Ik ga bij de mannen staan. Dan komt er een meisje aan, ze is rond mijn leeftijd en heeft een rode jurk aan met harten erop die je op speelkaarten zie. Ik heb haar wel eens op school gezien maar verder ken ik haar niet. "Jij bent vast Alice?" zegt ze, met een honingzoet stemmetje. Ik weet dat het gespeeld is, zo gaat het elke keer in de film. "Ik weet het, opschieten en naar dat croquet veld," zeg ik. "Mooi zo, volg mij maar," zegt ze als ze me voorgaat naar een grasveld waarvan het gras groener dan groen is. De grond is niet plat, zoals je zou verwachten, maar heuvelachtig. Ook zijn de bogen niet gemaakt van metaal, het zijn de kaartbewakers! De slagstokken zijn flamingo's en de ballen waar je tegenaan moet slaan mollen. Raarder kan niet. Of nouja, dat denk ik, tot iedereen begint te schreeuwen dat de tegenstander moet worden geëxecuteerd, ik dus. Ik weet dat de Hartenkoningen bekend staat om haar quote: 'de kop eraf!' maar dit had ik niet verwacht. Alhoewel het precies hetzelfde ging in de film...

Ik sta klaar om de eerste slag te doen, ik sla. Dan weer de Hartenkoningin, dan ik weer. Zo gaat het door en door over het heuvelachtige landschap met de kaarten, flamingo's en mollen. Dan opeens komt Jack opdagen, midden in het potje croquet. "Hey, Julie. Tijd om die oude schildpad en griffioen op te zoeken!" roept Jack. Ik weet dat we hiermee de gravin uit het verhaal houden maar wat zou het uitmaken, ik moet Alices rol vervullen, niet die van de gravin. Ik loop naar Jack. "Bedoel je de Mock Turtle?" vraag ik hem. "Ja, en die griffioen," antwoordt hij. Dit verhaal verschilt zeker van de film aangezien we hier zeker een kwart over slaan. "In de film..." begin ik. "Die film boeit me niks, het gaat erom dat Alice de Hartenkoningin verslaat en helaas heb je daar die oude schildpad voor nodig," zegt Jack als hij begint te lopen. Ik loop erachteraan. "Hey Jack," begin ik. "Ja?" zegt hij, om te laten weten dat hij luistert. "Alice groeit enorm en stoot daardoor het kaartenkasteel om aan het einde... Ik kan niet zo groeien," zeg ik. "Maar je kan haar toch verslaan, anders was je geen Alice," zegt hij zelfverzekerd. Zo zelfverzekerd dat ik hem wel moet geloven. "Is het trouwens ver weg?" vraag ik dan. "Nee, hoor. Nog zo'n kwartier lopen," zegt hij. Ik weet niet of dat kwartier ook veranderd in Wonderland maar ik ga er maar vanuit dat hij een kwartier in de normale wereld bedoelt. Of wat zover normaal is.

We staan voor een meer, in het midden ligt een eiland. Dan zie ik een schildpad. "Ben jij de Mock Turtle?" vraag ik de oude en langzame schildpad. "Jazeker, wat kan ik voor je doen?" vraagt hij. Ik kijk om en zie dat Jack verdwenen is. Mooi... sta ik hier alleen tegen een schildpad te praten. "Ik ben Alice. Ik zit in Wonderland, heb net het raarste potje croquet ooit gespeeld en wil naar huis!" zeg ik. "Het enige dat ik je dan kan aanraden is teruggaan naar het kasteel, je vrienden staan namelijk nu voor de Hartenkoningin," zegt hij. "Hoe bedoel je?" vraag ik. "De Mad Hatter, de White Rabbit en de kok van de Hartenkoningin staan allemaal voor de Hartenkoningin en je zal haar reputatie kennen," zegt hij. Nu moet ik die Wonderland freaks natuurlijk gaan redden en dan pas kan ik weg... "Bedankt voor de waarschuwing, kunt u me alstublieft de snelste weg naar het kasteel wijzen?" vraag ik beleefd. "Wacht maar," zegt de schildpad als hij op zijn vingers fluit. Ik hoor iets bewegen... in de bomen en bosjes in op het eilandje midden in het meer. Het is een prachtige griffioen, veel mooier dan je je kan voorstellen door een of andere domme film. Hij heeft gouden veren en diep-bruine ogen. Als hij voor me land valt mijn mond open. "Blijf je daar staan kijken of kom je zitten?" vraagt hij met een vriendelijk, lage, stem als hij door zijn voorpoten zakt. "Bedankt," zeg ik alvast als ik ga zitten. "Jij ook bedankt!" roep ik naar de schildpad als de griffioen weer rechtop gaat staan. Hij slaat met zijn vleugels en dan begint de grond te verdwijnen. Ik pak me stevig vast aan het gouden verenkleed voor we met een enorme snelheid op het Hartenkasteel af vliegen. Het beste hieraan is dat ik bijna thuis ben. Met iedere veugelslag zijn we dichter bij het kasteel, dichter bij de overwinning, dichter bij thuis. Ik wil weg uit dit vervloekte Wonderland!

Reacties (1)

  • DeNaamIsGideon

    Oké ik heb me misschien in de tijd dat je dit schreef doodverveeld, maar dit maakt het goed.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen