Foto bij O13 • Chaos

Ethan Carson

Een scherpe pijn schiet door me heen en ik heb het gevoel alsof heel mijn lichaam meteen in vuur en vlam staat. Mijn leven schiet als een film aan me voorbij en even heb ik het gevoel alsof ik geen adem kan nemen, alsof ik geen besef heb van het feit wat er voor me gebeurt.
Of tenminste, ik denk dat dat toch is wat je zou moeten voelen als een zombie je bijt. Ik zou het niet weten, want ik heb me net op tijd weg kunnen trekken en ben achteruit op mijn rug op de grond gevallen.
Weet je hoe veel pijn het doet als je geen shirt aanhebt en je valt op de grond? Ik denk dat daar die scherpe pijn vandaan komt trouwens. Of misschien wel het feit dat ik op mijn rug terecht ben gekomen, dat kan ook echt niet goed zijn.
Het is Rose die iets naar voren zwaait waardoor de zombie, die overduidelijk een poging wilde doen om op me te klimmen en me deze keer echt te bijten, zijn evenwicht verliest en tegen de andere zombies aan op de grond valt.
Even knipper ik verbaasd zijnde met mijn ogen, maar dan zie ik de paniek in haar ogen en merk ik dat ze er alles aan doet om haarzelf niet te verliezen. Het zorgt ervoor dat ik in actie schiet en weer overeind kom.
Ik ben sneller dan de andere zombies die voor de caravan staan en ik spring naar buiten waarna ik snel in de richting van de tent ren. Ik ga naar binnen en raap mijn spullen op. Ik zie dat Rose ondertussen de o zo verstandige beslissing heeft genomen om de deur te sluiten waardoor ze zichzelf opgesloten heeft. En dit is de reden waarom ik ervoor heb gekozen om bij haar te blijven totdat ze iets van overleven weet, want dit gaat helemaal nergens meer over.
Ik besluit dat het beter is als ik de auto ga halen en draai mezelf weg van de horde zombies. Ik kijk nog één keer over mijn schouder en zie dat Rose voor het raampje staat dat me in de caravan laat kijken. De hulpeloze blik die ze in haar ogen heeft zorgt ervoor dat ik mezelf bijna weer omdraai om naar haar toe te gaan, maar dan besef ik me dat we dan allebei dood zijn en dat dat geen zin heeft.
En dus draai ik me weer naar voren en ren ik zo snel mogelijk naar de plek waar we gisterenavond de auto achter gelaten hebben. Ik doe de auto van het slot, open het portier en ga dan vervolgens in de auto zitten waarna ik de motor start.
Ik kijk heel even naar het pistool dat half uit mijn rugzak tevoorschijn komt en begin dan te rijden. We zouden eigenlijk niet schieten en onze munitie bewaren voor een noodgeval, maar ik denk dat we nu op het punt zijn gekomen dat we dit wel kunnen concluderen als een noodgeval.
Fuck it.
En dus open ik het raampje zodra ik dicht genoeg bij de caravan ben gereden en ga uit het raampje hangen. Ik knijp één oog dicht en met het andere richt ik op de zombies. En vervolgens begin ik ze allemaal één voor één af te knallen.
Of tenminste, zo ging het toch in mijn hoofd. De realiteit is dat ik er maar twee of drie effectief raak en dat diegenen die geraakt zijn nog altijd leven. De realiteit is ook dat de aandacht van de overige zombies nu op mij gefocust is en niet op Rose, wat een goed ding en een slecht ding kan zijn.
Een zombie nadert me veel te snel en ik trek algauw de conclusie dat dit een slecht ding is. Het ding opent zijn bek – ik denk dat we immers nu wel op het punt aangekomen zijn dat we het een bek kunnen noemen en geen mond – en ik zie zijn rotte tanden.
Bloed spat tegen mijn gezicht en een gat boort zich in de zombie zijn keel als mijn pistool afgaat. De zombie valt op de grond en ik richt mijn aandacht op de caravan. Net als ik haar wil roepen, gaat de deur open en steekt Rose haar hoofd naar buiten.
Ze begint naar de auto te rennen, maar verliest onderweg haar evenwicht en valt op de grond. Serieus, als ik nu niet bezig was met zombies neerknallen zodat ze uit haar buurt blijven, zou ik een facepalm doen.
Uiteindelijk bereikt ze de auto en opent ze het portier. Ze springt zowat de auto in en gooit haar tas in een geoefende beweging naar de achterbank. Hebben wij even geluk dat Rose geen geweer bij zich heeft op het moment dat ze dat doet, anders hadden we waarschijnlijk een probleempje gehad.
“Achteruit, achteruit!” roept Rose naar me.
Alsof ik dat niet weet! Ik leg mijn arm om het kopstuk van haar stoel heen en kijk naar achteren terwijl ik naar achteren rijd. Het is een hilarisch en tegelijkertijd ook beangstigend zicht om de zombies naar de motorkap te zien reiken en voorover te zien vallen terwijl hun kleine oogjes woest naar ons kijken. Of hun holle oogkassen, want er zitten zombies tussen die geen ogen hebben.
Ik zie een plek waar ik voldoende ruimte heb om om te draaien en met een slordige beweging zet ik mijn auto in zijn achteruit op die plek. Ik wil hem weer zo zetten dat we naar voren kunnen rijden, maar dan slaat de motor opeens af.
Godsamme, krijgen we dan nóóit rust? Geïrriteerd trap ik de koppeling in en doe de sleutel in een draaibeweging naar boven en wacht totdat de motor weer aanslaat. Gelukkig voor ons is dit geen horrorverhaal waarbij de auto niet meer start en we maar rennend moeten vluchten, want de motor start weer en ik kan gelukkig verder rijden.
Ik merk als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk dat de auto starten geen minuut langer had moeten duren; zombies ‘rennen’ op de plek waar wij net stonden. Ik hoor dat Rose haar adem uitblaast en kijk naar opzij.
“Ik geloof dat je zojuist in die caravan mijn leven hebt gered,” zeg ik zo nonchalant mogelijk. “Bedankt daarvoor.”
“Dan staan we quitte,” zegt ze zuchtend. “Ik weet wat ik gedaan had als je niet met de auto naar hier was gekomen.”
“Het valt me van je tegen dat je zo weinig vertrouwen in me hebt.”
En dan gebeurt het opeens: we beginnen beiden te lachen. Het is een nerveuze lach en het is zeker nog geen echte lach, maar het is meer dan dat we in het begin met elkaar konden delen.
Dan zie ik pas dat haar knie aan het bloeden is en trek een wenkbrauw op.
“We moeten zorgen dat we spullen halen om te kunnen overleven,” zegt Rose net op dat moment, ook kijkend naar haar knie. “Heb je enig idee waar we dat kunnen gaan halen?”
Ik knik.
“Ja,” is het enige wat ik zeg.
En wat we gisteren achter ons dachten gelaten te hebben, verschijnt na een kleine twee uur rijden weer in ons blikveld: de hoge gebouwen, de verroeste auto’s en de ontspoorde trein die aan één kant van de weg staan en zo vier rijstroken versperren terwijl de andere vier rijstroken, waarvan wij één bezetten, nog vrij zijn.
Atlanta.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het is in ieder geval wel lief dat hij hara niet volledig uitscheldt deze keer.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen