Foto bij Hoofdstuk 10 - Room 3 - Felix and Marzia.

The Third task

Felix zat op de grond en sleepte een krijtje tussen zijn vingers. Hij leek niet echt iets te tekenen, maar hij was er wel erg druk mee bezig. De afgelopen uren waren te snel gegaan. Het leek net een slechte horrorfilm die voor de eerste moord al stopte. Gelukkig was er nog niemand dood. Felix was blij dat hij nog leefde en dat hij het hier niet alleen zat. Marzia was alleen maar tegen zichzelf aan het praten en Felix maakte zich zorgen. Niet alleen om haar, maar ook om deze hele situatie. Zij hadden nog geen problemen gehad, maar hadden wel de meest bizarre opdrachten. Hij was benieuwd wat er dit keer op hem te wachten stond.
Het duurde niet lang, want zodra die gedachte voorbij was, klonk er een zacht gerinkel. Felix stond op en liep richting het gerinkel. Hij kwam niet ver, want het gerinkel kwam bij hem zelf vandaan. Hij had kettingen om zijn polsen. Hij keek even in de richting van Marzia en zij leek hetzelfde probleem te hebben. Kettingen. Hoe kom je daar nou weer vanaf? De oplossing was nooit in dezelfde kamer als zij, dus waar was dan de volgende ruimte. Marzia had gemerkt dat Felix naar iets opzoek was en had besloten om hem te helpen. Ze verveelde zich gewoon, maar ook zij slaagde er niet in. De ruimte waar ze zaten, was niet erg groot, maar er waren gewoon te veel deuren. Ja, deze kamer had een heleboel deuren. Echt een heleboel. Marzia werd er duizelig van en ging weer zitten. Felix gaf het nog niet op en bleef rondje lopen. Tegen de tijd dat hij alle deuren geopend had, vielen de kettingen spontaan van zijn polsen af. Iedereen zou blij zijn en opgelucht, maar niet als je met dit spel meedoet. Dan vind je het verdacht en in dit geval is dat terecht. Er ging een alarm af en twee muren met deuren schroven opzij. Er verscheen iets wat weer leek op een doolhof. Dit hadden ze eerder gezien, maar zo makkelijk zouden ze er niet vanaf komen. Dit keer begon het doolhof steeds van vorm te veranderen. Geen enkel pad zou twee keer hetzelfde zijn. Felix liep er meteen naar binnen en haalde het tot het midden. Marzia rende er meteen achteraan en haalde hem snel in. Ze wou hier niet alleen zijn. Felix zocht zich een weg door het doolhof met Marzia dicht tegen zich aan. Telkens als een muur verschoof liepen zij de tegenovergestelde richting op. Ze waren nu in het midden van het doolhof waar een grote ‘X’ op de vloer stond. Ze liepen er naar toe en er viel een grote kooi over hun heen. Ze waren de verkeerde kant opgelopen. Het was onwaarschijnlijk dat ze hier ooit nog uit zouden komen.

Dames en Heren, Ik verheug me altijd op dit soort momenten. Ze zijn altijd extra spannend. Vanavond zal ik iedereen onze gevallen kandidaat laten herinneren. Het was sneu dat juist zij moest sterven, terwijl het eigenlijk haar vriend had moeten zijn. Hij zal later nog merken waarom zijn vriendin veel nuttig was dan hij ooit zal zijn. Genoeg hierover, Ik heb een nog veel grotere verrassing voor dit paar.

Het was niet vervelend, maar niet heel aangenaam. Ze zaten op de grond en knuffelde elkaar, want dat was het enige wat ze nu nog hadden. Elkaar. Al de hele tijd hadden ze er niet bij stilgestaan hoeveel ze elkaar nodig hadden. Ze waren allebei gewoon uitgeput en wilden zo snel mogelijk hier weg, maar ze wisten dat dat nooit meer zou gebeuren. Na twee uur nadenken, stond Felix op en liep naar de andere kant van de kooi. Hij rukte aan de tralies en kreeg geen vooruitgang. De tralies bewogen niet mee. Hij schreeuwde het uit van woede en sloeg tegen de tralies. Dat deed hem meer pijn dan de blik van Marzia die hij daarna kreeg. Hij was kwaad en hij zat gevangen. Aan beide dingen had hij een hekel. Hij voelde zich genaaid en beet genomen. Een beetje uit de hand gelopen grap, maar hij kon er zoiezo niet om lachen. Felix keek naar de grond en wist even niet wat te doen. Er gingen te veel gedachten door hem heen. Er ging een luik open in het midden van de kooi. Er kwam een man uit en hij leek niet blij. “Jullie denken altijd zo slim te zijn. Jullie hebben zoveel volgers en jullie hoeven er niks voor te doen. Jullie zijn zo trots op jezelf, maar nu hebben jullie niks meer. Helemaal niks meer. Jullie fans hebben zich tegen jullie gekeerd. Ja, inderdaad. Ze weten heus wel dat jullie hier zitten, maar het kan ze niks schelen. Ze denken dat dit allemaal een show is, maar helaas is dit heel echt.” zei hij spottend. Felix haalde zijn neus op. De man stonk en rook naar pis. Zijn kleren waren smerig en er zaten bloedvlekken op. Dan pas realiseerde Felix wat de man hier kwam doen. Marzia keek alleen maar toe en ze had geen idee wat er aan de hand was. Arme meid. Felix voelde zich slecht dat hij haar hier naar toe had gebracht. De man liep naar ze toe en greep Marzia zo van de grond. Zonder iets te zeggen, stak Marzia hem neer. De man viel neer en nam Marzia perongeluk mee in de val. Ze keek trots naar haar overwinning en stal iets van hem. “Wat? Hij was gemeen tegen ons.” dat was het enige wat ze zei en ze opende de kooi. Samen renden ze door het doolhof en kwamen er zonder verdere kleerscheuren uit.
Ze waren klaar met de derde opdracht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen