Foto bij Hoofdstuk 17 - Room 3 - Felix and Marzia

Ik raad je aan om tijdens dit hoofdstuk naar Florence and the machine - Heavy in your arms te luisteren. Het past goed bij het hoofdstuk.

Task 5

Dankzij het vuur was het behoorlijk warm in de kamer, maar dat was niet genoeg om Felix te kalmeren. Het maakte hem zelfs nog kwader. Het vuur werd groter met elk stuk wat hij raakte, maar de kamer viel niet uit elkaar. Felix wist dat hij hier zou stikken in deze kamer en dat liet hem koud. Hij had er geen in om aan te denken. Marzia kwam naar hem toe gekropen en legde haar hoofd op zijn schouder. Ze keken samen naar het vuur en onbewust pakten ze elkaars hand. Het leek alsof dit het laatste moment was wat ze met elkaar hadden en ergens was dat ook zo. Een van hen zal hier niet levend uit komen en misschien komen ze er beide niet meer uit. De een kon niet zonder de ander, maar wie het meest? Felix zuchtte. Hij had nog zoveel plannen met Marzia dat zijn hart gewoon pijn deed bij het idee om haar te verliezen. Hij hield haar hand steviger vast. Marzia keek hem bezorgd aan. “Felix, wat is er?” vroeg ze. Haar stem. Die was veranderd naarmate ze langer in Engeland woonde en met Felix omging. Toch hoorde je nog altijd dat zachte accent. Ze hield er een lichte slis op na, maar Felix vond het allemaal even schattig. Hij heeft het nooit echt tegen haar gezegd, maar hij hield van haar. Al vanaf het begin was hij gek op haar. Hij wist meteen dat ze elkaar elke dag zouden zien en dat ze dat helemaal niet erg zouden vinden. Het was in het begin te mooi om waar te zijn, maar later was het perfect. Zijn ouders hadden ingestemd Marzia naar Zweden te laten komen en kennis te maken met het meisje dat hun zoon zo bezig hield. Oh, Marzia was erg verlegen en Felix was nogal...Over de top. Marzia schrok telkens weer als hij uitbundig vertelde over Zweden en over zijn leven. Het was zijn passie, maar die zette hij snel opzij voor Marzia. Nu had hij haar en was meer dan dankbaar. “Niets, Ik denk alleen na.” zei hij na een lange stilte. Hij was haar vraag bijna vergeten door al die zorgen. Marzia zag het meteen, maar zei niks. “Je bent bang.” zei ze meteen. Ja, Felix was bang. “Niet alleen voor hem, maar ook voor jezelf. Je bent bang om mij te verliezen, maar ik zeg je nu: We zullen altijd bij elkaar blijven. Als jij dood gaat, ga ik ook dood. Wij gaan samen.” zei ze. Ze huilde en het was zijn schuld. Hij draaide zich naar haar om zijn armen om haar heen te slaan en te troosten. Hij drukte haar alleen maar stevig tegen zich aan en liet haar tranen komen. Ze drukte haar gezicht zo dicht mogelijk tegen zijn borst aan. Ze waren beide zo bang. Zo verschrikkelijk bang.

Marzia veegde haar tranen weg en keek verdrietig naar haar vriendje. Dit was dan het laatste moment dat ze naar elkaar konden kijken. Het laatste moment dat Ze elkaar konden vasthouden. Ze moesten het laten tellen. Ze moesten van dit moment gebruik maken. Ze moesten...Marzia was in de war. Ze kon niet helder meer denken. Het was een paniekaanval en die zou pas overgaan als zij weg ging uit deze hel. Felix zag het en hield haar weer vast. Ze begon te hyperventileren en te huilen tegelijkertijd. Felix legde haar op de grond en zocht naar iets nats. Iets wat haar kon afkoelen. Het vuur begon steeds hoger te worden en Marzia kon steeds minder goed ademen. Het was pas echt foute boel toen Marzia alleen nog maar zwart zag.

Elk gebouw in deze stad heeft een soort waternetwerk dat alleen werkt als het is aangesloten op de hoofdleiding. Die hoofdleiding gaat door de hele stad en naar elk huis of gebouw. Het netwerk gaat zelfs door tot het eerstvolgende dorp dat honderd kilometer verderop zit. Het werkte uitstekend zodra je ergens introk en alles geregeld was. Alleen in het gebouw waar Felix nu zat, waren de leiding niet aangelegd. De bouw van deze loods was een fout van de gemeente en was nooit meer afgemaakt. Volgens velen zaten er nu junkies en zwervers. Toch was er nog nooit iemand binnen geweest anders dan de spelers. Misschien zat er een terroristische organisatie? Het was de laatste tijd veel op het nieuws. Tijdens al die nieuwsberichten was er een nieuwe eigenaar voor de loods. Hij had een goedlopend bedrijf waar hij dierenhuiden verkocht voor de halve marktprijs. Als hobby had hij ook een tandenborstelfabriek. De tandenborstels gaven hem meer winst, dus stond de loods al gauw weer leeg. Toch bleef de eigenaar zijn huur betalen. Er werden zelfs regelmatig bestellingen geleverd en opgehaald. Niemand wist wat er aan de hand was en niemand wou het weten. De eigenaar liet na drie jaar alle waterleidingen opnieuw controleren, want blijkbaar had hij nooit schoon drinkwater tot zijn beschiking gehad.De gemeente legde meteen de fout uit en de eigenaar verdween. Hij was voor het laatst gezien bij de tandenborstelfabriek. Nu had Felix water nodig die er niet was. Zijn vriendin lag hier op sterven en er was niet eens zoiets simpels als water. Had Felix maar geweten dat er helemaal nooit water is geweest of wie de eigenaar was van dit gebouw. Of waar hij hulp kon vinden. Marzia lag bewusteloos op de grond en begon steeds bleker te zien. Felix dacht echt dat ze doodging. “Marzia, als je me nog kunt horen...Ik hou van je. Het was stom van mij om je in mijn problemen te betrekken. Ik had nooit de dingen moeten doen die ik heb gedaan. Ik weet dat je dit ziet als een soort spel, maar dit voelt toch behoorlijk echt. Zoals je hier ligt en ik kan je niet eens helpen. Ik wil je helpen. Ik wil je zo graag helpen.” zei hij zachtjes.

Dames en Heren, Ik wist inderdaad van het water. Jullie willen dat ik ze help. Jullie willen dat ik voor een paar seconde de held ga uithangen. Jullie zijn toch echt vergeten dat ik de slechterik ben! Ik ben hier degene die de regels maakt!!! Jullie horen alleen toe te kijken! AAAAH!!!

Felix tilde Marzia op en rende door de koude gang. Het vuur was steeds groter aan het worden en inmiddels stond de hele kamer in de fik. Hij bleef rennen en zag niet waar hij heen ging. De rook stroomde als grote golven achter hem aan en liet een dikke laag as achter op de zwarte muren. De gang was behoorlijk lang en het duurde een heel lange tijd voordat Felix weer een deur zag. Hij deed hem met zijn voet open en zag een trap. Marzia was nog steeds bewusteloos en werd steeds zwaarder. Felix deed echt zijn best om haar vast te blijven houden. Hij rende de trap af. Pas helemaal beneden stopte hij. Hij moest wel krankzinnig zijn om dit allemaal te kunnen overleven. Hij keek even naar boven en zag dat de rook halverwege stopte. Hij kon nog steeds de brand ruiken. Het vuur dat hij zelf had gemaakt. Hij had echt gedacht dat hij hier alles in de fik kon zetten. Hij had het echt gewild. Nu pas zag hij in dat het allemaal geen zin had gehad. Dit spel kon je niet winnen. Zelfs niet als je bereid was om de regels te breken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen