Foto bij Hoofdstuk 4 - Room 2- Amy and Mark

The second task

Mark lag op de kale vloer en had het warm. Iets of iemand had hem hier weten neer te leggen. Amy was druk bezig met iets, maar hij kon niet goed zien wat. Zeker tien minuten geleden had hij het nog leuk...Als je begrijpt wat hij bedoelt. Mark begon te blozen toen Amy naar hem keek. Het was drie jaar en nog steeds maakte zij hem week van binnen. Ze bezweek nog altijd onder zijn zwoele stem en lieve glimlach. Ze waren gemaakt voor elkaar. Nu moesten ze elkaar bewijzen dat ze bereid waren om alles voor elkaar te doen. Het was gestoord om elkaar zo op deze manier te moeten leren kennen. Echt leren kennen, bedoel ik. Weten wie je echte vrienden zijn en wie echt van je houdt. Mark houdt van Amy en hij weet zeker dat zij hetzelfde voelt. Amy was gestopt met waar ze mee bezig was. Ze liep naar hem toe met een sleutel in haar hand en leunt over hem heen. Ze had een brede glimlach op haar gezicht en haar ogen glimden van de tranen. “Mark, Ik kan je bevrijden.” zei ze. Vol ongeduld probeerde Amy Mark los te maken. Mark tilde zich op van de grond en zat recht op. Hij had pijn in zijn rug. Amy huilde van blijdschap en wou Mark omhelzen, maar hij hield haar tegen. Hij had teveel pijn nu om aangeraakt te worden. Amy trok haar armen terug en keek verbaasd naar haar vriendje. “Maak je geen zorgen om mij. Ik heb alleen maar last van mijn rug. Laten we eerst een manier zien te vinden om hieruit te komen.” zei Mark. Amy knikte en stond op. Mark deed hetzelfde en trok zijn shirt recht. Hij had een blouse aan, maar die heeft hij in de eerste kamer gelaten. Gewoon als aandenken. Hij had het gevoel dat die ene hint hem nog eens zou helpen.

Dames en Heren, Vinden jullie ook niet dat het te lang duurt met die twee? Ik vind van wel, dus laten we de tijd iets vlugger laten verlopen.

Er was een zacht getikt te horen in de kamer. Zo zacht dat je het eigenlijk niet kon horen. Mark, helaas, hoorde het wel. Hij was er niet blij mee. Hij wist dat er druk op hem lag en hij kon er niet tegen. Hij wou Amy niet nog meer in gevaar brengen. Al had hij dat nu toch gedaan door mee te doen aan dit spel. Amy zou hem nu toch niet meer alleen laten. Mark moest snel nadenken over wat hij moest doen. Hij had geen idee. Amy leek ook niet weten wat ze moesten doen. Er was nergens een hint. De kamer begon te draaien. Letterlijk. Mark wist zich staande te houden, maar Amy viel om. “We moeten een deur zien te vinden. Er is altijd een een deur. Pas als we de deur hebben, moeten we ons zorgen maken om de sleutel.” zei Mark zelfverzekerd. De deur zou aan de andere kant van de kamer moeten zijn, maar er was er maar èen. Mark was wanhopig. Al dat ronddraaien hielp ook niet echt. De kamer stopte met draaien en de vloer begon nu te stijgen. De kamer bleef op een meter hangen en onder hun verscheen een grote klok. De opdracht van niet zo moeilijk, maar het zou veel tijd kosten. Ze moesten weer naar beneden komen, maar onderweg stoppen om de sleutel te pakken. Er zat een paneel met drie knoppen. Om de vloer naar beneden te laten gaan, moest je de groene knop indrukken, om hem te stoppen de rode. Amy kreeg de eer voor de knoppen, maar zoals je weet, werkt niet alles meteen mee. De grote klok op de grond was begonnen met lopen. 01:00. Eèn minuut. Dat was lang genoeg. Amy drukte de stopknop halverwege in. Mark had de sleutel nog niet gevonden. Meer omhoog? Amy liet het platform omhoog gaan. Helemaal bovenin hing de sleutel aan een dun koord. Griezelig. Die was er net nog niet en Mark heeft net een hele lange tijd naar boven zitten staren. Amy liet het platform stoppen, zodat Mark de sleutel kon pakken. Hij kon er niet goed bij. Amy zou op zijn schouders moeten zitten en dan kon zij hem pakken. Ze klom op hem en reikte haar arm uit. Het ging net goed. 00:45. Seconden. Gewoon seconden. Ze waren snel. Amy ging van Mark af en gaf hem de sleutel. Ze moesten weer naar beneden. Amy wou weer op de knop drukken, maar het platform stortte met een noodvaart in. Amy gilde het uit en klampte zich vast aan Mark. Hij had niet eens tijd om goed te kunnen reageren. Mark was versteend. Hij kon niet nadenken over wat er gebeurde. Hij maakte het niet mee. Eenmaal beneden was het tijd om de kamer te verlaten. Mark opende de deur en daar wachtte een zeer onaangename verrassing.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen