Foto bij Hoofdstuk 20 - Room 5 - Mary and Kenneth

Task 6 - The last one

Elke opdracht draait om een bepaalde eigenschap die belangrijk is om te winnen. Ze zijn vaak net iets te moeilijk en daarom overleef je het niet altijd of haal je het net. Sommige opdrachten bevatten ook iets waar de deelnemer niet tegen kan. Dode dieren zijn daar geen onderdeel van. Net als bij het vlindereffect kan een kleine fout de rest van het spel bepalen. Zelfs als je doodgaat, kan er een heleboel veranderen. Het spel houdt geen rekening met angsten of gevoeligheden, maar kan er wel mee spelen. Als ik je een advies mag geven: Doe nooit mee met het spel. Je kunt toch niet winnen.

Mary werd wakker met de slang op haar buik. Hij lag te slapen. Voor het eerst keek ze naar Ken die naast haar lag. Hij zag er nogal bleekjes uit. Ze ging naar hem toe en voelde even aan zijn pols. Ze voelde niks. Ze voelde aan zijn nek en zocht voor zijn slagader. Ze voelde helemaal niks. Toen zag ze een grote beet in zijn arm. Die moest vast van de slang zijn geweest. De slangen waren niet giftig, dus die konden hem niet hebben gedood. Was hij op een natuurlijke manier doodgegaan? Nee, zo oud was hij nog niet. Hij had ook geen lichamelijke problemen. Toch had ze gemerkt dat Ken was veranderd sinds de laatste keer dat ze hem had gezien. Er was iets in zijn ogen dat niet overeenkwam met...Ken. Ken was niet meer zichzelf en het kwam allemaal door dat water. Het water waar ze hem niet uit had kunnen redden. Het water waar zij in had moeten sterven. Het was een belachelijk idee om te denken dat water...Mee, dat kon gewoonweg niet. Mary keek vol ongeloof naar haar man. Nee, het was niet het water. Ken had haar niks verteld over wat er was gebeurd in dat water of wat er daarna is gebeurd. Mary realiseerde zich net dat ze eigenlijk maar weinig wist van Ken’s avontuur. Ze was niet boos. Ze had alleen gehoopt dat hij eerlijker was geweest. Ze keek even naar zijn levenloze lichaam. Ze kon er niks mee. Ze voelde zich niet eens verdrietig. Ze vroeg zich meteen af of ze wel van hem had gehouden. Ja, anders was ze niet met hem getrouwd. Of was ze gewoon zo wanhopig geweest? Ze heeft ooit wel eens van hem gehouden. Hoe meer ze eraan dacht, hoe meer ze begon te twijfelen. Ze stond op en vond een deur. Ze keek nog even om naar Ken en liep toen weg. Ze huilde niet eens onderweg. Het deed haar helemaal niks. Ze kon het gewoon nog niet geloven. Mary liep door met grote passen. Ze lette niet op welke kant ze op ging of wie ze zou tegen komen. Het kon haar niks schelen.

Na uren stopte Mary met lopen. Ze had nu wel gehuild. Niet om Ken, maar om zichzelf. Ze schaamde zich. Ze schaamde zich voor zichzelf. Ze had niks fout gedaan, maar blijkbaar was ze nog niet vergeven voor wat ze wel gedaan had. Het was haar schuld niet. Zij kon er niks aan doen. Waarom moest ze het zichzelf altijd zo lastig maken? Ze schopte tegen een deur die meteen open vloog. Ze vond een operatiekamer. Zeer klein, maar zeer goed. Was die er al die tijd al? Ze was niet gewond, dus ze had de kamer niet nodig. Toch had ze hem gevonden. Ze stapte naar binnen. Het stonk er meteen naar desinfectiemiddel. Mary hield een hand voor haar neus en keek rond. Er stond een kast met allerlei medicijnen en een paar boeken. Ze gingen allemaal over het lichaam en ziektes. Blijkbaar had de dokter hier niet zoveel ervaring met opereren. “Dat heb je goed. Ik doe veel onderzoek, maar ben erg onervaren met grote zaken. Daarvoor zijn de boeken.” zei een bekende stem. Mary draaide zich om. Had ze dat echt hardop gezegd? Ze keek naar de man die daar stond. Hij had een mondkapje op en een witte jas. Het was Matt. “Ik liep toevallig langs en toen kwam ik hier toevallig langs. Wat doe jij hier?” zei ze. Matt keek vluchtig om zich heen. “Niet van die vragen hier stellen. Ik moet je heel even meenemen naar mijn spreekkamer.” zei hij snel. Ze liep achter hem aan naar een kleine kamer. Zijn spreekkamer. Ze gingen zitten. Matt kwam meteen terzake. “Je weet wat ik hier doe. Dat heb ik je verteld de eerste keer dat ik je zag. Ik ben alleen in deze operatiekamer, omdat ze denken dat ik ook echt een dokter ben. Ze denken dat ik jullie om zeep help, maar in werkelijkheid verzorg ik jullie.” legde Matt uit. Mary luisterde naar zijn verhaal en hij legde zelfs uit wat hij met Nate had gedaan. Zonder zijn naam te noemen natuurlijk. Er was alleen nog iemand waar hij naar toe moest, maar dankzij een brand moest dat wachten. “Dus er zijn nog meer mensen hier? Waarom heb ik ze dan nooit gezien? Waarom?” vroeg Mary verbaasd. Matt beet even op zijn lip en wreef met zijn handen. “Dat weet ik niet. Er zijn al zoveel die ik niet heb kunnen redden...Er is iets wat ik met je moet bespreken.” zei hij.

Dames en Heren, Vinden jullie het ook niet irritant als jullie onderbroken worden? Ja, begrijpelijk. Laten we het over iets anders hebben. Soms moet je mensen eerst overtuigen voordat ze iets voor je willen doen. Dat kan op een vredige manier en soms ook niet. Zo hebben we Mary die niet weet wat ze moet doen, maar ik wel. Ik zal haar dus moeten overtuigen om haar te laten doen wat ik wil. Ik weet zeker dat ze mijn voorstel zal goedkeuren.

Mary keek vol walging naar Matt. Die vent was krankzinnig. Toch wist ze dat het het beste was voor haar. Ze zou iedereen voor zijn en er kon haar niks meer overkomen. Ze knikte en Matt keek nog schuldiger dan eerst. “Ik heb zelf ja gezegd. Het is goed, Matt. Je mag het doen.” zei ze kalm. Ze stonden op en liepen terug naar de operatiekamer. Mary ging op de tafel liggen en Matt liep even weg om wat te halen. Hij had gezegd dat het geen pijn zou doen. Toch had hij gezegd dat het erop moest lijken alsof ze wel pijn had. Het moest er zelfs op lijken alsof hij haar ging vermoorden, maar dat kwam pas later. Hij kwam terug met een klein flesje en een spuit. Hij zuchtte en deed de vloeistof in de spuit. Hij keek haar schuldig aan en keek toen om zich heen. “Ik zal voorzichtig doen, maar voor hun zal het er veel ernstiger uit zien. Het zal precies gaan zoals ik heb beloofd.” zei hij verdrietig. Mary deed haar ogen dicht. Ze voelde de prik niet en voelde ook geen pijn toen het moment daar was. Ze voelde helemaal niks. Gelukkig hoorde ze niet hoe hard Matt huilde toen hij besefte dat ze werkelijk dood was en dat het zijn schuld was. Hij had zijn belofte aan haar gehouden, maar dat hield zijn tranen niet tegen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen