Foto bij The Pacifist Ending - Jack, Felix And Marzia

Dit is nog niet het einde. Er zullen nog twee andere eindes komen die op deze lijken en nog twee prologen, maar dat is voor later.

Felix was zo verbaasd om Marzia weer wakker te zien dat hij begon te gillen. Marzia ging rechtop zitten en begon te hoesten. Felix ging naar haar toe en sloeg zachtjes op haar rug om het hoesten te stoppen. Marzia keek hem dankbaar aan en kon weer normaal ademhalen. Ze was moe. Ze had veels te lang geslapen en ze beweerde zelfs dat ze haar ouders had gehoord. Ze hadden het over haar verjaardag, terwijl ze niet jarig was. Felix was erg bezorgd geweest. Dat kon ze zien. Hij had zelfs gehuild. Als ze hier uitkwamen, zou hij haar nooit meer laten gaan. Nooit meer. Zijn grootste angst was bijna werkelijkheid geworden, maar Marzia was sterk geweest. Ze had volgehouden. Marzia hield sinds dit spel niet meer van opgeven. Ze had er genoeg van om steeds maar halverwege te moeten stoppen, omdat ze dacht dat het haar nooit zou lukken. Het lukte haar om genoeg zelfvertrouwen op te bouwen en gewoon door te gaan. Ze stond op en zette haar handen in haar heupen. “We moeten hier uit zien te komen. Niet alleen deze kamer, maar ook dit gebouw.” zei ze. Felix keek meteen naar zijn voeten. Hij wist dat dit gebouw helemaal geen uitgang had, maar wel een ingang. Anders hadden ze nooit hier binnen kunnen komen. Daar was Felix zeker van. Marzia’s plan was nogal onmogelijk. “Maar er is geen uitgang. dat heb ik gezien.” zei hij. Dat hield Marzia niet tegen om de kamer uit te gaan en toch te gaan zoeken. Felix rende achter haar aan. De gangen waren donker en nat, maar ze vonden toch een grote deur. Marzia duwde er tegenaan, maar de deur gaf niet mee. Ze probeerde het nog een keer. “Dat gaat je nooit lukken. Ik heb het al uren geprobeerd, maar die deur is onmogelijk.” zei een stem. Daar naast de grote deuren zat een smal figuur met een wel heel bekende blauwe trui en groen haar. “JACK!” riepen Marzia en Felix tegelijkertijd.
Jack had al vier dagen niks gegeten en had al een week geen daglicht meer gezien. Hij zag er zo slecht uit dat het pijn deed aan je ogen als je te lang keek. Jack had daar urenlang gezeten, maar het was allemaal voor niks geweest. “Jack, We moeten die deur toch open zien te krijgen. Ik ga hier niet langer meer zitten.” zei Marzia. Jack schudde zijn hoofd. “Dat mag niet van hem.” zei hij zachtjes. Hij was genadeloos en had absoluut geen gevoelens. Hij was harteloos en kil. “Over wie heb je het, Jack?” vroeg Felix voorzichtig. Jack schudde zijn hoofd. Als hij hem zou verraden dan was hij er zelf ook geweest. Hij wou niet dood gaan. “Niemand. Het is niet belangrijk. Je komt hier nooit meer uit. Dat is alles wat je hoeft te weten.” zei Jack. Felix keek van de deur naar Jack. Wat die ook in zijn hoofd had, was onmogelijk. Het zou niet lukken. Ze zaten hier vast.

Dames en Heren, zijn jullie klaar voor nog een laatste keer? Voor een laatste opdracht voor deze drie helden. Ze hebben het lang volgehouden. Alleen jammer dat Jack zijn vriendin niet meer heeft. Ik heb alles gezien en gehoord. Misschien is het tijd om ze te laten gaan. Ze hebben het goed gedaan. Als ze deze opdracht halen, mogen ze naar buiten. Zijn jullie er klaar voor?

Vanuit het niets gingen alle lichten aan en zaten de drie in een vieze badkamer. Op de grond zaten een paar mensen en ze zagen er niet best uit. Jack herkende er drie. Daar zaten zijn broer en ouders met bloed op hun gezicht. Hij was te zwak om naar ze toe te gaan. Marzia en Felix hadden meer geluk. Hun familie was in orde en voornamelijk in leven. Hij moest iets zeggen om te laten weten dat hij nog in leven was, maar wat? “Pa, Ma, Malcolm, Ik heb het gehaald. Ik ben weer thuis.” zei hij zachtjes. Zijn familie had hem gehoord en lachten zwakjes. Jack glimlachte. Hij was weer gelukkig. Hij was nog in leven en hij was bij zijn familie. Felix zag hoe Jack daar nog bij de deur zat en tilde hem op om hem bij zijn familie te zetten. “Niemand hoeft nu alleen te zijn. We hebben het verdiend.” zei Felix en zette Jack weer neer. Jack liet zich meteen omhelsen door zijn broer. Ze hadden elkaar zo erg gemist.

Felix had grotere problemen op zijn handen, want daar zaten niet alleen zijn zus en moeder, maar ook drie fans. Hij wist niet eens wie het waren en waarom ze hier zaten. Hij wist alleen dat hij nu drie onschuldige levens waar hij verantwoordelijk voor was. Hij kon toch niet zomaar drie onbekenden redden. Hij was geen held. Telkens als hij iets moest doen, ging het mis of moest hij uitleggen waarom hij het deed. Niemand scheen te geloven dat hij ook fouten kon maken. Fouten waar hij soms niks aan kon doen of zelfs helemaal niks mee te maken had. Die drie fans die hier zaten, waren zijn allergrootste fout tot nu toe. Felix keek naar zijn moeder en zus die vrolijk zaten te praten over iets wat hij niet begreep. De fans waren er erger aan toe. Ze hadden grote wonden op hun gezicht en eentje had zelfs een gebroken arm. Allemaal zijn schuld. Gelukkig was zijn echte familie niet gewond, dus hij voelde zich niet helemaal schuldig. “Mam, wat zou je zeggen als ik je vertel dat ik iets heel doms heb gedaan?” vroeg Felix zachtjes. Zijn moeder keek hem medelevend aan. “Ik zou vragen wat je hebt gedaan en dan het je vergeven, omdat ik weet dat je er niks aan kunt doen.” antwoordde ze. Felix zuchtte en vertelde haar over wat hij allemaal wel niet had gedaan. Alles wat zijn moeder allang wist. Zijn moeder was een slimme vrouw. Ze kende haar zoon erg goed en wist altijd wanneer Felix iets verkeerd had gedaan. Het was nooit dat zijn zus hem hoefde te verraden, want dat deed Felix zelf. Ze luisterde alleen maar. “Dus zo zit het, mama. Het spijt me.” zei Felix nog zachter. Zijn moeder keek hem aan met een zachte blik en aaide zijn wang. “Het geeft niet, Felix. Het is niet alsof ik het niet doorhad. Toen ze me hier neerzette, wist ik meteen wat er aan de hand was. Ik had er voor je moeten zijn, maar moeders kunnen niet altijd de fouten van hun kinderen oplossen. Je bent volwassen, Felix.” zei zijn moeder. Felix begreep het. Hij had dit volledig aan zichzelf te danken en de hulp van zijn moeder zou hem niet verder hebben geholpen. Hij keek weer naar de drie fans. Misschien kon hij beginnen met ze te helpen. Hij ging naar ze toe en bekeek hun wonden. “Pewds, Je bent het echt. Ik dacht dat dit allemaal een nare droom was en dat jij me hier had gebracht, maar het is echt.” zei een jongen met de ergste wonden. “Ja, helaas wel.” zei Felix. Hij scheurde een stuk van een t-shirt af en maakte ermee de jongen schoon. De jongen was hem meer dan dankbaar. “Pewds, Ik denk dat het beter is als je mijn naam weet. dat maakt praten wat makkelijker.” zei hij. Felix knikte. “Ik ben Matthew. Al een fans sinds ik mijn kanaal aanmaakte op....Laat maar. We hebben nu andere dingen te doen.” De jongen was ineens heel erg spraakzaam, maar wel aardig. Felix had wel vertrouwen in de jongen. Naast de jongen zat een meisje. Ze leek net iets jonger dan Matthew, maar ze was geen kind. Zij was degene met het gebroken arm. Felix tilde haar op van haar plek om haar beter te kunnen verzorgen. Ze was ziek geworden dankzij haar arm, maar verder was er niks met haar aan de hand. Met zwakke ogen keek ze Felix aan. “Ik geloof dat je echt geluk brengt, Felix.” glimlachte ze. Felix begreep die worden niet helemaal, maar vond ze even lief. Hij legde het meisje weer terug en hoopte dat ze niet ineens dood zou gaan. “Ik ben Lilly, trouwens. Ik ben de zus van Matthew.” zei ze zachtjes. Matthew knikte voor bevestiging. Dus broer en zus. Wat toevallig! Felix keek naar de derde fan op de grond. Het was een kind. Felix had het bloed van een kind aan zijn handen. Het voelde nogal vies. “Maak je maar geen zorgen om hem. Hij was te zwak om de eerste nacht te overleven. Een dokter hier, zei dat de jongen er zo erg aan toe was, dat zelfs de dokter te laat was.” zei Matthew. Dus, het kind was dood. “Hoe heette hij?” vroeg Felix alsof dat het beter zou maken. “Dat weet ik niet. Ik geloof dat het iets van Ronald was of zo iets. Ik weet het niet meer.” probeerde Matthew te zeggen. Hij klonk niet helemaal zeker. Lilly keek naar de grond. Zij ging ook niet helpen. “De jongen heeft nog geen naam, omdat ik hem die nog niet heb gegeven.” zei Lilly ineens. Felix keek zo vreemd naar haar dat het ervoor zorgde dat Marzia naar hem toe kwam. “Dus het is jouw kind?” vroeg Felix. Lilly zag er nog zo jong uit. Ze kon nooit nu al een kind hebben gekregen. Dat kind wat daar dood op de grond lag was zeker vijf. Lilly was...zestien. Dat was veels te jong voor een moeder. Lilly keek Felix recht aan. “Ja, het is mijn kind. Ik was stom en voordat ik het wist had ik ook een zwangerschap te pakken. De vader heeft het nooit geweten, omdat ik dat niet wilde. Telkens als ik hem zag dan vertelde ik dat het mijn neefje was. Hij geloofde het, maar Matthew niet. Matthew is de eerste die erachter kwam. Ik heb mijn zoon nooit een naam gegeven, omdat ik me te erg schaamde. Ik had op het moment zelf natuurlijk een abortus moeten plegen, maar ik had het geld niet. Mijn ouders zouden het nooit goed hebben gevonden als ze erachter kwamen. Matthew heeft ook gezworen om zijn mond te houden en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor.” Lilly stopte met praten. Ze wist wel hoe de anderen zouden reageren. Lilly leek erg zeker van haar zaak, maar Felix geloofde het nog niet helemaal. Marzia leek te merken hoe hij zich voelde, want zij nam het over. “Lilly, Een tienerzwangerschap is zeer ernstig. Je hoeft niemand te beschermen. Wij kunnen je helpen.” zei ze. Lilly legde haar gebroken arm op haar buik en keek Marzia aan. Ze leek na te denken over iets. “Okè, Sebastiaan is niet van mij. Hij is van een oudere vriendin van mij. Ik en mijn ouders zorgen voor hem, omdat ze geen geld heeft. Mijn vriendin woont niet bij ons, want ze heeft op de een of andere manier een huis gevonden...En een rijk vriendje. Hij doet hetzelfde als jij, Felix. Ik weet alleen zijn naam niet meer. Maar goed, Mijn vriendin weet niet dat haar kind nu hier is en ze weet al helemaal niet dat hij dood is. Ze weet niet eens dat ik hier ben. Ik had nooit moeten luisteren naar hem.” Lilly begon te huilen. Het voelde zo goed om eindelijk de waarheid te vertellen. Ze hoefde niet meer te liegen. Ze had nog niet alles verteld. Ze moest nog zoveel meer uitleggen, maar er was zo weinig tijd. Nu ze wist dat Sebastiaan dood was, had ze niemand meer om te beschermen. Ze voelde zich alsof ze gefaald had. Ze had haar vriendin gefaald.

Marzia keek naar de dode Sebastiaan. Ze herinnerde zich een verhaal van haarzelf. Een paar fans hadden opgemerkt dat ze bepaalde dingen niet deed of dat ze zich anders gedroeg. Er waren blijkbaar ook foto’s van haar met een wat dikkere buik. Later werd het alleen maar erger. Fans gingen steeds vaker vragen wat er aan de hand was of gingen verhaal halen bij Felix. Uiteindelijk hadden ze samen besloten toch met de waarheid te komen...Ze hadden een nieuwe hond gekocht. Veel fans voelde zich schuldig voor alle valse beweringen. Marzia vond het wel grappig. Zo nu en dan zag ze weer iemand die het niet geloofde, maar die negeerde ze gewoon. Fans wisten vaak niet eens wat er echt speelde en als ze dat wel wisten, geloofde niemand ze. Marzia prees die mensen het meest, omdat ze de waarheid vertelden, maar wat betekende dat nu voor mensen als Lilly? Lilly was bang dat niemand haar serieus zou nemen als ze alles over haar vriendin zou vertellen. Mensen zouden haar meer geloven als ze zei dat het kind van haar was, zoals het verhaal wat ze eerst vertelde. Misschien had ze wel het verhaal van haar vriendin gebruikt als haar eigen. Felix dacht er precies hetzelfde over als zij. Haar vriendin moest echt heel erg in de problemen hebben gezeten, want anders lag haar kind niet hier op de grond...Tenzij...”Matthew, Hoe ken jij Sebastiaan eigenlijk? Jij hebt het zeker gemerkt toen er een baby in huis was of in ieder geval een extra kind.” zei Marzia terwijl ze naar de jongen keek. Matthew knikte vrijwel meteen. Hij vertelde over hoe blij zijn ouders waren met het kleine jongetje. Ze hadden al een tijdje geprobeerd om nog een derde kind te krijgen, maar ze waren te oud en hun kinderen waren nog te jong om ze kleinkinderen te bezorgen. Als oudste kind van het gezin wist Matthew heel goed wat dat inhield. Zijn ouders hadden hem een geheim verteld wat hem echt deed nadenken. Als ze echt zo graag een kind wilde, waarom gingen ze dan niet op zoek naar eentje. Misschien eentje uit een pleeggezin of weeshuis. Zijn ouders hielden vol dat er ooit een kindje zo op hun schoot zou vallen. Matthew keek naar Sebastiaan voordat hij verder ging. Op een dag kwam Lilly thuis met een vrouw. Het was een vriendin van haar. Lilly had altijd oudere vriendinnen, dus deze was niks nieuws. Toch had deze iets anders dan de rest. Iets wat zijn ouders wel heel leuk vonden. Nog geen drie maanden later had deze dame een kind. Ze scheen alle opties te hebben overwogen en hun gezin was haar beste optie of in ieder geval Lilly. Daar was natuurlijk niks van waar, besefte hij nu. Hij had heel even nog gedacht dat zijn ouders de vriendin hadden overgehaald, maar dat was niet zo. Sebastiaan bleef bij hun wonen en hij had een goede moeder en vader. Hij begon hun ouders echt papa en mama te noemen. Het was zo schattig en pijnlijk tegelijkertijd. Sebastiaan wist nu nog steeds niet de waarheid over zijn moeder en zal er ook nooit meer achter komen. Matthew heeft Sebastiaan nooit als zijn eigen broertje gezien, vanwege het geheim van zijn ouders. Achteraf had hij beter niet zo geheimzinnig moeten doen. Daarmee stopte hij zijn verhaal. Marzia wist dat wat Lilly nu nog beweerde het tegendeel klopte. Lilly wist niks over haar ouders geheim. “Dus als ik het goed begrijp, wou die vriendin van haar kind af en jouw ouders wouden maar al te graag voor Sebastiaan zorgen. Hebben zij hem ook de naam gegeven?” vroeg Marzia. Matthew knikte. Lilly zag nogal bleekjes. “Dat zou Amy nooit doen! Ze zou nooit naar mijn ouders toe zijn gegaan. Dat is belachelijk. Ze hield heus wel van Sebastiaan, maar ze had gewoon geen geld.” zei ze. Matthew schudde zijn hoofd. “Dat is wat je verkeerd ziet. Amy was zelf naar ze toe gegaan. Het was zelfs haar idee om Sebastiaan aan hun te geven. Ze wist dat ze nooit voor een kind zou kunnen zorgen. Toch kreeg ze er eentje.” zei hij. Marzia dacht na. Amy. Zo heette ze dus. Achter hun gingen de deuren open met behoorlijk veel lawaai. Ze mochten naar buiten. Het felle zonlicht kwam zo hard aan dat ze allemaal een hand voor hun ogen hielden. Jack en zijn familie waren als eerste buiten. Zij hadden het het meeste nodig. Marzia tilde de dode Sebastiaan op en droeg hem naar buiten. Achter haar liepen Felix en Lilly. Matthew bleef achter. Hij had nog wat te doen, zei hij. De rest kwam later en ze waren allemaal opgelucht dat het allemaal voorbij was.

Einde?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen