Rose Davidson,


De sneeuw kraakte onder mijn schoenzolen terwijl ik door het bos liep. Hoge dennenbomen staken langs mij heen de lucht in, met hier en daar een vogel die van de ene naar de andere boom vloog. De coltrui die ik aanhad viel niet op door de winterjas die ik daar overheen droeg, alleen de col was nog zichtbaar. De dunne handschoentjes hielden mijn vingers nog redelijk warm en mijn muts verwarmde mijn oren. Na een minuut of twee wandelen kwam ik aan bij de rand van het bos, waar een prachtig meer aan lag. Ik haalde mijn camera uit een van de vele tassen die ik mee sleurde en stelde hem in. Een paar prachtige foto’s bevonden zich nu in mijn camera, in de hoop dat de koper dat ook ging vinden. Ik besloot weer de andere kant van het bos op te lopen, misschien kwam ik nog andere mooie plaatjes tegen die perfect waren om vast te leggen.
      Na ongeveer tien minuten te hebben gestrompeld door de sneeuw, zag ik een open plaats, waar een huis stond. Hoe geweldig was het om hier, tien minuten van Black Lake af te wonen. Ik hurkte en nam mijn camera weer uit mijn tas, zodat ik van dit huis een foto kon maken. Dit was echt een van de mooiste huizen die ik ooit had gezien. De nieuwsgierigheid begon wel te kriebelen, wie zou er wonen? Ik besloot wat dichterbij te gaan staan. Ik verliet het bos en de bomen en liep richting de open vlakte, waar het huis stond. Van wat dichterbij schoot ik nog een paar foto’s.
Tot mijn schrik hoorde ik een deur opengaan, waardoor ik snel probeerde mijn camera in mijn tas te proppen. Het ging voor geen meter en ik liet dat rot ding bijna in de sneeuw vallen. Er kwam een persoon mijn kant op lopen, waardoor ik eerst weg wilde sprinten, maar zodra de persoon dichterbij kwam zag ik dat het een jongeman was. Wat me weerhield van wegrennen.
      ‘Mag ik vragen wat je aan het doen bent?’ klonk een strenge mannelijke stem. Ik slikte even en bekeek de man, terwijl hij dichterbij kwam. Nu ik zijn gezicht beter kon zien, zag ik hoe ongelofelijk mooi hij was. Holy Shit, hij was echt heel erg knap. Mijn mond viel open en ik staarde hem een beetje levenloos aan. De jongeman keek me vragend aan en schudde zijn hoofd terwijl hij naar mijn camera keek, die ik nog steeds in mijn handen hield.
      ‘Ik eh, sorry, het was niet mijn bedoeling om, ehm,’ murmelde ik een beetje onzeker terwijl ik mijn camera weer in mijn tas drukte.
      ‘Loop even mee, dan kan ik de beveiliging bellen,’ zei de man streng, waardoor mijn wenkbrauwen de lucht in schoten. Hij ging de beveiliging bellen?! Ik ben geen dief of een vandaal, ik wilde alleen een mooie foto maken, wat was dit nou weer voor onzin. Wie denkt deze mafkees wel niet dat ie is.
      ‘Sorry, ik zal de foto’s verwijderen en het terrein gewoon verlaten,’ zei ik terwijl ik mijn camera weer uit de tas nam, om de foto’s te verwijderen. Voordat ik naar de foto’s kon gaan, voelde ik een hand om mijn arm heen gaan en me mee sleuren richting het huis.
      ‘Laat me los! Je hebt het recht niet om mij zomaar mee te nemen!’ protesteerde ik terwijl ik me los probeerde te trekken, zonder succes, helaas.
      ‘Dit is privéterrein, je hoort hier niet te zijn. Ik heb toevallig wél het recht om je mee te nemen,’ sprak hij eentonig terwijl we bij het huis waren aangekomen. Hij opende de deur en nam me mee naar binnen, waar het een heel stuk warmer was dan buiten. Binnen was het huis bijna helemaal wit, net zo wit als buiten. Er stond een kachel die aan stond en waar een heerlijke warmte vandaan kwam. De man liet me los en liep door zodra hij de deur dicht had gedaan.


Reacties (1)

  • VampireMouse

    ow ik ben best wel benieuwd nu! verder:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen