Foto bij The Ending You Deserve - prologue (Part 1)

A/N: Ik heb het op Wattpad gezegd en ik zal het ook hier zeggen. Hoe schattig jullie het ook vinden en hoe erg jullie mijn vorige A/N zullen negeren: Ik zal alle NatePatt reacties verwijderen. Ik respecteer het feit dat ze beiden een vriendin/vrouw hebben. Ik wil niet nog meer problemen dan ik al heb.

Ja, dit is het einde, maar dan in twee delen.

De begrafenis van Mark was klein. Politie vonden zijn lichaam langs de kant van de weg. Ze dachten dat het zelfmoord was en hebben hem toen toch maar onderzocht. De lichamen van de rest zijn ook gevonden en begraven. Nathan en Matt zijn naar allemaal geweest. Ze vonden het zo erg dat zij nog leefden. Marzia en Felix zijn alleen naar die van Mark en Amy geweest. Jack kwam nadat hij vrij kwam meteen met ernstige klachten in het ziekenhuis terecht. Hij ligt nu in een coma waar hij waarschijnlijk nooit meer uitkomt. Het regende die dag. Marzia stond dicht tegen Felix aan om het maar een beetje warm te krijgen. Felix keek naar de kist en dacht aan de afgelopen dagen. Het was niet makkelijk om weer op de rit te komen. Na al die maffe dingen die ze hadden meegemaakt. Felix durfde dagen lang niet zijn huis uit te komen en Marzia lag wekenlang in bed onder de deken. Felix dacht echt dat hij straks nog met haar naar het gesticht moest gaan, maar vandaag stond ze weer in de keuken te zingen. Hij hield van haar en wou haar niet kwijtraken aan iets als een depressie of trauma. Gelukkig was Marzia niet meer zo bang voor hem als in dan gebouw. Marzia had echt een trauma. Dat had Felix al aan zien komen en daarom liet hij haar naar haar ouders gaan, zodat ze bij kon komen. Maar Marzia wou blijven in Engeland. Dat was zo verrassend dat de ouders van Marzia diezelfde dag nog op bezoek zijn gekomen. Marzia schreeuwde het uit toen ze binnen kwamen. Ze wilde niks met ze te maken hebben. Nu was dat wel weer over, maar Felix was bang voor een terugval. Marzia had altijd al last van paniekaanvallen en daarom moesten ze nu extra voorzichtig zijn. De kist werd de grond in getild en mensen begonnen te huilen. Felix keek alleen maar. Hij ging naar huis. Hij had het koud.
Matt kreeg veel negatieve berichten naar zich toe toen de berichten over de lijken in het nieuws kwam. Het was vreselijk wat mensen hem allemaal konden verwensen. Het was al ernstig genoeg dat het nieuws was vrijgekomen. De lijken waren niet door hem daar neergelegd en hij had er ook niks mee te maken. Dat besefte hij pas toen hij laatst bij de begrafenis van Mark en zijn familie was. Hij had ook nog Jack willen opzoeken in het ziekenhuis. Alles uitleggen, weet je. Nathan ging steeds met hem mee en dat hielp enorm. Ze waren een enorme steun voor elkaar. Hij was naar elke begrafenis geweest om alles aan de rest van de familie uit te leggen, maar niemand wilde luisteren naar de mogelijke moordenaar. Matt verzekerde ze er altijd van dat hij compleet onschuldig was, maar niks hielp. Het was droevig. Matt keerde niet terug naar huis. Hij trok bij Nate in, want hij was gewoon geen persoon om alleen te wonen. Nathan en hij hadden een regeling gevonden, zodat ze samen konden wonen en geen last van elkaar zouden hebben. Matt verkocht zijn oude huis aan een jong koppel en verhuisde. Trots stond hij in zijn nieuwe slaapkamer met televisie. Alles stond al op zijn plek. Matt ging op zijn nieuwe bed zitten en zuchtte. Hij had het nog makkelijk gehad. Geen trauma of andere enge dingen. Slechts nachtmerries en een huilende Nathan. Nathan had een licht trauma, maar leek het nu een stuk beter te doen. Het begon al donker te worden en Matt besloot om wat te gaan eten. Hij stond op en liep naar de keuken. Aan de eettafel zat Nate te staren naar zijn telefoon. Dat deed hij vaak. Hij staarde dan naar een foto van Morgan en was helemaal in zijn eigen wereldje. Hij miste haar. Haar begrafenis was klein, omdat ze weinig mensen had die om haar gaven, maar Nathan was nog steeds hopeloos verliefd op haar. Matt vond dat nogal lastig, omdat hij al zolang alleen was geweest. Matt liep naar hem toe en begon over zijn schouder mee te kijken. Nate keek inderdaad naar een foto van zijn dode vriendin. Nathan keek niet op of om. Matt ging aan het werk met het eten en dekte de tafel om Nate heen. Hij leek echt niks te merken. “Schat, kun je me misschien even een glas water aangeven?” vroeg Nathan. Matt zuchtte. Dit soort vragen kwamen steeds vaker sinds Morgans dood. Nate leek echt niet te merken dat Morgan er niet meer was. Matt zette toch altijd heel braaf klaar wat Nate hem vroeg. Matt maakte het eten klaar en en zette het op tafel. Matt ging naast Nate zitten en wachtte af. “Oh, lieverd, wat ruikt het lekker! Heb je mijn lievelings eten soms gemaakt?” zei Nate zonder op te kijken. Hij glimlachte. Matt niet. Hij schepte het eten op en nam stevige happen. Nathan deed hetzelfde en toen pas besefte hij wat hij aan het doen was. “Oh, god, ik...Het spijt me. Ik ben mezelf niet meer. Ik zal echt proberen meer op jou te letten dan op mijn telefoon.” zei Nathan. Matt zei niks. Nathan legde zijn hoofd op zijn schouder en keek hem met een pruillip aan. “Vergeef je het me niet? Niet je beste vriend? Ah, toe!” zei hij met een lieve stem. Matt voelde dat hij moest lachen, maar deed niks. Hij zou niet weer toegeven aan die gevoelens. Nee, hij zou sterk zijn. Het was al erg genoeg om genegeerd te worden door je beste vriend. Hij at stug door en lette niet op Nate die nu probeerde bij hem op schoot te gaan zitten. Nate zat nu helemaal bij Matt op schoot en had zijn hoofd helemaal tegen zijn borst aan liggen. Dat zag er nogal vreemd aan aangezien Nathan langer was dan Matt. Niet dat Matt iets te klagen had. Nathan bleef zo zitten totdat Matt klaar was met eten. Zo deed Nathan altijd. Matt vond het schattig, maar had geen idee wat hij ermee moest. Nathan was helemaal niet een persoon voor affectie. Nathan gleed van zijn schoot af en drukte een zacht kusje op zijn voorhoofd. Matt zuchtte en deed de afwas. Twee armen stopte dat Matt ook maar iets deed. Nathan rook naar pepermunt en aardbeien. De perfecte combinatie van zoet en bitter. Matt wist na drie maanden echt wel hoe zijn kamergenoot rook of welke shampoo hij gebruikte. Matt was immers de huisvrouw van de twee geworden. “Je ruikt lekker.” mompelde Matt. Nathan maakte een instemmend geluid. Zijn handen gleden van zijn heupen naar beneden. Het warme gevoel verdween ineens en Matt miste het. Nate stond naast hem met een grijns op zijn gezicht. “Kijk, Ik kan je nog steeds aan het lachen maken!” riep hij uit. Matt kon alleen maar glimlachen. Hij voelde zich weer een beetje gelukkig. Hij was blij dat Nathan nu niet meer zo afwezig was. De afwas was klaar en de twee vrienden gingen op de bank zitten. Nathan was na een uur al in slaap gevallen. Matt stond op en legde een deken over zijn vriend heen. Stilletjes ging hij naar zijn eigen kamer en viel in een diepe slaap.
Felix werd wakker van zacht getik op de vloer en draaide zich om. Naast zijn bed stond zijn trouwe hond,Edgar. Dat stomme beest verstoorde echt altijd alles. Felix voelde zich niet geroepen om dat beest uit te laten of om op te staan, dus draaide hij zich om en sliep verder. Edgar had duidelijk andere plannen en begon te piepen. Felix gromde en stond op. Die rothond ook altijd. Met veel gevloek liet hij de hond uit en ging meteen weer aan het werk. De reacties waren overweldigend. Hij had duizenden berichten van fans die zich grote zorgen maakte. Hij was toch echt niet zo lang weggeweest, toch? Hij durfde ze niet allemaal te lezen. Felix leegde zijn inbox met twee klikken en zuchtte diep. Felix zat echt diep in de nesten, want nu hadden zijn fans door dat er iets aan de hand was. Hij had gezworen om al die drama van dat spel achter zich te laten. Hij was alleen zijn fans vergeten. Zij hadden dagenlang geen video of bericht gezien. Felix had echt geen idee wat hij moest doen. Hij ging weg uit zijn kantoor en ging weer naar huis. Hij had Marzia nodig...Of iets. Hij was in de war. Hij reed veels te snel over de weg en moest zo snel remmen dat een ongeluk zo was veroorzaakt, maar hij had geluk. Hij rende naar de voordeur en zag Marzia in de keuken staan. Ze keek op en liep meteen naar hem toe. Zonder iets te zeggen, sloeg ze haar armen om hem heen. Soms werd het allemaal te veel en kon Felix zichzelf niet meer in de hand houden. De grote man werd binnen negen seconden zo klein dat je hem zo in je broekzak kon stoppen. Hij huilde dikke tranen. “Ik heb ze in gevaar gebracht.” was het enige wat hij zei. Marzia aaide zijn haar en zei niks. Ze wist heel goed dat er niks was wat dit kon veranderen. Ze voelde zelf ook een paar tranen branden, maar hield zich groot. Ze was zo boos dat ze maanden later er nog last van hadden. Het was niet eerlijk. Het spel had hun met rust moeten laten. Ze hadden gedaan wat Hij wilde, maar blijkbaar had Hij nog niet genoeg. Hij had nog niet genoeg. Marzia voelde een traan over haar wang glijden en veegde hem weg. Hun problemen waren nog lang niet over.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen