Foto bij 018  Het monster achter haar hart


Eleanor dwaalde door de hallen, maar ze hield haar ogen maar op één punt gericht; haar ontblote arm waar een lelijke tatoeage haar huid ontsierde. Het was de Dark Mark, het symbool van Voldemorts volgelingen. Nu was zij er ook een. Een volgeling van het duister.
      Haar voeten bewogen door de gangen, maar ze had er geen erg in hoe ver ze wandelde. De huid van haar arm voelde gevoelig en pijnlijk. Na het gevecht met de zeven Potters waren ze teruggekeerd naar Malfoy Manor. Eleanor was uitgeput en toen haar voeten eindelijk de grond weer hadden geraakt, was ze door haar knieën gezakt. Het was alsof al haar energie door een onbekende bron was opgeslokt; haar benen trilden, haar armen voelden als lood en elke stap richting het huis leek te veel moeite. De mist in haar hoofd was verdwenen, maar haar oren liet geen geluid van buitenaf meer binnen, omdat een stem in haar hoofd luider was. Het vertelde haar dat ze het goed gedaan had, maar zo voelde het niet voor Eleanor.
      Draco had zijn bezem op de grond gesmeten en was naar haar toe gerend. Zijn haar zag warrig en zijn ogen vermoeid, maar het was zijn blik die haar angst aan joeg. Alsof hij haar niet meer kende. Had hij alles gezien? Ze kon het zich allemaal amper nog herinneren. Het was zo snel gegaan. En haar hoofd was te moe om de herinneringen naar boven te halen. Het moment dat ze op de terugweg waren, leek de wind de mist uit haar hoofd te waaien en kon ze weer nadenken, maar het putte haar ook enorm uit, alsof de wind meteen al haar energie had meegenomen.
      Ze had Draco aangekeken vanaf de grond voor het huis, terwijl de Dooddoeners langs hen heen streden en het grote huis binnen liepen. Ze waren alleen. En met die realisatie liet ze haar tranen lopen. 'Het spijt me,' had ze onophoudend gejammerd. Ze wist niet tegen wie ze het had geroepen of waarom, maar ze voelde een plotseling indringend gevoel van schuld en verdriet. Het was er de hele avond niet geweest en toen ineens, was het er.
      Eleanor liep met Draco de deur door, uitgeput en klaar om haar bed in te duiken. Maar daarmee was de kous nog niet af. Binnen werden ze door Snape en Narcissa opgewacht en moest ze met haar professor meelopen. Ze werd naar de tekenkamer geleid zonder ook maar een woord te zeggen en daar wachtte Voldemort op haar, samen met de Dooddoeners. Eleanor kon niet meer bang zijn. Ze was te moe. Ze knielde voor de Heer neer en liet het allemaal over haar heenkomen.
      Voldemort gaf een speech waarvan ze maar enkele woorden opving; 'ontsnapt', 'verwond', 'Snape', 'beloning'. Ze veronderstelde dat hij het had over wat ze had gedaan, maar wat er daarna allemaal gebeurde kon ze zich niet meer herinneren. Voor ze het wist had hij haar hand vast en zijn staf boven haar blote arm. En toen volgde pijn. Een brandende sensatie die ze nog niet eerder had gevold. Verschroeiend, pijnlijk. Het geschreeuw dat haar keel verliet was haar laatste beetje eenergie. En daarna was er alleen nog de Dark Mark op haar arm.
      Ze veegde erover met haar duim. Hier zat ze nu aan vast. Of ze er blij mee moest zijn wist ze niet. Het was een hele prestatie en ze was eindelijk opgenomen tussen de Dooddoeners. Ze zouden haar nu misschien niet meer martelen, althans, dat hoopte ze.
      Ze opende de deur naar haar kamer en liep moedeloos naar binnen. De deur klikte toen hij in het slot viel en toen was er weer stilte. De kamer was opgeslokt door de duisternis van de nacht. Er scheen enkel nog wat maanlicht door de hoge ramen naar binnen.
      Langzaam liep ze naar het bed en ging op het matras zitten, terwijl ze door het verlichtte raam naar buiten keek. Buiten zag ze de witte pauwen rondscharrelen, die eerder deze avond door de dooddoeners verschijning waren opgejaagd.
      Haar ogen gleden weer opzij naar haar arm, die door het maanlicht spierwit leek, op de donkerzwarte, spuuglelijke Dark Mark na. Met een ruk trok ze haar mouw over haar arm. Ze wilde het niet meer zien. Draco had gelijk. Het was het niet waard om dit te verdienen met het besef dat het misschien een leven had gekost. En wiens leven; George Weasley. De jongen die altijd voor haar klaar had gestaan, die haar altijd wist op te beuren en als een broer voor haar was geweest. En ze had hem van zijn bezem geblazen, hem verwond en hem aan zijn lot overgelaten. Waarom? Waarom had ze dat gedaan? Ze wist het niet. Ze wist zoveel niet. Waarom had ze nachtmerries? Waarom was die stem er? Waarom ontstond altijd die verstikkende mist in haar hoofd? Waarom deed ze zulke verschrikkelijke dingen? Ze was zichzelf niet. Dat realiseerde ze zich steeds meer. Er was iets gebeurd met haar, iets dat zorgde dat ze steeds vaker de controle over haar wil verloor. Iets dat deze tatoeage wilde en haar ertoe dwong zoveel slechts te doen. Wat was er aan de hand? Of was het toch zij die dit had veroorzaakt? En was het haar onderbewustzijn dat haar vertelde dat dit nu haar ware aard was.
      Ze trok haar knieën op en drukte haar hoofd in haar armen. Hoe kon ze dat hebben gedaan? Hoe kon ze George hebben aangevallen? Hij liet zijn staf zakken. Hij wilde haar geen kwaad doen. En zij viel hem aan zonder ook maar te twijfelen. Zou Remus hem hebben gevangen? Een akelig beeld sprong voor haar ogen. Ze zag zijn lichaam op het koude asfalt. Bloed sijpelend uit zijn hoofd en zijn lege ogen, starend in het niets. En het was haar schuld. Ze zag Mevrouw Weasley in tranen en Fred, Ginny en Ron die zich schreeuwend en huilend over het lichaam van hun broer bogen. En ze zag Meneer Weasley die van verdriet en ongeloof niet wist wat hij moest doen. Ze had hun familie gebroken. Ze was een monster.
      Krijsend smeet ze haar kussen door de kamer, die met een knal de spiegel in de hoek omkieperde en honderden scherven over de grond liet kletteren. Nog een kreet verliet haar keel en ging langzaam over in gehuil. Ze kon het horen. Het geluid van haar breken.
      Snikkend verborg ze haar gezicht in haar armen. Er was zoveel pijn, zoveel spijt en zoveel verdriet. Ze wenste zich zoveel ergs toe. Alles, ze zou alles doen om die actie terug te nemen. Om George te redden. Maar het was te laat.


Oke, het is nu al een lange tijd een vet sad en deprimerend verhaal. Ik vind het lastig, want dat is wel hoe de situatie nu gewoon in elkaar steekt, maar ik bouw ergens naar toe met onze twee geliefden en om iets bij elkaar te brengen, moet je het soms brekenxD sorrynotsorry Keep readinggg!! ^^



Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Arme zei toch

    1 jaar geleden
  • Altaria

    Arme Ella, ik had zo graag gewild dat ze niet in deze situatie terecht zou komen

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Pakkend stukje!

    2 jaar geleden
  • Chantilly

    Ahhhh... Ik heb zoveel medelijden met Ella..

    2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Goed hoofdstuk! Ik hoop echt dat Eleanor terug komt naar de Good Side...

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Thank you!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen