Van onder mijn wimpers bekijk ik de blonde jongen die tegenover mij zit. Zijn voorste lokken zijn voor zijn gezicht gesprongen, die hij om de zoveel tijd terug naar hun plek strijkt. Zijn aandacht is gericht op het open boek dat voor hem ligt. Zijn ogen scannen de tekst af en met zijn hand maakt hij aantekeningen in een sierlijk handschrift waar ik jaloers op ben. Het perkament dat voor mij ligt, is heel wat minder beschreven dan die van Draco. Wit-sharpening potion heb ik in hanenpoten geschreven. Ik zou al veel verder moeten, en kunnen zijn. Toch dwalen mijn gedachtes telkens af van het huiswerk naar het raadsel dat Luke is.
Ik zou zo graag willen geloven dat Luke altijd al een narcist was. Een manipulatieve klootzak. Het zou het makkelijker maken om hem los te kunnen laten, behalve dan dat Luke ook hieraan zou moeten meewerken. Toch zou het al beter zijn als ik hem zelf zoveel mogelijk kon vergeten. Maar het idee dat een eventuele reden waardoor Luke zo is, vindbaar zou kunnen zijn en mij misschien hierdoor kan helpen, klinkt te aanlokkelijk en hierdoor blijft Luke in mijn hoofd spelen. Het is speculeren wat ik doe, dat besef ik me. Het zou goed kunnen dat ik niks kan met de eventuele informatie, of dat er inderdaad gewoon geen oorzaak is dat Luke heeft gemaakt tot wie hij is.
Draco pakt een ander boek van de stapel die hij heeft gepakt, slaat hem open en leest de tekst vluchtig door. Waarom kon hij niet gewoon mijn vriendje zijn geweest? Een (redelijk) normaal persoon, waarmee ik een normale, gezonde relatie zou hebben gehad. Mijn leven zou zo anders zijn geweest. Het zou zoveel beter zijn geweest.
Draco richt zijn blik op, zijn ogen vangen die van mij. Grijze ogen, die half verborgen gaan onder de los springende blonde lokken, zorgen ervoor dat ik net zoals hij niet weg kijk. Hij heeft een blik die ik niet lijk te kunnen plaatsen, maar het veroorzaakt iets binnenin mij. Een warm gevoel.
‘Ga aan het werk.’ Zijn stem, die dwingend en waarschijnlijk geërgerd zou moeten klinken, is zacht, alsof hij de woorden met moeite over zijn lippen krijgt.
Ik wend mijn blik af, niet omdat hij zegt dat ik weer verder moet, maar omdat dit allemaal te gek wordt. Ik sla mijn boek open, maar de aandacht voor de informatie dat erin wordt gegeven, blijft weg. Waarom gaat alles dat te maken heeft met Draco vandaag zo raar? Eerst mijn “verhelderende” gedachtes wat betreft Draco’s uiterlijk, het vreemde gevoel dat ik ervaarde toen de afstand tussen ons gering was, en nu dit weer.
Terwijl ik de jongen voor mij een vluchtige blik werp, besef ik me hoe druk mijn hoofd is geweest, en ook nog steeds is. Mijn bovenkamer heeft overuren gedraaid met het hele nu-is-het-echt-uit gebeuren. Deze onverwachte, en ook eigenlijk onwelkome, reacties die Draco veroorzaakt, zijn waarschijnlijk niets anders dan een uitvlucht voor mijn gedachtes. Het verschuiven naar een onderwerp dat een stuk minder gecompliceerd is. Een knappe jongen waar ik al jaren bevriend mee ben. Niks mis met af en toe eens beseffen dat het een leuke jongen is. Het is natuurlijk een feit dat ik nu single ben, al zal ik dat voorlopig ook blijven. De gedachte alleen al aan een andere intieme relatie, of intieme handeling, laat me huiveren. Dat is een andere factor waar ik nog in moet helen.


Ik schaam me een beetje hoe moeizaam schrijven de laatste tijd gaat. Ik kan wel met excuses komen dat ik het druk heb (en ja, dat heb ik ook wel), maar daar hebben jullie niks aan. Ik ga zeker door met dit verhaal en ik hoop ook weer gewoon elke week te kunnen posten, hier zal ik dan ook zeker mijn best voor doen. Dank jullie wel voor het blijven lezen en jullie geduld. Jullie zijn de beste lezers! x

Reacties (4)

  • Butterflygirl

    True colors shining through

    3 jaar geleden
  • Azriel

    Hey you, long time no see(krul)

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Yeey weer een hoofdstuk ^^ erg leuk

    3 jaar geleden
  • Teal

    Leuk stukje!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen