Oké sorry dit hoofdstuk is echt een regelrecht rommeltje

Ik keek in de spiegel. Of beter gezegd: Ik tuurde bijna dóór de spiegel heen. Het was lang geleden dat ik mezelf zo aandachtig had bekeken. Af en toe deed ik dat, zodat ik kon kijken waar ik aan kon werken. Ik wou altijd het beste uit mezelf halen, en zeker sinds ik gepest was geweest probeerde ik altijd mijn uiterlijk zo veel mogenlijk te verbeteren als ik kon. Als eerste staarde ik naar mijn gezicht. Maar ja, daar viel natuurlijk niet veel aan te veranderen. Ik trok mijn shirt uit en bekeek mezelf van alle kanten. Ook daar was ik best tevreden over, misschien iets meer eten en meer buikspieroefeningen en opdrukken, maar verder was alles oké. Toen ik klaar was, een afspraak voor bij de kapper gemaakt had en vijftig sit-ups gedaan had, was ik tevreden. Die dag ook geen angsten, morgen wel, en zondag weer niks. Zaterdag zouden we naar de dierentuin gaan en mocht Jonathan een vogelspin vast gaan houden. Dat werd lachen. En daarna moest ik ‘iets beschamends in het openbaar’ gaan doen. En natuurlijk was Jonathan weer zo’n géníé om mij te gaan laten zingen in een karaokebar. Stomme pik.

‘Evan!’ Ik bevroor in de deuropening. Mijn ma had mijn naam geroepen. Langzaam draaide mijn lichaam zich om, maar ik durfde haar niet aan te kijken. De liet mijn naam nog een keer vallen, deze keer minder hysterisch, bijna bezorgd. ‘J-Ja?’ Ze liep naar me toe. Ik hield mijn adem in en sperde mijn ogen verbaasd open, want ze omhelsde me. Dat deed ze nooit... ‘M-Ma? Is er iets gebeurd?’ Ze negeerde mijn vraag en mompelde: ‘Evan, lieverd. Het spijt me zo dat ik laatst zo vaak uitvlieg, maar ik ga door een zware periode en dat moet je begrijpen. Ik houd echt van jou en je zusje, en ik probeer echt het beste voor jullie te zorgen als ik kan maar het is zo lastig. Wat ik ook zeg, neem het me alsjeblieft niet kwalijk en heb een beetje begrip.’ Even was ik muisstil, en vroeg toen aarzelend opnieuw of er iets gebeurd was. Waarom deed ze opeens zo? Het was niet dat ik het erg vond.. Om eerlijk te zijn stond ik daar bijna in de keuken te janken omdat ik zo geraakt was omdat ze zei dat ze van me hield. Maar waarom? ‘Pa komt volgende week.’ Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. ‘Echt?’, piepte ik opgewonden. Ze knikte met vochtige ogen. ‘Hij blijft maar even, maar hij zei dat hij net in de buurt was en dat hij ons graag even wou zien.’ ‘Mijn God..’ ‘Evan!’ Geschrokken wierp ma een blik op de klok. ‘Je moet naar school! Oh sorry, ik houd je helemaal op! Je bent al bijna te laat, opschieten nu!’ Even keken we elkaar glimlachend aan, maar toen as het weer alsof ze haar masker opzette en alsof er niks gebeurd was. Ze ging aan de tafel zitten en nam een flinke slok van een fles wijn. ‘Doei’, zei ik zacht. Ze zei een doei terug, maar er leek even niks meer van die vrouw van een paar seconden geleden over te zijn.

Die middag zou ik mee gaan met Jonathan naar zijn percussie-band. Ik was erg nieuwsgierig, maar jammer genoeg begon het pas om zeven uur, dus zei Jonathan dat ik maar om half zeven naar zinn huis moest komen zodat we er samen naartoe konden gaan. Aan de andere kant had ik zo eindelijk weer tijd om piano te spelen. Elke keer als mijn vingers de toetsen ontmoetten was het weer alsof ik het voor het eerste deed. Sommige verliefde mensen zeiden dat ze elke keer als ze diegene zagen weer opnieuw liefde op het eerste gezicht ervoeren. Zo was de piano voor mij. Elke keer was anders, elk ander liedje was anders, elke combinatie van toetsen was eindeloos verschillend. Na een uur onafgebroken spelen van liedjes en ter plekken zelf nieuwe stukken improviseren, opende ik eindelijk mijn ogen en liet mezelf naar voren ploffen, met mijn armen op de toetsen en mijn gezicht tussen mijn armen. Er verliet een geschrokken gil uit mijn mond toen er een hard, lelijk geluid uit de piano kwam zodra ik mijn armen er op had gelegd. ‘Muts.’ Met een nog hardere gil draaide ik mezelf om. Net als die keer daarvoor leunde Jonathan nonchalant tegen de deurpost aan. ‘Jonathan!’ Hij grijnsde schaamteloos en knipoogde. ‘Hoe lang sta je daar al?!’ Mijn stem sloeg over van verontwaardiging en schaamte. ‘Tien minuutjes of zo?’ ‘Jonathan!’ Hij lachte om mijn verontwaardigde blik. ‘Jezus Evan chill!’ Ik pruilde mijn lippen. ‘Je mag niet zomaar naar me lopen gluren! Zeg in ieder geval dat je naar me kijkt!’ ‘No way, anders dan zeg je juist dat ik weg moet gaan en niet naar je mag luisteren en je speelt echt heel mooi.’ ‘Als je het normaal vraagt..’, bromde ik. ‘Nou, mag ik dan naar je luisteren?’ ‘Prima.’, bromde ik. Wat moest ik anders? Hem weg sturen? Dat kon ik niet maken. Ik probeerde hem te negeren terwijl ik begon te spelen. ‘Evan?’ Ik negeerde hem. ‘Evan!?’, riep hij. ‘Wat?’ ‘We moeten gaan.’ ‘Oh.’

Ik plofte languit op mijn bed en dacht na over die afgelopen middag. Jonathan en zijn and waren echt vet cool. Wat ze deden was, zoals hij zelf ook zei, echt niet anders uit te leggen als drummen op hedendaagse objecten. En één jongen zat wel achter een drumstel. Ze waren met z’n vijven; twee meisjes en drie jongens. Jonathan had al mijn complimenten weg gewuifd en zei dat het niks voorstelde en dat hij het hartstikke slecht had gedaan. Het zweet op zijn voorhoofd zei anders. Hij was voor de rest van tijd stil geweest, in gedachten verzonken. Ik was bezorgd over hem, bang dat hij weer langzaamaan weg aan het zakken was in zijn depressie...

Ook die volgende dag leek hij niet zichzelf. Hij forceerde af en toe een glimlach of een grinnik, maar ik wist dat hij met zijn hoofd bij andere dingen zat. Toen ik er naar vroeg zei hij dat hij gewoon bang was om die spin te moeten vasthouden, wat ik maar gedeeltelijk geloofde. Hij wou niks eten en sloeg mijn aanbod om na afloop samen een film te kijken af met een snelle: ‘Nee dank je, ik moet zo nog naar de sportschool.’, wat niet gelogen was. Toen ik laat die avond nog gauw een pak noodles ging halen zag ik hem met een rood en bezweten gezicht op de loopband staan. Een uur later was hij er nog steeds. Er van uit te gaan dat het echt alleen maar angst was, probeerde ik hem zo veel mogelijk te steunen door zelf eerst de vogelspin vast te houden om haar vertvolgens in Jonathans trillende handen te zetten. Ook mijn idee om hem op een ijsje te trakteren sloeg hij af, en hij kocht alleen een flesje water.
In de karaokebar leek hij godzijdank weer een beetje los te komen. De keren dat hij lachte waren deze keer echt en hij was minder stil. Toen ik daar met knikkende knieën op het podium stond te zingen, vroeg ik me af wat die switch in hem had om gezet wat het maakte dat hij het ene moment zo stil was geweest en toen daar opeens de slappe lach had en zijn telefoon amper vast kon houden.
Ik kon het zoals gewoonlijk niet meer houden. ‘Waarom ben je opeens zo vrolijk? Je leek beende dag jezelf niet en opeens ben je zo melig.’ Jonathan grijnsde scheef. ‘Ik heb gewon mijn dag niet zo, maar jou daar met die rode kop zien staan is zo hilarisch dat het me zelf vandaag laat lachen. Maak je geen zorgen om me Evan, soms heb ik gewoon zo’n dag. Dan voel ik me de volgende dag weer normaal.’

Reacties (4)

  • LaLoba

    Ahah dit is echt leuk om te lezen

    3 jaar geleden
  • Butterflygirl

    oeh zijn vader komt thuis!

    3 jaar geleden
  • Cayline

    I love this O.o

    3 jaar geleden
  • Snufkin_

    “Iets beschaamds in het openbaar doen” moet trouwens podiums zijn, oeps

    3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Maar het komt wel op het zelfde neer lol

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Je kan het ook aanpassen

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      Geen zin inxD

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen