Foto bij 019 • Moederlijke gevoelens


Narcissa Malfoy p.o.v.

Narcissa keek toe vanaf het raam hoe de Dooddoeners terugkeerde naar haar eens veilige thuis. Haar ogen gingen een voor een de figuren langs tot ze tussen hen in Draco herkende. Haar hart maakte een sprongetje; hij was in orde. Ze zuchtte en zocht toen naar haar man. Zo ging het elke keer. Zij bleef thuis met zorgen, zichzelf afvragend of ze haar zoon en man veilig terug zou zien. En haar zusje. Ze zag de donkere krullen van Bellatrix die richting de voordeur bewogen, gevolgd door de andere Dooddoeners. Lucius keek kort achterom terwijl hij naar het huis liep en Narcissa volgde zijn blik.
      Draco zat geknield op de grond naast dat halfbloedje dat haar huis had geïnfiltreerd. Het meisje had haar zoon volledig om haar vingers gewonden. Narcissa had hem zo vaak gewaarschuwd en geprobeerd hem bij haar weg te houden, maar ze wist dat hij achter haar rug om terug ging naar het meisje. Ze was gevaarlijk. Waarom zag hij dat niet? De manier waarom zij Pettigrew in koele bloeden had gemarteld, zonder spijt, zonder twijfeling, het was walgelijk. Het was onnatuurlijk.
      Ze keek toe hoe de twee kinderen richting het huis liepen en verliet de kamer richting de grote hal, waar Severus het meisje opwachtte.
      ‘Hoe is het gegaan?’ vroeg ze aan haar oude vriend.
      Severus keek haar aan. ‘De missie is mislukt, maar wees gerust, het was niet door toedoen van Draco of Lucius. Potter was ons te slim af.’
      ‘Oh,’ antwoordde de vrouw alleen, niet erg geïnteresseerd in de mislukte missie, maar meer in wat dit voor haar familie zou betekenen.
      Voetstappen klonken achter haar en ze zag Draco en het meisje de hal betreden. 'Draco.' Ze omhelsde haar zoon en nam zijn gezicht in beide handen, zijn gezicht scannend op verwondingen. 'Ben je in orde?' vroeg ze, al kon ze zelf geen opvallende letsels ontdekken.
      'Met mijn gaat het prima.' Hij keek achterom naar het meisje, dat met hem met vermoeide ogen gade sloeg, haar houding ineen gekrompen en verzwakt. 'Ik moet met haar mee,' zei hij, terwijl het kind door Severus werd gewenkt.
      Narcissa schudde haar hoofd. Ze had er een hekel aan wanneer hij zijn gezondheid ondergeschikt maakte aan die van het meisje. Híj was belangrijker.
'Absoluut niet!' zei ze dwingend, 'Vertel me eerst wat er is gebeurd.' En Draco vertelde dat hij haar kwijtraakte in het gevecht. Totdat hij haar zag, terwijl ze dezelfde spreuk op iemand gebruikte waarmee hij vorig jaar door Harry Potter was toegetakeld in de toiletten. Severus was in de tussentijd al verdwenen. Ze werden verwacht in de Tekenzaal, dat wist Narcissa, maar er was iets aan Draco dat haar ervan weerhield nu die kant op te lopen.
      Draco zuchtte. 'Ze heeft Potters uil gedood en een van haar voormalige vrienden aangevallen.' Hij viel even stil en de blik op zijn gezicht brak Narcissa's hart. Hij leek zp vertwijfeld, zoekend naar antwoorden die hij niet zou verkrijgen. 'Ik ben in de war,' zei hij. 'Ze is veranderd en ik weet niet waardoor.'
      'Ze is gevaarlijk, Draco. Je moet uit haar buurt blijven.'
      'Dat kan ik niet doen,' zei hij en zette een stap bij haar vandaan, 'Ik weet dat je dat van mij verlangd, moeder, maar ze heeft me nodig.'
      Narcissa liet haar hand zakken en keek haar geliefde zoon aan. ‘Houd je van haar? Is dat het?’
      Draco fronste en toen knikte hij. ‘Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik weet dat ik bij haar moet blijven. Er is iets aan de hand met Eleanor. Tot ik er achter ben wat het is, zorg ik dat ik haar kan opvangen wanneer ze het nodig heeft.’ Hij keek op naar de trap. ‘We worden verwacht.’
      Narcissa keek toe hoe Draco voor haar de trap op liep en ging hem op een afstandje achterna. Ze had moeite haar zoon zo te zien; in de war, verdrietig, maar zo toegewijd aan de Hufflepuff. Eigenlijk wist ze dat er geen spreuken aan te pas waren gekomen, maar jaren van langzame opbouwende vriendschap. Hoe absurd het ook klonk.
      Narcissa volgde Draco de tekenkamer in, terwijl de Heer hen misnoegend aankeek. ‘Vanwaar deze vertraging, Narcissa? Draco?’ vroeg hij terwijl ze plaatsnamen naast Lucius.
      Narcissa boog kort. ‘Mijn excuses, mijn Heer. Ik had een woordje nodig met mijn zoon.’
      De griezelige man bleef haar aankijken. ‘Goed dan.’ En toen richtte hij zich op het meisje met de bruine haren, die geknield voor hem op de grond zat. Er was iets aan haar houding dat niet klopte. Het leek niets op het meisje dat haar dagen geleden zo brutaal had aangesproken, er was geen trots in haar houding, maar ze leek ook niet zo gebroken zoals ze haar net had gezien. Opnieuw bewees ze dat er iets onnatuurlijks aan haar was.
      ‘Je hebt jezelf vandaag bewezen. In de strijd tussen goed en kwaad koos jij voor jouw loyaliteit voor mij door de tegenstanders aan te vallen, ondanks de emotionele band die er ooit was geweest. Hiervoor krijg jij jouw beloning.’ Hij haalde zijn staf tevoorschijn en drukte de punt in de huid van het meisje haar onderarm. ‘Een Dark Mark, net als Draco.’
      Het volgende moment werd de kamer gevuld met ijzingwekkend geschreeuw en Narcissa rukte haar ogen van het tafereel. Het meisje had haar zin. Ze hoorde nu bij de duistere zijde. Ze staarde naar haar eigen, onaangeroerde huid en was dankbaar voor de beslissing die ze toen had gemaakt. Haar opvattingen over een geregeerde wereld door de Duistere Heer waren in de jaren veranderd. Nu wenste ze alleen nog dat ze met haar familie kon vluchten en opnieuw kon beginnen.

De Dooddoeners vertrokken weer en Draco had op zijn vriendin gewacht. Narcissa had ze gelaten. Hoe erg ze het meisje ook haatte ze wist dat zij haar zoon nodig had nu. Ze was naar de keuken gelopen, had zichzelf een glas wijn ingeschonken en had deze langzaam leeggedronken, terwijl ze de gebeurtenis van net liet bezinken. Nu kon ze het meisje zeker niet meer bij haar zoon vandaan houden.
      Vermoeid zette Narcissa het lege glas op het aanrecht en maakte baan naar de slaapvertrekken. Toen ze daar aankwam echter hoorde ze geluiden uit een van de kamers komen. Ze schrok op toen de zachte geluidjes overgingen in een akelig gekrijs, gevolgd door een vreselijk kabaal. Narcissa’s hart schoot in haar keel. Of het de schrik was of de toon van het gekrijs dat zoveel leed meebracht was, wist ze niet. Maar voor ze het in de gate had, stond ze vlak voor de kamer van het jonge meisje.
      Het geschreeuw was gedempt en overgegaan in zacht gesnik. Huilde ze? Narcissa kon het haast niet geloven, maar ze voelde hoe haar hart de besturing van haar lichaam overnam, terwijl haar hoofd tegen haar schreeuwde om het duivelse kind te laten.
      Ze opende de deur en stapte naar binnen. Het meisje zat op de rand van haar bed, haar gezicht verborgen in haar armen. Haar kussen lag op de grond, naast de gebroken spiegel, die in duizenden stukken over de houten planken verspreid lagen.
      Narcissa stapte naar binnen en het meisje keek op. Ze draaide zich om en keek de moeder aan. Narcissa voelde haar hart breken, want wat ze hier zag was geen gevaarlijk, duivels kind die gewild over was gelopen naar de duistere zijde. Het was een kind. Een jong meisje dat gebroken op haar bed zat, gevangen in een omgeving waar iedereen haar haatte, wanhopig proberend de jongen van wie ze hield te steunen.
      De moeder knipperde met haar ogen en voelde een dikke traan over haar wang lopen. Ze rende naar het meisje toe en sloot haar rillende lichaam in haar armen. Hoe kon ze zo hard tegen haar zijn geweest? Hoe kon zij, een moeder, een mishandeld, verwaarloosd en eenzaam kind hebben genegeerd? Dat was het enige dat hier duivels was. Niet het meisje, maar de vrouw die zichzelf een moeder noemde en het enige bij Eleanor weg hield dat haar hoop schonk; haar eigen zoon. Narcissa drukte een kus op haar voorhoofd. Niet meer, dacht ze, je bent nu veilig.


Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Vrolijk kerstfeest voor jou ook al.

    2 jaar geleden
  • Histoire

    Hier ben ik blij mee. Goed zo Narcissa! En ik hoop dat Draco zijn moeder zal vertellen over de ketting. Narcissa is de enige die iets in de gaten lijkt te hebben.

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Awh narcissa!

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Dit bewijst maar weer wat voor een goede schrijfster je bent Leah, schitterend hoofdstuk dit.

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    *weet niet wat te zeggen*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen