige wat Jack kon doen, was zijn broek zo scheuren dat hij hem uit kon doen. Hij kon de stoel bewegen, dus misschien kon hij iets scherps vinden. Gelukkig voor hem lag er ergens een mes. Hij hobbelde er heen en boog zich om het te pakken. Hij sneed zijn broek open en kreeg het koud. Zijn broek was tenminste uit. Hij kon zich vrij bewegen. Hij gooide het mes weg en zocht een uitgang. Hij voelde iets klikken onder zijn blote voeten en schrok. Onder zijn voet lag een mijn. Jack rende naar de deur en gooide hem open. Hij kwam in een trappenhuis en rende de trappen op. Toen hij boven kwam, was hij buiten adem.

Room 2- Mark

Mark zat rechtop met zijn voeten achter de achterste poten van zijn stoel. Hij zat ook vast met kettingen, maar die zaten niet alleen om zijn polsen. Ze zaten om zijn hele lichaam. Het was een stuk moeilijker voor hem om vrij te komen. Hij was nog heel even in slaap, maar werd al gauw wakker. Hij had een zeer vreemde droom. Hij had een date met Amy en op het moment dat ze bij het restaurant zijn, komt er ineens een man naar ze toe...Oh,...Dat was echt gebeurt. Hij zat echt hier vast. Mark was kwaad op zichzelf. Hij had Amy moeten beschermen. Hij had...Hij was al in de problemen. Mark zuchtte. Waar was hij eigenlijk? Hij zag een zwarte kamer met een zwak licht. Mark voelde meteen dat hij vast zat. Hij kon niet meer wegkomen. Voorzichtig voelde hij over de randen van de stoel. Hij voelde dat de sleutel van zijn boeien onder de stoel zat. Mark kon er net niet bij, maar als hij de stoel zou breken. Dan wel. Hij hoefde alleen maar de stoel met hem en al tegen de muur te gooien. Dat ging behoorlijk pijn doen, maar hij was al behoorlijk veel pijn gewend. Mark gooide de stoel met zijn volle gewicht tegen de grond. De stoel begon te kraken en dat is waar Mark op wachtte. Hij gooide de stoel verder om. Hij lag op zijn buik en de stoel miste twee poten. Mark reikte uit naar de sleutel en kreeg hem te pakken. Snel maakte hij zichzelf los en zocht de uitgang. Hij rukte de deur open en vond een trappenhuis. Vlug rende hij naar boven en hoorde voetstappen achter hem. Hij was te veel buiten adem om te kijken wie het was. Hij zag een nieuwe deur en bleef even staan om op adem te komen.

Room 3 - Amy

Amy voelde de kamer draaien. Ze was duizelig en wou liggen. Dat deed ze ook, maar het hielp niet. In de hoek van haar donkere kamer stond een glas water met wat medicijnen. Die had ze nog het meest nodig. Zij zat niet vastgebonden, maar had wel kettingen om haar polsen. Ze stond weer op en liep waggelend naar de andere kant van de kamer. Bij het glas lagen twee pillen en een briefje.

Gefeliciteerd,
Je hebt het gehaald. Als je de goede pil neemt, mag je uit deze kamer. Je moet goed nadenken anders loopt het niet goed met je af.


Amy keek naar de pillen. Ze waren grijs van kleur en even lang. Ze nam het glas water en dronk die helemaal leeg. De pillen gooide ze achter zich. Die zouden toch niet werken. Achter Amy begon iets te rommelen en er was ineens een deur. Amy kroop er naar toe en ging naar buiten. De frisse lucht in het trappenhuis sloeg meteen aan. Amy voelde zich spontaan een stuk beter. Ze rende de trap op en had het idee dat iemand hetzelfde deed als haar. Dat iemand ook naar boven liep. Was dat die rare Saw? Ze had zijn naam onthouden sinds hij hem zei. Ze zou hem kapot maken als ze de kans kreeg. Ze bleef rennen tot ze een nieuwe deur zag. Amy hoorde nog iemand zwaar ademen. Ze werd een klein beetje bang, omdat ze dacht dat die rare Saw bij haar was gekomen. Ze deed haar ogen dicht en deed langzaam haar hoofd omhoog om elke mogelijke klap op te vangen, maar die kwam nooit. Ze deed haar ogen open. Ze wou gaan gillen. Voor haar stond Mark, maar hij was...Anders. Hij zag er anders uit. “Amy, Ik zie er misschien uit als shit, maar dat zijn slechts blauwe plekken en schrammen.” zei hij met een kalme stem. Amy omhelsde hem en sloeg haar armen om zijn nek. Ze bedolf hem met duizenden kusjes. Ze was zo blij om te zien dat hij nog leefde.

Zie je dat mensen? Een tragisch liefdesverhaal. Zij zullen voor elkaar moeten strijden, maar zullen ze het redden? Je ziet namelijk dat ze elkaar niet mogen zien voordat ze in de nieuwe kamer zijn. Dat is hun eerste fout!

Amy en Mark lieten elkaar snel los en keken naar de deur. Ze moesten er samen naar binnen en samen weer uit komen.

Room 4 - Signe
Signe had het niet naar haar zin. Ze zat nu veel liever naast Jack op de bank. Ze lag op een bed zonder matras. Haar kamer was niet groot en ingericht als gevangenis. Er stond zelfs een toilet. Signe stond op en liep naar het kleine ding. Ze zag dat er een kleine sleutel in het water dreef. Voorzichtig stak ze haar handen in de pot en pakte de sleutel. Gelijk begon ze te kokhalzen. Die sleutel stonk ontzettend naar poep en urine. Ze wreef de sleutel langs haar shirt zodat ie droog zou worden. Ze slaagde erin om zichzelf los te maken. Ze rende naar de deur van haar cel en rukte de deur open. Ze rende zonder na te denken naar boven in het trappenhuis en ze keek ook niet wie ze tegen zou komen. Ze vond haar nieuwe bestemming al snel en ging meteen naar binnen.

[b]Mensen, Signe gaf een goed voorbeeld van hoe het wel moet. Zoals je ziet, hebben ze tot nu toe hele simpele opdrachten gekregen. Ik beloof je dat het veel beter gaat worden. Jullie bepalen immers wat jullie zien.[/b]

Room 5 - Pewds

Luid gegrom was te horen. Pewds was veranderd in een soort monster. Hij had bloed doorlopen ogen en zijn spieren stonden strak van de spanning. Toen hij wakker werd, voelde hij zich een stuk sterker en zelfverzekerder. Pewds was enorm kwaad op iets, maar hij wist niet goed wat. Hij wist wel dat hij iets moest vermoorden en snel. In zijn kamer lag een groot mes en een ander persoon. De andere persoon lag in de hoek te huilen en was behoorlijk bang. Pewds keek naar het slachtoffer en lachte gemeen. Hij had geen medelijden en voelde alleen woede. Pewds lachte zijn tanden bloot en pakte het mes van de grond. Hij kon de persoon zo vermoorden, maar hij had er geen zin in. Hij was misschien wel een moordmachine door een soort medicijn dat hij had gekregen, maar hij kon nooit iemand vermoorden. “Ik heb de sleutel van de deur achter je.” zei de persoon. Pewds keek achter zich. Daar was inderdaad een deur. “Als je de sleutel wil, moet je mijn buik open snijden. Anders zit je hier voor eeuwig vast.” Pewds luisterde aandachtig naar die woorden. Hij wou heel graag uit deze kamer, maar hij wou die persoon geen pijn doen. Ineens begon het te flitsen in zijn hoofd. Het leek wel alsof hij een epileptische aanval kreeg. In zijn hoofd begon allerlei dingen te knappen. Hij wou bloed zien. Met een rotvaart rende hij naar die hoek en begon te zwaaien met dat mes. Hij weet niet meer wat hij deed. Pewds werd wakker uit zijn trans en zag het levenloze lichaam liggen. Hij had iemand vermoord, maar hij had de sleutel. Hij had de sleutel. De sleutel. De deur. De deur, de sleutel, de deur, de sleutel! Hij kon weg. Alles ging daarna in een soort slowmotion. Pewds weet alleen nog dat hij rende en bij een deur aankwam met daarachter een compleet nieuwe wereld.

Room 6 - Ken

Ken zat te huilen en had geen zin om op te kijken naar de hel voor hem. Hij wou niet zien wat er voor hem was. Hij wou het allemaal niet weten. Toch zal hij ooit uit de kamer moeten komen. Voorzichtig droogde hij zijn tranen af en tilde zijn hoofd op. Het was een ware verrassing van wat hij zag. De kamer was wit en had een paar gameposters aan de muur. Ken stond op en bekeek de posters. Hij vond ze erg mooi en bleef ze een tijdje bewonderen. Hij werd kalmer en had minder het gevoel dat hij hier nooit meer uit zou komen. Ergens in de muur schoof er een laatje uit en Ken liep er op af er zat een soort schroevendraaier in. Hij pakte hem en deed de la dicht. een andere la schoof zichzelf open en daar zat een kistje in. Zo bleef het doorgaan. Steeds kwam er een nieuwe la met een nieuwe schroevendraaier en een nieuw kistje. Ken had er twintig en hij wist dat eentje de sleutel van deze kamer zou hebben. Hij opende er tien, maar ze waren allemaal leeg. De overige tien zette hij op een rijtje. Hij bekeek ze eens goed. Hij opende er vijf en zette de overige vijf op elkaar als een toren. Hij zag dat eentje een beetje afweek van de rest. Hij pakte het kistje en opende het. Daar zat een kleine sleutel in. Die paste gelukkig op de deur en Ken was ontsnapt. Hij rende de eindeloze trappen op en vond een deur. Hij zuchtte heel diep voordat hij naar binnen ging.

Room 7- Nathan

Hij verveelde zich. Hij had honger. Hij wou naar huis. Waar zal hij eens mee beginnen om over te klagen? Het herhaalde zich allemaal zo voor zijn ogen. Die gek had niet eens de moeite gedaan om hem te verdoven of om te blinddoeken. Nate zuchtte eens diep. Hij wist wat er zou gaan gebeuren. Hij voelde het. Als het spel net zo was als dat hij had gezien dan was valsspelen nooit een optie. Hij had geen zin meer om mee te doen. Hij wou...Wat wou hij nou eigenlijk? Hij wist niet meer wat hij wou. Nate stond op van de grond en sloeg in op de muur. Hij was boos. Hij had Morgan en Brett in gevaar gebracht, omdat...Hij wist wat hen te wachten stond. Hij wist wat er zou gebeuren als hij straks naar boven zou lopen en de deur open zou doen. Hij wist het allemaal al. Nate was niet eens verbaasd toen er iemand zijn kamer in liep en voor hem ging zitten. Hij moest diegene waarschijnlijk vermoorden met iets uit zijn kamer. “Nate, Alsjeblieft, Doe het niet.” Nate keek op en herkende de stem. “Wat doe jij nou weer hier?” zei Nate.Hij lachte vol ongeloof. “Alsof je dat niet weet. Je hebt mijn theorie wel eens gehoor en je weet dat ik gelijk heb.” zei hij duidelijk. Nate schudde zijn hoofd. Zijn beste vriend zat voor hem en beweerde dat hij dit al ver van te voren aan zag komen. Geloof me, Dat deed ie niet. “Nee, Matt, Niet deze keer.” zegt Nate. Matt keek teleurgesteld naar de grond. “Ik wou alleen er zeker van zijn dat ze je niet gek hadden gemaakt. Ze hebben me hier niet eens naar toe gehaald. Ik ben hier vrijwillig. Ik was te nieuwsgierig. Net als de vorige keer. Weet je dat nog? Daar was hij zeker niet blij mee. Hij dreigde zelfs om haar te vermoorden. En uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Ik heb bloed aan mijn handen, Nate. Jij bent de enige die kan voorkomen dat er nog meer onschuldig bloed gaat vloeien.” Matt leunde naar voren. “Win dit spel. Voor mij. Voor Stephanie.” fluisterde hij in zijn oor. Nate glimlachte. Matt is niks veranderd. “Vooruit, Ik doe het.” Nate stond op en Matt deed hetzelfde. De twee mannen bleven even voor elkaar staan. Ze bewonderden elkaars aanwezigheid. Allerlei gevoelens gingen door ze heen. Ze zouden elkaar misschien nooit meer terugzien. Nate deed een stap naar voren en omhelsde zijn beste vriend. Het betekende zoveel voor ze dat het nog meer pijn deed om afscheid te nemen. Er opende een deur en Nate liet Matt los. “Dit is een vaarwel, dan.” zei Nate. Matt zei niks. Hij keek alleen. Soms doen mensen vreselijke dingen om anderen te redden. Ondertussen rende Nate zelfverzekerd naar boven en vond al snel de deur. Klaar om door te gaan naar de volgende ronde.

Room 8 - Marzia

Ongeduld. Paniek. Krankzinnigheid? Ongeduld. Paniek. Krankzinnigheid? Ongeduld. Paniek. Onrust. Paniek. Paniek. Paniek. Paniek. Pijn. Heel veel pijn. Onverdraaglijke pijn. Zwart. Rood. Zwart. Rood. Marzia was alles behalve kalm. Het werd met de seconde erger. Er was niemand om haar hier weg te halen. Ze had Felix nodig. Ze had zijn beschermende armen om haar heen nodig. Ze wou beschermd worden. Marzia zat vast met kettingen aan de muur en dat was waarschijnlijk vanwege haar paniekaanvallen. Zo kon ze niemand iets aandoen. Marzia was bang. Er kropen ratten langs haar voeten en het stonk er naar rottend vlees. Er lag een dood lichaam aan de andere kant van de kamer met allerlei maden erin. Het werd al een tijdje opgevreten door de beesten. Marzia had zelfs al een paar keer overgeven vanwege de geur. Ze is vegetarisch. Op de muur stond met bloed een hint geschreven. ‘Het vlees stinkt, maar rot niet. De sleutel tot succes zit vaak in het hart en het hoofd.’ Marzia had het al een paar gelezen, maar ze wist niet wat het betekende. Ze durfde ook niet in de buurt van het rottende lichaam te komen. Ergens wist ze dat de sleutel daar in zat. Ze kon ver genoeg van de muur af om het lichaam te kunnen opensnijden en de sleutel te pakken. Met haar ogen dicht kroop ze voorzichtig er naar toe. Er lag gelukkig een groot mes. Ze deed het een beetje op de tast, maar ze had de sleutel. Ze haalde hem vol afgrijzen uit het hart en sneed voor de zekerheid ook even in het hoofd, maar die was leeg. Zo snel mogelijk ging Marzia de kamer uit en rende naar boven. Ze negeerde de gillen en schreeuwen. Ze was al genoeg in paniek.

Room 9 - Mary

Mary werd wakker door het geluid van water. Ze keek rond en zag dat er rondom haar een klein stukje water was met allerlei waterslangen erin. Ze kon zien dat de slangen ongevaarlijk waren, dus kon ze zo weg hier. Ze zat toch vast op haar plek. Ze stond op een ronddraaiend platform. Ze kon makkelijk bij het water als ze bukte. Ze zag dat een slang wel een heel rare vorm had en ze volgde hem. Ze bukte voorzichtig en pakte de slang beet. Hij spartelde even, maar bleef rustig. Mary wist precies hoe ze de sleutel zonder pijn eruit kon krijgen, maar dat lukte hier niet. Het was hier behoorlijk donker. Ze kon niks anders dan proberen. Voorzichtig stak ze een vinger in de keel van de slang en voelde. Ze kon net bij de sleutel en gooide de slang weer in het water. Mary kroop weer haar platform op en bevrijdde zichzelf. Zonder na te denken, ontsnapte ook zij uit haar kamer. Ze rende naar boven en vond snel genoeg haar volgende kamer.

Room 10 - Morgan

Morgan was er ernstig aan toe. Niet alleen was ze verdoofd. Ze was ook nog eens een keer goed mishandeld. Hij had een hekel aan haar en dat liet hij haar ook weten. Hij zou het iedereen laten weten. Hij had haar ook gewoon in haar kamer gesmeten en haar gewoon opgesloten. Hij had geen zin in nog meer gezeik van die griet. Ze was al veels te vroeg wakker geworden en stelde constant vragen. Ze vroeg niet eens naar haar vriendje. Oh, daar ging hij haar eens flink mee pesten. Nate had een goed hart en hield zielsveel van Morgan. Hij moest eens weten hoeveel zijn vriendin om hem gaf. Morgan lag bewusteloos op de grond en klaar om dood te gaan. Ze lag letterlijk te stikken in haar eigen bloed. Zo erg was het. Toen ze eindelijk wakker werd, zag ze een hele tijd niks. Hij had het licht uitgezet in haar kamer. Morgan gromde en stond op. Ze was zwak. Ze had al drie uur niks meer gedronken. Ze had dorst. Ze wist niet waarom, maar ze wist dat degene die haar hier had neergezet haar niet zo aardig vond. Ze was zwaar mishandeld en lag hier dood te bloeden. Geen enkele seconde had ze zich zorgen gemaakt over waar ze terecht zou komen, maar nu wist ze zeker dat ze hier niet leven uit zou komen. Voor het eerst die dag begon ze te denken aan de gevolgen van al haar keuzes die dag. Ze was dom geweest. Ze had naar Nate moeten luisteren en toch vond ze dat ze het goed had gedaan. Ze heeft gedaan wat ze moest doen. Morgan vond het raar dat er geen deur in haar kamer zat. Er zat nog iemand bij haar in de kamer, maar die was al dood. Gezellig. De persoon had een strop om de nek en had zijn keel doorgesneden. Waarschijnlijk was de strop door de persoon er zelf om heen gedaan en later de keel doorgesneden door iemand anders. Morgan knielde neer voor het lichaam en stak een hand in de keel. Ze voelde meteen een sleutel. Met haar hand vol bloed liep ze naar de inmiddels verschenen deur.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen