Foto bij Hoofdstuk 6 - Room 4 - Morgan and Nate

The Second Task

Matt lag doodstil op zijn buik in een kleine ruimte achter de kamer waar straks Morgan en Nate zouden verschijnen. Hij moest alleen heel stil blijven liggen. Het was al een wonder dat hij Nate had kunnen zien voordat hij vertrok. Matt dacht heel even terug aan de eerste keer dat de twee elkaar zagen. Het regende die dag en Nate was te laat voor hun afspraak. Matt had gedaan alsof het niets was, maar Nate stond erop om het goed te maken. Daarna is hij nooit meer te laat gekomen. Altijd te vroeg. Nadat...Zij was verdwenen, Is Matt nooit meer echt iemand tegengekomen waar hij een connectie mee had en Nate kwam op het juiste moment. Matt durfde het eerst nooit toe te geven, want hij had aan...Haar beloofd om trouw te blijven, maar zijn hart was nu van iemand anders waarvan hij wist dat de gevoelens nooit beantwoord zouden worden.

Nate droeg Morgan de kamer in als een soort bruid. Hij had alles al uitgestippeld en wou even de tijd doden met zijn vriendin. Hij voelde zich een koning die een beloning kreeg na de oorlog die hij had gewonnen. Vreemde vergelijking, inderdaad. Matt had hem verteld hoe het hier werkte en hij had er nog nooit naar geluisterd. Hij wist heel goed dat Matt gelijk had. Tenslotte had hij het al een keer meegemaakt. Hij had het lot zelfs in handen gehad. Al die levens...Al dat bloed...Nate was een monster geworden en er was niemand die hem tegenhield. Zelfs Matt niet. Waarom zou je dat ook doen, als je zelf bijna het slachtoffer werd? Nate keek Morgan recht aan en grijnsde breed. Hij zette haar neer tegen de muur en leunde over haar heen. Haar ogen glimden in het slechte licht. Ze was prachtig en ergens vond Nate dat hij haar niet had verdient. Hij drukte zijn lippen op die van haar en het duurde even voordat ze reageerde. Het was een slordige kus. Nate had zijn rechterhand onder haar hoofd en zijn linker op haar heup. Zachtjes drukte hij zich tegen haar aan. De kus werd niet beter, want Morgan leek er geen zin in te hebben. Nate verbrak teleurgesteld de kus en keek heel even naar zijn schoenen. “Nate, Als je boos bent...Ik kan alles goed maken...Hij heeft een hekel aan mij.” zei Morgan. Hij keek haar weer aan. “Weet ik. Daarom zitten we hier.” Hij leunde even naar haar toe en fluisterde “Dat heeft Matt me verteld.”. Morgan leek niet zo blij met die woorden. Nate draaide zich om en zag dat de kamer op zijn studio leek. Morgan ging naast hem staan. Ze keek jaloers. Nate pakte haar hand en keek haar trots aan. “We gaan dit samen doen.” zei hij.

Vinden jullie leuk wat ik heb gedaan met de kamer? Ik hoop van wel. Zie, Morgan hier heeft een hekel aan mij en Nate weet te veel. Ik ga zeker iets leuks doen met Morgan, maar wat doe ik met Nate? Zal ik hem vastbinden op zijn eigen stoel? Zal ik hem laten dansen? Zeggen jullie het maar.

Nate liep meteen naar de gitaren toe en pakte degene die het meest vertrouwd leek. Morgan wist het niet zo goed. Na al die jaren met hem had ze altijd een beetje in de schaduw gestaan. Ze was geen geheim, maar ze was ook niet het middelpunt. Ze miste de tijd dat ze samen een video deden en hij haar koosnaampjes gaf om de zoveel minuten. en dat laatste deed hij nog altijd. Het was best schattig. Hij keek haar zo trots aan als hij weer klaar was met een nummer. Hij vroeg haar altijd om haar goedkeuring. Nu was hij druk bezig met een nieuwe creatie. Hij schreef van alles op een klein papiertje dat op de mixtafel lag. Wat Nate niet zag, was dat achter hem een deur oplichtte. Morgan kon hem zo laten en zelf door de deur gaan, maar iets liet haar niet gaan. “Morgan, ga door die deur alleen en ik zal niet achter je aan gaan. Je zult de volgende opdracht alleen moeten voltooien. Ik kan je niet meer helpen zodra je hier alleen weggaat. Ik zal hier blijven en je laten gaan. Ik hou je niet meer tegen, Morgan. Ik zal het begrijpen als je liever alleen doorgaat. Ga maar, Morgan. Wacht niet op mij aan het einde, want ik zal het toch niet overleven. Ik zal hier voor altijd vast zitten. Jij moet verder leven. Jij moet verder gaan. Ik heb het de eerste keer al verpest en dit keer zal ik voor jou de prijs betalen. Ik zou alles voor jou doen, Morgan. Je weet wat je moet doen, dus ga!” zijn stem was kalm. Hij koos elk woord zorgvuldig. Hij was ook geen muziek meer aan het maken. Het was doodstil. Morgan stond met de rug naar hem toe, dus ze kon niet zien of hij naar haar keek, maar ze wist heel goed hoe hij zich voelde. Ze wou zo graag verder en gewoon zijn woorden vergeten, want ze betekende niks voor haar. Ze was klaar voor een eigen avontuur en achter die deur lag het. “Het is niet eerlijk, Nathan. Jij hebt iets om je aan vast te houden en jij hebt fans en mensen die van je houden. Ik ben je kwijt aan het raken.” zei Morgan tegen zichzelf. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om zo hem kwijt te raken. Ze hoorde geschuif en een paar klikken. Hij vloekte zachtjes en het was duidelijk dat hij vast zat in zijn stoel. Het kwam nu duidelijk op Morgan aan. Morgan moest de held gaan spelen en daar was ze niet goed in. “Morgan, GA ZONDER MIJ! ALSJEblieft....Alsjeblieft.” Hij was aan het huilen. Eigenlijk zou ze blij moeten zijn. Ze wou al niet meedoen en nu heeft ze een kans om weg te gaan, maar waarom ging ze niet? Eindelijk draaide ze zich om en zag wat voor een ramp er achter haar zat. Op die stoel zat Nate. Om zijn polsen zaten twee glimmende banden van metaal en hij keek naar beneden. Zijn voeten zaten niet vast, dus ze kon hem omdraaien. Ze deed een paar stappen dichterbij en legde een hand op de stoel. “Wat...Wat doe je? Ik zei dat je zonder mij moest verder gaan. Je had moeten luisteren. Nu gaat hij ook achter jou aan.” zei hij zachtjes. Het kon Morgan niks schelen. Ze had een snelle beslissing voor zichzelf gemaakt en dat ging haar haar leven kosten. Nate schreeuwde telkens als ze wat deed, maar ze moest hem bevrijden. Dat was haar straf. Zij had vanaf het begin al moeten weten met wie ze te maken had. Ze was dom geweest om zo eigenwijs te zijn. Ze moest eerst Nate helpen daar zichzelf. Daar ging het nu om. “Ik ga niet zomaar alleen verder. We weten allebei heel goed wat er dan gaat gebeuren als ik dat wel zou doen. We moeten dit spel winnen.” zei Morgan streng, maar zelfverzekerd. Ze rukte aan de metalen banden, maar ze gaven niet mee. Nate zou hier zo vast blijven zitten, maar Morgan had een idee. Ze wist dat dankzij de muziek die Nate speelde de deur open zou gaan, maar zij kon geen gitaar spelen. Ze liet de stoel voor wat hij was en keek de studio rond. “Ik zit voorlopig vast, maar de akkoorden zullen wel helpen om hieruit te komen.” zei ze. Nate slikte een paar tranen weg. Hij zag het duidelijk even niet meer zitten. Er moest een sleutel ergens zijn. Er klonk wat geschuif en gebonk ergens achterin de kamer en Morgan keek om. Daar lag iets. Ze liep ernaar toe en zag de sleutel van de banden. Ze maakte Nate zo snel mogelijk los en bereidde zich voor op het breken van Nate. “Nathan, We gaan dit samen doen.” zei Morgan voorzichtig. Hij legde een hand op haar schouder. Hij leek zo zeker van alles toen hij hier binnen kwam. Het leek er even op alsof hij precies wist wat hij aan het doen was. Ergens was dat ook zo, maar dit was belachelijk. Morgan wist nou niet goed of zijn emoties nu nog echt waren. Een zwakke glimlach verscheen op Nate’s gezicht. Hij zag het echt niet meer zitten. Het leek alsof hij iets wist. Iets wat hij haar niet vertelde. “Morgan, Vandaag hebben we alleen elkaar.” zei hij. Tranen stonden strak in zijn ogen en hij weigerde oogcontact te maken. Na al die drama had Morgan geen idee meer wat ze nou moesten doen. Ze moesten nog steeds een nummer spelen om de deur te openen. “We gaan het ook samen doen. Ik ga de akkoorden spelen terwijl jij ze leert aan mij. Zo doen we het toch een beetje samen.” zei Morgan. Nate keek haar vreemd aan. “Oh, jij wil net zo graag als ik deze kamer uit.” zei ze. Nate gaf haar de goede gitaar aan en leerde haar snel een paar akkoorden die hij had geschreven. Morgan had het snel onder de knie en Nate was trots op haar. Hij was ook opgelucht, want zonder haar had hij het nooit gered. Iedereen wist dat hij niet zonder haar kon. Het was ware liefde en tegelijkertijd ook gestoord. Toen Nate en Matt elkaar zagen in die kleine ruimte, was dat eigenlijk al zijn laatste wens. Nate wist, of eigenlijk dacht, dat hij het niet zou overleven. Hij wist niet dat Matt daar achter een schot lag en alles in de gaten hield. Matt had bijna de deur open, maar was afgeleid toen de twee muziek gingen maken. Ze hadden zijn hulp niet nodig, maar hij wou het toch graag doen. Hij had al ingebroken in de camera’s en kon in elke kamer kijken als hij wilde. Hij wist niet zeker of er wel andere mensen hier opgesloten zaten, dus keek hij liever niet. Hij wist in ieder geval wel wat er op ze te wachten stond in de volgende ruimte. Nate leek heel even zijn kant op te kijken en zelfs even een knipoog te geven, maar Matt verbeelde zich net iets teveel. Morgan kon nu alles vloeiend spelen en de deur ging open. “Nu de deur open is, kun je nog steeds beslissen om alleen verder te gaan. Ik weet dat je het kunt en ik weet zeker dat je gaat winnen.” zei Nate onzeker. Morgan schudde haar hoofd. “Doe niet zo belachelijk, Nathan. Jij bent net zo belangrijk als ik voor dit spel.” zei ze. Hand in hand renden ze de deur uit. Zonder te weten dat Matt vanachter zijn schot vandaan kwam en heel stiekem hoopte dat de twee zouden winnen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen