Foto bij Hoofdstuk 2 - Mama

Vergeet niet om een Kudo te given als je de fic leuk vindt!:D

“Wat?” Vroeg Hermelien verward.

“Merlijns baard… dat zag ik niet aankomen,” Zei een met domheid geslagen Ron.

“Mama, alsjeblieft?” Smeekte Aurelian.

Hermelien had medelijden met het jongetje en hoewel ze lichtjes geïrriteerd was door het gebrek aan hulp van haar vrienden, nam ze het jongetje in haar armen.

“Bij Merlijn,” zei ze ontzet. “Hij zit vol bloed. Wat is er gebeurd? Ben je wel oké?” Ze nam haar hand van z’n mantel en staarde naar haar nu eigen bebloede hand.

“Ikke oké, mama. Jij oké? Jij oké, mama?” Vroeg het jongetje met een droevige pruillip.

“Uh… nou.. wel ja. Ik…” Hermelien kon haar eigen zin niet afmaken. Ze was zodanig in de war en werd alsmaar bezorgder door de hele situatie. Kleine Aurelian leek zich haar gestotter niet aan te trekken en in plaats daarvan leek hij net rustig te worden in haar bijzijn. Hij legde z’n hoofdje op haar schouder en nestelde er zich zachtjes. “Hallo? Een beetje hulp?” Eiste ze nogal geïrriteerd van de vier volwassenen voor haar.

“Aurey, liefje, ik denk dat de grote mensen even moeten praten. Waarom gaan we niet even naar de keuken en dan krijg je van mij wat lekkers? Is dat geen leuk idee?” Bood Molly hem vriendelijk aan.

“Mam?” Aurelian keek op naar Hermelien om toestemming te vragen. Hermelien keek op haar beurt naar Molly, met een radeloze, vragende blik.

“Ik ben er zeker van dat ze het niet erg vindt, of wel?” Hielp Molly.

“Neen, uh, zeker niet…” Ging Hermelien langzaam akkoord, nog steeds verward. Molly stak haar hand uit terwijl Hermelien het jongetje zachtjes neerzette op de grond.

“Blijft mama?” Vroeg Aurelian terwijl hij vol verwachting naar Hermelien keek.

“Ja, hoor, die gaat nergens heen,” Stelde Molly hem gerust. “Maar laten we nu maar naar de keuken gaan. Ik heb net vandaag koekjes gebakken. Zou je er eentje willen?”

Het gesprek werd een onverstaanbaar gemompel zodra ze de kamer verlieten.

“Wat is er aan de hand?” Vroeg Hermelien oncomfortabel.

“I-ik weet niet goed waar te beginnen,” Bekende Harry.

“Vertel anders eerst wie dat kind is?” Stelde Hermelien lichtjes geïrriteerd voor.

“Hij… wij… wel, zie je, ik denk dat dat het ingewikkeldste deel is,” Antwoorde Ron.

“Doe je best, Ronald,” Dramde ze voort terwijl ze haar hand op haar heup plaatste.

“Wel, wij denken dat hij jouw zoontje is.” Ron slikte hard en wachtte op een volgende dreun van Hermeliens temperament.

“Wat? Dat is belachelijk,” Hoonde Hermelien, ervan overtuigd dat haar vriend gek was geworden.

“Je trekt voorbarige conclusies, Ronald,” Zei Hermelien tegendraads, niet instaat zijn logica te ontkennen. “Is er nog iets anders? Iets wat ons kan helpen te ontdekken vanwaar hij komt?”

“Wel, er is dit,” Zei Harry stilletjes, en hij toonde de vergeten toverstok aan de anderen. “Hij zei dat z’n moeder had gezegd die niet los te laten.”

Hermelien hapte naar adem. “Dat is de toverstok van Bellatrix!”

“Dat weet ik,” Zei Harry stilletjes.

“Maar… Maar die is dood,” Zei Ginny zwakjes.

“Dat weet ik, maar het doet de vraag rijzen over hoe hij hieraan kwam. Ik denk niet dat het toevallig is dat hij net met deze toverstok in z’n hand kwam. Vooral… als Hermelien z’n moeder is, dan moet het wel een of andere hint zijn,” Redeneerde Harry, terwijl hij z’n best deed om het paniekerige gevoel dat in z’n borst de kop opstak te onderdrukken. “Hermelien heeft gelijk. We kunnen niet gewoon onze conclusies trekken. Maar ik vind dit echt niet fijn.”

“Waar beginnen we?” Vroeg Ginny, die zich net als Harry nerveus voelde.

“Het bloed,” Antwoorde Harry. “Dat bloed is van z’n moeder. We proberen het te identificeren.” Harry vernoemde Hermelien niet opnieuw, maar hij keek haar wel betekenisvol aan.

Hermelien begon zich echt ongemakkelijk te voelen. Ze wou zo graag de mogelijkheid dat hij haar zoon was ontkennen, maar omdat ze een logisch persoon was, begreep ze dat ze dat niet kon. “Oké...”

Harry sommeerde een klein flesje van een kastje dichtbij en gaf het aan Hermelien. Hermelien ademde diep in en trok haar toverstok over haar vinger om een klein sneetje te maken. Ze vulde het flesje en genas de wonde op haar vinger. Het was haar taak om bijna dagelijks kleine flesjes als deze te testen voor de Magische Wetseenheid. Ze had nooit gedacht dat ze ooit haar eigen bloed zou moeten testen.

“Laat ik even z’n mantel nemen,” Stelde Harry voor. “En dan vertrekken we.” Ron knikte.

“Vind je het erg als ik me eerst even omkleed?” Vroeg Hermelien. Ze gebaarde naar het bloed op haar blauwe jurk van toen ze Aurelian had opgepakt.

“Uhm… ik denk dat het het beste is als jij even bij Aurelian blijft, Hermelien.” Begon Harry nerveus maar hij klonk best beslist tegen het einde van z’n zin aan. “Het maakt niet uit wat het resultaat is, hij gelooft nog steeds dat jij z’n moeder bent. Hij is erg geschrokken… Hij heeft je nodig.”

Hermelien keek tamelijk paniekerig en Harry plaatste een hand op haar schouder. “Ik weet dat dit vreemd moet aanvoelen voor je. Het voelt ook vreemd voor ons, maar als we dit willen oplossen, dan moeten we zoveel mogelijk informatie uit hem krijgen. Hij is op z’n gemak bij jou. Ik denk dat hij rond jou losser zal worden,” Zei Harry serieus.

“Maar Harry, ik… ik ben niet echt goed met kinderen. Ik bedoel maar, ik ben nooit echt rond jonge kinderen geweest,” Bekende Hermelien. Haar nerveuze gewoonte om in haar lip te bijten stak weer de kop op.

“Mam is erbij,” Herinnerde Ron haar. “En Ginny ook. Praat gewoon met hem.”

Hermelien knikte en ging samen met de anderen de keuken in.

“Mama! Je bent terug!” Riep Aurelian vrolijk en hij stond recht in z’n stoel aan de tafel. “Ik heb koekjes! Wil jij koekjes, mama?”

“Uhm, eh, neen, dank je,” Antwoorde Hermelien met een geforceerde glimlach. “Aurelian, ik moet even je mantel uitdoen.”

“Ik heb geprobeerd om het al eerder te doen, maar hij zei dat z’n mama het zou doen,” Antwoorde Molly verontschuldigend.

“Ja, ik doe het wel.” Hermelien wandelde naar waar hij op de houten stoel stond, haalde de knoop uit z’n blauw gestreepte sjaal, en hing die over haar arm. Dan maakte ze de knopen van z’n mantel los en haalde die van z’n kleine schouders terwijl ze haar best deed om zijn uitdrukking van pure aanbidding te negeren. “Oké, nu gaat Harry die eventjes lenen, oké?”

Het jongetje pruilde lichtjes bij het idee. “Maar wat als ik naar buiten wil?”

“Maak je maar geen zorgen, liefje. Het is een mooie zonnige dag. Je zult die mantel een hele poos niet nodig hebben,” Stelde Molly hem gerust.

Hermelien kon, ondanks haar ongemakkelijk gevoel, haar ogen niet weghouden van het kind. Ze gaf de mantel en sjaal aan Harry zonder hem aan te kijken. Ze hadden gelijk; hij leek inderdaad een beetje op haar. Hij had haar wipneus en lange wimpers. Zijn haar was lichtbruin met een lichte gouden tint erin. Ook al was het lichter, het leek nog steeds op dat van haar. Het was niet kroezend of dik, maar het had nog steeds een beetje een krul.

Hermelien hoorde Harry en Ron wel dag zeggen, maar ze was nog steeds erg gefocust op het jongetje dat haar begon te vertellen over het chocolade koekje in z’n hand. Hermelien slikte hard, terwijl ze naar het gedroogde bloed op z’n gezichtje keek, en voor ze zichzelf kon stoppen, plaatste ze voorzichtig haar hand op z’n wang. Een stille snik ontsnapte haar toen haar vingers perfect op de gedroogde afdruk op z’n wang paste. Ze had niet meer bewijs nodig. Ze wist dat hij van haar was.

“Sorry, lieverd,” Verontschuldigde Molly zich en verbrak zo Hermeliens gedachtegang. Ik had eraan gedacht om z’n gezicht te wassen, maar dan bedacht ik me dat we hem beter na dit alles in bad konden zetten.”

“Een bad?” Vroeg Aurelian enthousiast. “Mag ik in bad?”

“Natuurlijk.” Glimlachte Ginny. “Er mogen geen vieze vuile moddermannetjes in dit huis rondlopen.”

Aurelian moest lachen toen Ginny hem kietelde. Om een of andere reden deed dat Hermelien nog ongemakkelijker voelen; Ginny leek zoveel meer op haar gemak rond hem dan zij. Ze had gehoord dat mevrouw Wemel wat gebabysit had vanaf de tweeling op Zweinstein begonnen was, dus ze veronderstelde dat Ginny best heel wat ervaring had met jonge kinderen, maar dat hielp niet om haar gebrek aan ervaring op te lossen.

“Ja, zodra je klaar bent met je koekje, mag je in bad,” Zei Hermelien tegen hem.

“Ik ben klaar!” Grijnsde Aurelian terwijl hij zijn half opgegeten koekje op de tafel gooide zich verheugend op een grote plons in de kuip.

“Uhm… oké dan,” Zei Hermelien oncomfortabel.

“Maak je geen zorgen, ik help je wel,” Stelde Ginny geruststellend voor. Hermelien knikte dankbaar naar haar vriendin, dankbaar dat Ginny haar gevoel van ongemak had opgemerkt.

“Wel, het lijkt me alleszins geen goed idee om hem terug in die vuile kleren te steken als jullie klaar zijn. Ik denk dat ik op zolder wel nog wat jongenskleren in z’n maat heb,” Zei Molly bedachtzaam. “Ik zal even gaan kijken.”

De meisjes keken hoe Molly de trap op verdween en keerde terug naar Aurelian.

“Klaar!” Riep het jongetje enthousiast. Hermelien reikte haar hand uit naar hem en toen hij die vast nam, nam hij een overdreven sprong van z’n stoel en liep richting de trap, Hermelien achter zich aantrekkend.

Ondanks Aurelians enthousiasme, was het een trage tocht naar de derde verdieping waar de badkamer zich bevond. Hermelien had net de kraan opengezet toen Aurelian ongeduldig zijn gewaad over z’n hoofd begon te trekken.

“Wacht eventjes.” Lachte Hermelien en ze trok z’n gewaad terug naar beneden. “Je moet me het eerst laten losknopen.” Ze had er nog maar twee knopen losgemaakt toen hij het alweer over z’n hoofd probeerde te trekken. Deze keer geraakte hij verder, maar hij had nog steeds hulp nodig om z’n armen los te krijgen van de in de knoop geraakte stof. Hermelien en Ginny deden beiden hun best om niet te lachen.

“Het lijkt erop dat je een Tornado’s fan hebt,” Glimlachte Ginny. Ze gebaarde naar zijn lichte en donkerblauwe onderbroek die pasten bij zijn sjaal. Hij draaide zich om naar Ginny en Hermelien zag de kenmerkende “TT” op de achterkant.

“Vind jij de Tornado’s leuk?” Vroeg Aurelian enthousiast.

“Neen, ik ben zelf meer een Harpies supporter,” Bekende Ginny. “Hou jij van Zwerkbal?”

“Ja-ha,” Antwoorde hij terwijl ik in bad klom. “Papa houdt ook van de Tornado’s.”
Ginny en Hermelien schrokken beiden van die zin. Beiden hadden zich natuurlijk wel al kort afgevraagd wie de vader zou kunnen zijn, maar er was zoveel aan de hand dat ze er nog niet verder op waren ingegaan. Aurelian merkte niets van de sfeerverandering en ging vrolijk door.

“Heb je speeltjes, mama? Badspeeltjes?”

“Wat? Eh, neen, sorry,” Antwoorde Hermelien.

“Tante Ginny, heb jij speeltjes?” Vroeg hij. Beide meisjes waren weer verrast.

“Tante Ginny?” Vroeg Hermelien met grote ogen.

“Je – je kent mij?” Vroeg Ginny nieuwsgierig. Aurelian knikte, verward door hun verraste gezichten.

“Heb je speeltjes?” Vroeg hij opnieuw.

“Um… neen. M-maar ik heb schuim. Wil je wat badschuim?” Bood Ginny aan.

“Ja, alsjeblieft.”

“Overduidelijk de jouwe,” Lachte Ginny. “Nog nooit heb ik een kleuter ontmoet die zomaar beleefd is.”

“Au-aurelian…” Begon Hermelien twijfelend. “V-vertel me eens over je papa.”

“Papa?”

Hermelien knikt. “Wa-wat is z’n naam?”

Aurelian moest lachen. “Papa,” zei hij alsof dat vanzelfsprekend was.

“Juist ja… H-hoe ziet papa eruit?” Hermelien beet op haar lip, haar maag kneep helemaal samen.

Het jongetje stopte met plonsen en tuitte z’n lippen terwijl hij nadacht. “Groot.”

“Groot…” Zei Hermelien droogjes. Dat hielp nu niet bepaald.

“Erg groot,” vervolgde Aurelian terwijl hij zijn armen zo hoog mogelijk boven zich uitstak. “Hij draagt mij zo hoog dat ik het plafond kan aanraken! Wel, niet thuis, dat is te hoog.”

“Thuis?” Vroeg Hermelien terwijl ze zich alles wat hij zei probeerde voor te stellen.

“Ja-ha. ’t Is ook heel groot. Niet zo groot als ’t Nest. Mijn plafond in mijn kamer is ook zo hoog. En de sterren blinken vanop mijn plafond.” Zei Aurelian trots.

“Dat klinkt leuk. Is dat je favoriete ding aan je kamer?” Vroeg Hermelien met een glimlach; dankzij die laatste minuutjes voelde ze zich nu meer op haar gemak rond hem.

“Hmm, neen. Mijn Zwerkbaltapijt is het leukste! Het is precies een echt Zwerkbalveld. Ik wou dat het zitjes had, maar jij zei dat ik er dan niet op kon liggen. Ik speel graag met mijn Zwerkbalmannetjes met papa. Een keer, vloog mijn Crawford recht in papa zijn oog. Hij zei dat ik niet mocht zeggen dat hij weende,” Taterde Aurelian verder.

Ginny moest lachen toen ze de kamer terug binnenkwam met een fles badschuim en dat hoorde. “Klinkt als een typische man.”

Aurelian was snel afgeleid door al het schuim en Hermelien vergat bijna dat ze hem ook moest wassen. Dat deel voelde het raarste aan. Ze dacht dat ze misschien nog wat moest praten met hem om terug wat ontspannen te voelen.

“Dus… P-papa is erg groot en houdt van Zwerkbal…” Ze liet haar zijn onbeëindigd, hopend dat Aurelian erop in zou gaan.

“En hij kan goed kietelen,” Glimlachte Aurelian. Zijn grens verdween echter weer snel. “Mama… Wanneer komt papa terug?”

“D-dat weet ik niet…” Antwoordde ze onzeker. Ze probeerde terug te denken aan wat de anderen haar hadden verteld over Aurelians aankomst. Was hij bij hen toen ze Aurelian terug in de tijd stuurde?

“Is hij nog in ’t kasteel?” Pruilde Aurelian.

“Kasteel? Welk kasteel?” Vroeg Hermelien.

“Het kasteel in de wolken,” Antwoorde hij, zijn pruillip werd nog groter. Toen hij dat zei, kreeg Hermelien het moeilijk om adem te halen.

“A-Aurelian… Wat is er gebeurd met je papa?” Vroeg Ginny voorzichtig.

“Hij is weggegaan toen de enge mensen kwamen. Mama zei dat engelen hem en nonkel Fred naar ’t kasteel in de wolken hebben gebracht,” Legde hij uit.
Hermelien voelde zich draaierig. Ze wist niet wie die man was, maar toch voelde ze een danig groot verlies. En Fred… hij bedoelde vast…

“I-Ik denk dat badtijd voorbij is,” Zei Ginny zachtjes. Hermelien knikte en nam stilletjes de handdoek over van Ginny. Eén blik naar de andere meid en ze wist meteen dat ook zij het moeilijk had om adem te halen. “Mam…” riep ze in een stem die iets hoger was dan normaal.

“Hierzo,” Molly verscheen en gaf hen een verschenen blauw gewaad en een rode minionderbroek. “En… eh… ik vond een paar dingetjes die je waarschijnlijk wel wilt zien, Hermelien.”

Hermelien knikte.

“Geen zorgen,” Zei Ginny. “Ik kleed hem alvast aan en laat hem een dutje doen.”

“Nee! Niet slapen!” Protesteerde Aurelian luidkeels.

“Jawel, Aurelian. Het is al een lange dag geweest voor jou. Je moet een beetje rusten,” Zei Hermelien standvastig.

Ginny droogde hem af met een zachte handdoek terwijl ze tegen hem ze, “Maak je maar geen zorgen. Je zult niets missen. En wanneer je wakker wordt, is het tijd voor het eten. Oké?”

“Blijft mama?” Controleerde hij.

“Ja… Ik blijf hier,” Antwoorde Hermelien, nog steeds ongemakkelijk met het idee dat hij haar mama noemde. Ze verliet de kamer en volgde mevrouw Wemel een paar trappen naar beneden tot waar ze stopte op de overloop net aan Ginny’s kamer.

“Ik heb een paar dingen gevonden toen ik zijn kleren aan het klaarmaken was om te wassen. Ik dacht dat je ze wel zou willen bekijken,” Zei Molly zachtjes terwijl ze haar hand uitstrekte. Hermelien opende haar hand en nam de vier voorwerpen aan. Het eerste was natuurlijk de tijdverdrijver. Hermelien stak het in haar zak en keek naar de drie andere voorwerpen. Haar maag zat weer helemaal in de knoop. In haar hand hield ze een ring, een flesje, en een gevouwen stukje papier. “Ik heb het niet gelezen,” Verzekerde Molly haar. “Ik was bang dat het misschien privé bedoeld was.”

Dat gezegd zijnde, liet mevrouw Wemel Hermelien alleen. Die keek hoe mevrouw Wemel terug de trap omhoog ging, waarschijnlijk om Ginny te helpen. Hermelien ging Ginny’s kamer in voor wat privacy. Ze keek rond in de kamer, onzeker van wat ze nu moest doen. Een deel van haar popelde om de voorwerpen nauwer te onderzoeken, terwijl een ander deel van haar de antwoorden die ze zouden bieden liever niet wou weten. Ze zette zich zachtjes op de rand van Ginny’s bed en nam diep adem voor ze haar hand terug opende.

De ring. Ze pakte de ring vast met haar ander hand en bekeek hem nauwkeurig. Ze keek ernaar in wonder. Hij was prachtig; een antieken ring gemaakt van simpel goud in een elegant Edwardiaanse ontwerp met in het midden een glinsterende goudbruine diamant. Toen ze nog wat dichter ging kijken, vond ze de woorden “Eternally Yours” gegraveerd in de ring. “Deze ring kan om het eender dewelke zijn,” Zei ze tegen zichzelf. Maar het maakte niet uit hoe hard ze zich daarvan probeerde te overtuigen, ze was er zeker van dat het haar trouwring was. De golf aan emoties die haar overspoelde, maar haar haast misselijk, dus stak ze de ring maar snel in haar zak.

Vervolgens keek ze naar het glazen flesje en ze begreep direct wat het was. Dit was exact wat ze nodig hadden: herinneringen. De kolkende substantie in het flesje was een verzameling herinneringen. Maar van wie? Ze was niet zeker, maar ze wist wel dat dit een cruciaal stukje van de puzzel was. Nadat ze ook dat had weggestoken, opende ze terughoudend het stukje papier. Ze wenste onmiddellijk dat ze dat niet had gedaan. Het was een nieuwsartikel. De titel van het artikel sprong haast van het blad in een dik lettertype, “Grootste Tragedie in Tovergeschiedenis.” Ze kon zichzelf er nauwelijks toe brengen om het te lezen.

Grootste Tragedie in Tovergeschiedenis

De staat rouwt vandaag en tovenaars overal ter wereld rouwen met ons mee, terwijl de ernst van de aanval van gisteren ons allen verscheurt. Gisteren, 19 April 2006 om 1u15 ’s nachts, bereikte het nieuws ons kantoor dat Zweinstein Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus niet alleen aangevallen maar zelfs volledig verwoest is. Meer dan tweehonderd leerlingen en professoren, waaronder het geliefde schoolhoofd Minerva Anderling, lieten het leven. Officieel wordt er bericht dat het een weldoordachte massamoord was. Elke leerlingenkamer werd aangevallen met vervloekt vuur, waardoor de slapende studenten niet konden ontsnappen en achterbleven zonden enige verdedigingskans. We bidden allen voor rechtvaardigheid, een einde aan deze oneindige oorlog. Maar na deze vreselijke, hartverscheurende daad, vraagt deze reporter zich af of iemand nog de kracht zal vinden om door te gaan.


“Nee…” Ademde Hermelien.

Klop. Klop.

Hermelien keek op en zag Harry en Ron in het open deurgat.

“We zijn net terug,” Kondigde Ron aan, zenuwachtig ogend.

“Hermelien…” Begon Harry met een begrafenisstem.

“Ik weet het, Harry…” Zei Hermelien zachtjes. “Ik weet dat hij mijn zoontje is.”

Harry en Rond wisselden een stille blik uit, onzeker over hoe ze hun droevige vriendin nu het beste zouden benaderen.

“Hij had nog meer spullen bij dan enkel de tijdverdrijver en de toverstok. Ik denk dat je dit misschien best eerst leest,” Zei Hermelien tegen haar twee vrienden. De jongens stapten aarzelend vooruit. “Het is erger dan we konden bedenken.”

Ze gaf Harry het artikel en zag hoe zijn hand begon te schudden.

Harry keek op naar haar, zijn ogen hard, zijn stem standvastig. “Dit gaat nooit gebeuren.”

Reacties (1)

  • HopeMikaelson

    Hoezo erger?
    Er zijn alleen maar meer dan tweehonderd wizards en witches dood *schudt afkeurend met hoofd*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen