Foto bij O12 • Chaos

Ethan Carson

Ik word ’s morgens wakker door licht dat in het raampje naar binnen schijnt. Het duurt me een paar seconden om me te beseffen dat het geen maanlicht is, maar dat het ochtendlicht is. Het duurt me ongeveer een minuut om te beseffen dat ik druk tegen me voel.
Ik merk dat ik ergens in de nacht op mijn rug ben gaan liggen en me niet meer bewogen heb. En achteraf gezien kan dat ook bijna niet door al dat gewicht wat op me ligt. Niet dat ze heel erg zwaar is, maar je kan nu ook niet bepaald zeggen dat het gemakkelijk is om je te bewegen als iemand half op je ligt.
Yep, ze ligt op me. Of nou ja, half op me. Haar wang rust op mijn borstkas, haar hand heeft ze naast haar hoofd geplaatst en haar ene been heeft ze geschoven over mijn benen. Ik slik als ik merk dat haar knie ergens in de buurt ligt waar ik het liever niet in de buurt wil liggen hebben en kijk wat krampachtig naar beneden.
Nadat ik heb geconstateerd dat datgene waar ik voor vreesde niet gebeurd is, draai ik mijn hoofd en kijk ik naar opzij. En… shit. Wanneer is dat gebeurd? Voor de één of andere reden heb ik mijn arm om haar heen geslagen zodat we net één of ander koppeltje lijken.
En ik ga heel eerlijk zijn: haar warmte is welkom. Het is redelijk koud geweest vannacht en dat moet ook de reden zijn geweest waarom ik de dekens zo hoog had opgetrokken vannacht, maar door onze lighouding is deze weer naar beneden gezakt en is het alleen de warmte van elkaars lichamen dat ons warm houdt. En de deken die halverwege onze lijven is gezakt natuurlijk.
Opeens verstijf ik. Waarom zit ik te denken dat haar warmte welkom is terwijl we elkaar nog maar één dag kennen en ik haar warmte niet welkom mag vinden, maar haar juist van me af had moeten duwen vanaf het moment dat ik merkte dat ze – half – op me lag?
Net alsof ze merkt dat ze wakker moet worden, kreunt ze zachtjes en beweegt haar been. Naar boven. Doet ze dit soms expres? Ik check haar gezichtsuitdrukking, maar het lijkt erop alsof ze echt slaapt en ze het per ongeluk heeft gedaan.
Ik krijg niet vaak een rode kop, maar ik durf te wedden dat ik dat nu wel heb gekregen. En dan besluit ik, hier en nu, dat mijn gedachten van daarnet compleet van de pot gerukt waren en dat ik hier iets aan moet doen voordat deze situatie nog verder escaleert. Met andere woorden: kleine Ethan mag niet in actie schieten. Niet nu.
En wat is het enige wat ik me op dat moment kan bedenken om te doen? Mijn schouder naar voren bewegen zodat haar hoofd op en neer beweegt. Ze wordt niet wakker. Damn it. Dan maar de dramatische aanpak.
Ik leg mijn hand, die zeker weten koud is omdat hij de hele tijd buiten de deken heeft gelegen en niet op haar lichaam gerust heeft, in haar nek. Ze begint te rillen en nadat ik pas nog een keer ruw met mijn schouder heb bewogen, wordt ze wakker. Jeetje, ze is moeilijk wakker te krijgen zeg.
Het duurt enkele seconden voordat ze registreert wat er aan de hand is. En hoewel ik zeker weet dat ook ik een rode kop heb, krijg ik het voor elkaar om haar zo neutraal mogelijk aan te kijken.
“Als je me als kussen had willen gebruiken vannacht had je dat ook gewoon kunnen zeggen,” probeer ik zo droog mogelijk te zeggen.
Ze schiet overeind en wrijft met haar handen door haar ogen alsof ze niet kan geloven dat ik naast haar lig.
“Je hebt me zelf uitgenodigd vannacht om bij je te komen liggen,” zeg ik snel. “Dit was niet mijn idee.”
Dadelijk gaat ze weer huilen en dan zit ik daar weer mee. En het is ook een beetje om de aandacht van kleine Ethan af te leiden, ik geef het toe. Ik durf te wedden dat als ze dat ziet dat ze helemaal gaat flippen. En dus draai ik me zo subtiel mogelijk opzij zodat mijn lichaam naar het raam gericht wordt en kleine Ethan dus verborgen wordt door de dekens.
En als die subtiele draaihouding me al wel niet geholpen heeft, zorgt het uitzicht daar wel direct voor. Ik schiet overeind en voel mijn hart als een razende in mijn keel kloppen terwijl ik naar buiten kijk.
“Shit,” vloek ik. “Ik denk dat we moeten gaan.”
Rose kijkt me raar aan, maar buigt zich dan naar het raampje toe en houdt haar hand geschrokken voor haar mond als ze ziet wat er aan de hand is. Voordat ze kan flippen of kan gaan gillen, schiet ik overeind uit bed en bedank mezelf voor het feit dat ik mijn joggingbroek aan heb gelaten en nu niet in mijn boxershort sta. En dat bedankje is voor meerdere dingen.
“Pak je spullen,” zeg ik tegen haar. “Omkleden doen we later wel. We moeten nú gaan.”
Ik zie dat ze niet per se bezig is met het feit dat we moeten ontsnappen, maar meer met mij. Ik begrijp het in eerste instantie niet, maar dan merk ik dat ik geen shirt aan heb. Ik rol met mijn ogen en knip een paar keer met mijn vingers om haar aandacht weer te trekken.
“Wauw, ik heb ook een borstkas, wereldnieuws! Rose, er staat daar een horde zombies buiten en we moeten nu gaan, zijn er voor de rest nog vragen?”
Ze krijgt opnieuw een rode kop, maar schudt dan met haar hoofd en klimt uit bed. Dit meisje is echt ongelooflijk, ik blijf het zeggen. Ik schud mijn hoofd geërgerd terwijl ik naar de deur loop zodat ik deze kan openen en naar mijn tent kan rennen, maar die plannen draaien toch wel even anders uit.
Op het moment dat ik namelijk de deur open, staan er al een paar zombies die zich verzameld hebben. En laat er nu net één op dat moment een uitval doen naar mijn hand. Fantastisch.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    “Wauw, ik heb een borstkas. Wereldnieuws!”
    Uhm....
    Jullie zijn perfect voor elkaar. Wereldnieuws!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Hahaha

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ergens zou het nu ook wel leuk zijn als ze helemaal geen stelletje worden en ik hier de hele tijd hun loop te shippen. 😂

      3 jaar geleden
    • Dragonrage

      En dan word je boos op mij omdat ik situaties zoals deze laat voorkomen zodat je gaat fangirlen en je dan expres teleurstellen hahaha

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ja. Zo ongeveer wel, ja.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen