Foto bij Neutural Ending - Nathan

Nee, geen ship in deze. Dat gaat ook niet gebeuren, mensen. Ik geef alleen hint dat ze van elkaar houden. Meer niet.

Nathan werd wakker met Matt in zijn armen. Ze waren moe van al dat geren. Nadat ze uit die brandende kamer waren gekomen, zijn ze een heel stuk gerend door een belachelijk lange gang. Ze waren uiteindelijk gewoon gestopt en waren gaan slapen. Blijkbaar door al dat gedraai waren ze in elkaars armen beland. Nathan vond het niet erg. Hij was erg gehecht aan de kleine man. Het was nogal stom dat ze nu beide hun geliefden kwijt waren, maar Nathan geloofde dat alles goed zou komen. Terwijl hij nadacht, aaide hij Matt onbewust. Matt werd er wakker van en bloosde een beetje. “Matt, denk je dat we hier ooit uit komen?” vroeg Nate. Matt ging rechtop zitten naast Nate. “Ligt eraan wat je daarmee bedoelt.” antwoordde hij. Eigenlijk wisten ze het beide niet. Nathan was eigenlijk ervan overtuigd dat deze plek zijn dood zou worden. Hij dacht zelfs dat Matt hem zou vermoorden, maar ergens was die theorie niet meer mogelijk. Hij had een hoop om over na te denken. Zeker nu hij een kamer had opgeblazen. Nate keek naar zijn vriend en zuchtte. “Nou, Komen we ooit uit dit gebouw?” vroeg hij iets duidelijker. Matt schudde zijn hoofd. Dat was genoeg voor Nate om de hoop helemaal te verliezen. Hij wist nu pas echt zeker dat deze plek zijn dood zou worden. Matt keek Nate aan en pakte zijn bebloede hand. “Zal ik je verzorgen? Zodat je wonden niet gaan ontsteken...” zei Matt. Nate bloosde en knikte. Zijn hand...Die was hij helemaal vergeten. Matt ging meteen aan de slag en meteen voelde Nate zich beter. Matt was erg goed geworden in dit dokter-ding ineens.
Matt wou vroeger nooit dokter worden, want daar was hij veel te slim voor. Toch wilde zijn ouders dat hij ging studeren. En dat deed Matt. Hij kreeg zijn diploma met het advies om de wetenschap in te gaan en verder zijn studie achter te laten. Hij had namelijk zijn studie in een week afgerond met hele hoge cijfers. De universiteit vond dat belachelijk en stuurde hem weg. Matt had niks aan zijn diploma, omdat hij niet die kant op wilde. Hij wilde gaan acteren en zingen. Hij vond een groep in een klein theater. De groep had net acteurs nodig en bood Matt een plek aan. Hij werd al gauw vrienden met ze en speelde veel hoofdrollen. Op een avond hadden ze een grote voorstelling en veel mensen kwamen kijken. Die avond ontmoette Matt zijn vrouw. Ze waren het perfecte koppel. Hun vrienden werden er gek van en zeiden steeds dat ze moesten trouwen. Dat deden ze ook. Ze waren zo gelukkig. Al die jaren die ze samen hadden gehad waren perfect. Tuurlijk hadden ze hun momenten, maar dat hoorde erbij. Pas toen Matt Nate ontmoette, werd het een beetje anders. Stephanie en Nate konden het best met elkaar vinden. Nee, het was Morgan die overal een probleem van moest maken. Matt en Nate werden al heel gauw beste vrienden, maar Morgan was nogal jaloers. Ze besprak een heleboel met Stephanie om er maar achter te kunnen komen of Nate wel trouw bleef aan hem. Morgan had het verdient om hier te sterven, vond Matt, maar dat zou hij nooit hard op durven zeggen. Matt had namelijk een hekel aan Morgan. Zelfs tijdens het moment dat zijn vrouw stierf, steunde Morgan hem niet. Ze vertelde dat het zijn schuld was en dat als hij niet zo met Nate bezig was dat hij dan had gezien dat zijn vrouw....Maar dat lag nu achter hun. Matt had ervan geleerd. Hij was een beter mens geworden. Nu keek hij zijn beste vriend aan. Zou hij het durven? Zou hij het doen? “Nate, we waren vroeger zo close. Waarom is dat eigenlijk veranderd?” vroeg Matt. Nathan lachtte. Hij had die vraag al heel lang verwacht. “Om je de waarheid te vertellen: Het is allemaal de schuld van Morgan. Ze had een hekel aan je. Ze beweerde zelfs dat je verliefd op me was of zoiets, maar je was getrouwd. Ik denk dat ik onbewust met haar mening ben meegegaan en gewoon niet meer met je gepraat heb. We hebben nog genoeg tijd om dat allemaal te herstellen, weet je. Ik zou graag mijn beste vriend weer terug willen.” zei Nate. Matt was het er helemaal mee eens. Hij leunde naar voren en omhelsde Nathan. Oh, dat voelde goed. Heel goed. Matt wilde niet meer loslaten. Hij keek Nathan en zag allerlei kleuren tussen al dat groen. Nate’s ogen waren prachtig. Onbewust keek Matt naar zijn lippen. Zonder na te denken, leunde hij naar voren. Hij voelde hoe zijn hart tekeer ging en hoe de warme adem over zijn gezicht gleed. Zo dichtbij. Hij kon zo....Felle lichten schoten aan en Matt sprong drie meter naar achter. Nathan kuchtte en keek geschrokken om zich heen. Ze zagen de vieze badkamer en ook hun familie. Nou, ja, die van Nathan. Brett zat daar op de grond en had niks. Zelfs geen blauwe plekken. Dat was een wonder aangezien de rest allemaal wel mishandeld waren. Nathan hielp zichzelf van de muur en ging naar zijn vriend toe. Brett zuchtte. “Het is niet makkelijk om aan zijn handelingen te ontkomen. Hij had een hekel aan me. Je bent echt precies op tijd, net zoals hij had voorspeld. Hij is daar goed in, weet je. HIj weet alles. Alles wat hier is gebeurd, heeft hij voorspeld. Op elk druppeltje bloed nauwkeurig. Niets is hem ontgaan en dat allemaal voor dit zieke spel.” zei Brett ademloos. Hij hijgde hard en zweette ernstig. Het was ook behoorlijk warm in de badkamer. Matt had spijt dat hij niemand had kunnen redden uit deze badkamer. De meeste mensen zijn hier niet eens levend uitgekomen. Daar gaf hij zichzelf de schuld van. Dat was natuurlijk helemaal niet zo. Hij had niks te maken met de martelingen die Hij uitvoerde. Nee, Matt was geen moordenaar. Echt niet. Matt stond op en liep naar de grote metalen deuren. Die zaten natuurlijk op slot. Nathan hielp zijn vriend overeind en nam hem mee naar Matt. “Dus dit is het dan?” vroeg hij zachtjes. Matt knikte. “Ja, achter deze deuren ligt onze vrijheid. Als we die nog verdienen. We zijn natuurlijk niet helemaal onschuldig ingekomen...Of uit.” antwoorde Matt fluisterend. Samen overwogen ze de mogelijkheden. Ze kwamen hier niet uit zonder geweld of een sleutel. Voor beide waren ze te moe of te gebruiken. Zelfs Brett was nutteloos. Maar het was niet nodig. De deuren gingen open. Het was voorbij. Ze waren vrij. Brett en Nathan stonden op het punt om naar buiten te gaan, maar Matt hield ze tegen. “Nog niet. Hij zou ons nooit zomaar naar buiten laten stappen. Niet voordat we de waarheid onder ogen zien.” zei hij. Het was niet meer dan de waarheid. Hij had nooit echt toegegeven dat al zijn hulp niet helemaal uit zijn hart kwam. Hij was best een goed persoon, maar niet op die manier. Hij moest er altijd iets uit krijgen, anders had hij het niet goed gedaan. Toch had hij Nathan vrijwillig geholpen. Mary had zijn hulp niet nodig, maar toch heeft hij het gedaan. Het was jammer van Ken, maar hij kon niet iedereen redden.
Nathan wist waar zijn vriend het over had. Brett wist het. “Ik heb haar vermoord.” zei hij. Matt keek op. Nathan zakte in elkaar en begon te huilen. Hij had iemand vermoord waarvan hij dacht dat ze hem hem hield. Hij was zijn hele leven al voorgelogen en nu had hij ook nog eens zijn vriendin vermoord. Hij was een vreselijk mens en er was niks aan te doen. Het was oneerlijk dat zijn vrienden nu nog leefde en vooral dat hij nog hier stond. Het was niet eerlijk. Matt kwam naast hem zitten. “Ik had altijd al een hekel aan haar en zij ook aan mij. Ik weet niet waarom, maar we mochten elkaar niet. Ik weet dat ze het niet zo prettig vond dat wij beste vrienden waren, maar ik trok me er nooit iets van aan.” zei hij. Nathan keek op met rode ogen. “Dat zeg je alleen maar om me beter te laten voelen.” zei hij teleurgesteld. Hij verdiende het niet. De twee zaten heel lang daar op de grond. Brett was allang vertrokken, maar dat hadden ze niet door. Na een lange tijd stonden ze dan op. Matt pakte Nathan’s hand en knikte. Samen liepen ze het gebouw uit. Ze waren vrij.

Einde?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen