Foto bij Hoofdstuk 9 - Room 2- Mark en Amy

The Third Task

Mannen met lange witte jassen liepen rond. Amy lag op de operatietafel en was ingesmeerd met een witte crème. Ze werd schoongemaakt en weer aangekleed. Ze was klaar. Ze werd van de operatietafel gehaald en in een rolstoel neergezet. Ze was voor de zekerheid voor verdoofd, zodat ze niet vervelend zou gaan doen tijdens de operatie. Ze was niet heel veel werk. Alleen een paar hechtingen. Voor haar vriendje...Is het een ander verhaal. Hij protesteerde tegen de operatie en is nu naar een speciale kamer gebracht. Hij zal het wel overleven.
Mark zat op een stoel met zijn hoofd gebogen. Hij was aan het slapen. Twee mannen met witte jassen kwamen binnen en deden de deur op slot. Ze bekeken Mark grondig en maakten aantekeningen. “Hij is er klaar voor.” zei de een. “Weet je het zeker? Hij kan erg agressief zijn.” zei de ander. Zijn collega luisterde niet en zette een groot apparaat naast Mark. Hij zette hem aan en draaide aan een paar knoppen. “Als hij straks wakker wordt, zet je de knop om.” zei hij. Zijn collega knikte. “Kom op, Matt. Je kunt het heus wel. Het is niet alsof dit je eerste keer is. Dat zei je net zelf. Of loog je tegen me?” zei hij iets rustiger. Matt keek naar zijn schoenen. Hij had inderdaad gelogen. Hij was hier door een leugen weten binnen te komen en nu stond hij weer in de verkeerde kamer. Hij wist nu dat er drie koppels waren. Twee daarvan hielp hij al. Hij had er maar eentje hoeven redden. Matt keek zijn collega aan. Speel het spelletje gewoon mee. “Kom nou, Dat zou ik nooit doen. Ik ben gewoon erg zenuwachtig. Ik heb gehoord dat de baas meer mensen hier heeft zitten en dat hij van plan is ze allemaal te vermoorden. Straks vermoord hij ons nog.” zei Matt. Hij had zijn collega overtuigd, want die ging verder met zijn eigen zaken. Mark werd wakker en Matt zette de knop om. De machine begon zachtjes te grommen. Mark bleef kalm zitten en wachten op de eerste schok. De machine stopte met grommen en gaf Mark een flinke schok. HIj gromde en keek opzij naar zijn martelaar. Ze herkende elkaar. Mark werd boos. Dat een vriend van hem dit kon doen zonder enkele vorm van medelijden. Mark liet zijn hoofd hangen. Dit was het dan voor hem. Hij zou hier gemarteld worden door een vriend en daarna doodgaan. Hij zag in zijn hoofd al zijn leven aan hem voorbij gaan, maar de volgende schok is nooit gekomen. Hij leefde nog. Matt haalde haastig de machine weg bij Mark en maakte hem los. “Ik ben hier slechts om je te helpen. Ik ben machteloos zolang je niet meewerkt. Ik kan je niet overal mee helpen, want dit spel heeft ook regels. Blijf spelen.” zei hij. Mark knikte, maar had nog zoveel vragen. Waarom deed Matt dit? Voor wie werkte hij? Wat deed hij hier? Zijn er nog meer mensen? “Ha! Ik ben hier voor wraak. Ik werk voor mezelf en ik help anderen een beetje op weg. Weet je nog dat je het platform niet meer omhoog kreeg? Dat was ik. Ik heb je leven gered. Er zijn voor zover ik weet twee koppels. En nu dus jij en Amy. Ja, ik weet haar naam. Dankzij deze vermomming weet ik meer dan toegestaan. Er is trouwens iemand doodgegaan hier. Ze had het niet overleefd. Ze ligt nu in een soort observatieruimte. Je kent haar waarschijnlijk niet eens. Signe, heette ze.” zei Matt. Die naam...Die kwam hem bekend voor. Maar van wie was die ook alweer? Hij moest meteen aan Jack denken. Had hij niet een vriendin die zo heette? Niet dat Mark dat precies wist, want hij had haar maar een enkele keer gezien. Het was hem niet helemaal duidelijk. Iets in zijn hoofd leek niet alles helder te hebben. Het leek alsof een deel van zijn geheugen er gewoon niet meer was. Hij was hier al wel een tijdje, maar hij kan zich er nauwelijk wat van herinneren. Matt had de antwoorden niet, maar hij kon Mark wel meer vertellen.

Amy werd wakker van een luid gepiep. Naast haar stond een hartslagmeter en een infuus. Was ze ziek? Nee, ze voelde zich alleen een beetje duizelig. Er kwam een man met een witte labjas binnen en deed de deur dicht. Hij liep rustig op haar af met een klembord in zijn hand. Hij keek naar de monitoren en tikte op het infuus. Hij leek niet op te merken dat ze wakker was. Ze volgde zijn bewegingen nauwkeurig, zodat hij geen fouten kon maken. Ze zucht diep als hij klaar is en wil weglopen. Hij kijkt om en Amy doet gauw haar ogen dicht. Ze hoort voetstappen verdwijnen en een klik van de deur. Hij was weg. Amy doet haar ogen weer open en gaat rechtop zitten. Ze is in een donkere kamer met een klein lichtje naast haar bed. Het is er niet groot, maar het is groot genoeg. Ineens voelt ze een vreselijke pijn in haar buik. Ze tilt haar shirt omhoog en ziet twee littekens. Ze is gehecht, maar ze zijn nog vrij nieuw. Wat is er gebeurt? Waarom moest ze gehecht worden?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen