Foto bij Hoofdstuk 3 - Het Onderzoek Begint

Vergeet het niet: Kudo's en Abo's als je de fic leuk vindt! ;D

"Goeiemorgen,” Begroette Hermelien Harry vlak toen ze de trap afkwam en halt hield op de derde verdieping.

“Morgen,” Antwoorde Harry terwijl hij tegen de muur leunde en in z’n ogen wreef. “Heb je wat oké geslapen?”

“Je maakt een grapje, toch?” Antwoorde Hermelien neerslachtig.

“Ja, het is wel een tijd geleden dat een van ons beiden hier nog geslapen heeft, niet waar?” Zei hij, terwijl hij met een melancholische blik naar de scheve trap keek.

“Jij weet best dat onze slapeloosheid niets te maken heeft met waar we zijn,” Zuchtte ze terneergeslagen, leunend tegen de muur naast hem.

“Ja, wellicht,” Antwoorde Harry, goed beseffend dat ze gelijk had, “maar ik ben er zeker van dat Rons gesnurk er ook wat met te maken had.”
Een kleine glimlach trok Hermeliens mondhoek omhoog. “Ja, in jouw geval misschien wel. Erover sprekende, waar is Ron?”

“Dat is op wie we wachten,” Informeerde Harry haar, wijzend naar de gesloten badkamerdeur.

“Hij doet er precies wel lang over, zelfs voor een douche,” Ze Hermelien.

“Je weet hoe hij is voor hij z’n kop koffie opheeft,” Glimlachte Harry. “Dus, uh, waar is Aurelian?”

“Beneden. Molly is hem aan het wassen. Hij raakte een beetje plakkerig door de sinaasappelen bij het ontbijt,” Antwoorde Hermelien, nog steeds iet wat ongemakkelijk bij het idee van het jongetje.

“Jullie hebben dan al gegeten?”

“Ja… Hij heeft ook niet goed geslapen. Hij… wel hij werd erg bang ’s nachts en toen moest ik verhuizen naar de kamer van de tweeling en in het andere bed slapen, zodat hij niet alleen was.” Ze slikte hard en bestudeerde angstig haar vingernagels zodat ze niet naar Harry zou moeten kijken. “Dus… wat zei Robards over het feit dat je een geheim onderzoek hebt geopend?”

“Niets echt,” Antwoorde Harry, z’n schouders ophalend.

“Natuurlijk. Wie zou jou nou in vraag trekken?” Hermelien rolde met haar ogen. “Wat zei hij toen je specifiek naar mijn hulp vroeg?”

“Weer niets,” Antwoorde Harry. “Hermelien, het is niet zo ongewoon dat we samenwerken.”

“Hoewel dat waar is, vraag je meestal enkel dat ik wat voor je test, of wat papierwerk doe.”

“Ja, en hoewel dat waar is, ben je nog steeds de beste persoon die ze hebben in het bewijs- en onderzoeksdepartement, om maar even niet te vermelden, dat je mijn beste vriendin bent. Ik verzeker je ervan dat het er echt niet gek uitziet dat ik om jouw hulp vroeg.”

“Hoe gaat Ron ermee om?” Vroeg Hermelien droevig.

“Hij is een beetje slechtgemutst dat hij niet met ons mee kan werken, maar we kunnen er niets aan doen. Hoewel ik wel met jou kan samenwerken, en hij dat ook kan, zou het te veel opvallen als Ron en ik samenwerken. Zijn werk is algemene criminaliteit, niet het achternazitten van duistere tovenaars. Als Robards of iemand anders ons gedrieën zag samenwerken aan een geheime zaak, zou er paniek ontstaan,” Redeneerde Harry.

“Dat weet ik wel, ik vind het gewoon vreselijk dat we hem hieruit moeten laten,” Legde Hermelien uit. “Ik weet het, ik weet het,” Zei ze toen ze Harry’s blik zag. “Het is niet alsof we hem buitensluiten. We zullen hem alles vertellen. Ik weet gewoon dat ik het zou haten om op dezelfde verdieping te werken, slechts een paar kantoren verder en niet te kunnen helpen.”

“Oh, maar hij gaat wel helpen. Gewoon niet direct. Verdikke, waarom heeft hij zoveel tijd hierbinnen nodig? Ik moet me ook douchen en als hij zich niet haast, zijn we vast te laat,” Morde Harry voor hij ongeduldig op de deur bonkte. “Waar wacht jij eigenlijk op? Jij hebt al kleren aan,” Zei hij met een blik op Hermeliens beige blouse en grijze kokerrok.

“Dat is de enige badkamer hier, Harry. Ik moet dringend naar toilet,” Lachte Hermelien.

“Oh ja… juist. Merlijns baard, dit is waarom ik blij ben dat ik op mezelf woon.”

“Ik begrijp je volledig.”

De badkamerdeur ging eindelijk open en Harry en Hermelien gingen gelijk wat rechter staan.

“Merlijn… jullie hoeven de deur niet neer te bonken, hoor,” Morde Ron met een zuur gezicht. Zijn uitdrukking had helaas niet het gewenste effect doordat hij daar in een badhanddoek stond met z’n nat haar in z’n ogen.

“Na jou, Hermelien,” Bood Harry aan. Ze knikte als blijk van dank.




“Kijk uit voor je hoofd,” Adviseerde Hermelien terwijl ze Aurelian wat dichter bij haar vasthield en ze de haard op het ministerie uitkwam. Ze keek naar hem, en dan even naar zichzelf, sprak een netheidsspreuk over hen uit die alle as verwijderde van Aurelians vers gewassen lichtgroene gewaad.

“Klaar?” Vroeg Harry achter haar.

“Ja, wij zijn klaar,” Antwoorde ze. Voorzichtig zette ze Aurelian op de grond en nam ze z’n handje vast.

“Wel, jongens, het spijt me echt, maar hier scheiden onze wegen,” Zei Ron mistroostig. “Ik ben al laat en als ik niet op kantoor ben voor Gertie er is, bliksemt ze me dood.”

“Het is oké, Ron,” Stelde Harry hem gerust. “Ik licht je later wel in.”

Ron knikte en liep gehaast weg. Harry en Hermelien liepen door het Atrium op Aurelians haastige tempo, maar dat was nog steeds trager dan hoe ze normaal zouden lopen.

“Ben je zeker dat mensen niet te veel vragen over hem gaan stellen?” Vroeg Hermelien met een zijdelingse blik naar Harry.

“Je bent te achterdochtig, Hermelien,” Zei Harry haar vlakaf. “Natuurlijk gaan mensen nieuwsgierig zijn, maar we zeggen gewoon wat we afgesproken hebben: ‘Hij is een getuige in een onderzoek.’ En niets meer.”

Hermelien knikte. Ze was al de hele ochtend achterdochtig, dat was waar. Ze wist dat mensen slechts wat nieuwsgierig zouden zijn, maar ze kon niet anders dan zich zorgen maken dat mensen op een of andere miraculeuze wijze zouden ontdekken dat hij haar zoontje was.

“Goeiemorgen, Bently,” Begroette Harry de man ontspannen.

“Goeiemorgen, meneer Potter!” Antwoorde de bewaker vrolijk terwijl hij z’n krant opplooide en die op de balie legde. “Alles goed deze morgen?”

“Gaat wel, dank je.”

“En hoe kan ik jullie helpen vandaag?” Hij glimlachte en knikte naar Hermelien.

“We hebben vandaag een kleine bezoeker mee.” Harry gebaarde naar Aurelian en Bently stond op z’n tenen en leunde over de balie om de bezoeker die Harry vernoemde te kunnen zien.

“Ach zo, en wat komt deze kleine man hier vandaag doen?”

“Dit is Aurelian. Hij helpt ons met een zaak waaraan we werken,” Antwoorde Harry alsof dat doodnormaal was.

“Natuurlijk. Ik maak even een badge aan,” Zei Bently met een scheve glimlach. Een luide ‘kloink’ klonk op van achter het bureau en de man overhandigde Hermelien een fonkelende gouden badge waarop stond ‘Aurelian, Departement van Magische Wetshandhaving’. “Moet een leuke afwisseling zijn, eens een bezoeker hebben die niet moet vastgehouden worden.”

Harry knikte en Hermelien zonk op haar knieën voor Aurelian.

“Voilà, vandaag krijg jij jouw eigen speciale badge.” Glimlachte Hermelien terwijl ze de badge aan z’n gewaad vastmaakte. “Kom nu maar, we moeten naar de liften gaan.”

Aurelian liet Hermeliens hand geen seconde los terwijl ze in de rij wachtten op een lift. Zodra er eentje toekwam, schuifelden ze erin naar de achterkant. Hermelien keek naar haar schoenen toen ze de vele blikken in haar richting voelde. Ze wist dat het was omdat mensen haar nog steeds herkenden na de oorlog, vooral nu ze bij Harry was, maar ze kon niet anders dan er zich ongemakkelijk bij voelen. Ze wist dat mensen zich vragen zouden stellen bij het jongetje wiens hand ze vasthield.

Aurelian wees enthousiast naar de memo’s die boven hun hoofden zweefden. “Kijk! Vliegtuigjes!”

“Ja, ik weet het.” Zei Hermelien met een glimlach.

“Is dat eentje voor jou, mama?” Vroeg gij terwijl hij naar een gele wees.

“W-waarom zou je denken dat die voor mij is?” Vroeg ze ongemakkelijk, hopend dat niemand hem haar mama had horen noemen.

“Jij krijgt altijd gele,” Antwoorde hij eenvoudig. Harry en Hermelien keken elkaar verbaasd aan.

“Dat is juist. Gele memo’s zijn voor de tweede verdieping. Ben je al eens naar het ministerie geweest, Aurelian?” Vroeg Harry.

“Ik kom vaak met mama.” Glimlachte hij breed.

Harry en Hermelien waren opgelucht toen de lift eindelijk stopte op de tweede verdieping en ze eruit konden. Maar zodra ze eruitkwamen, stopte een vrolijke stem hen.

“Meneer Potter!” Begroette een man hen enthousiast. “Ik ben zo gelukkig dat ik u tegenkom.”

“Oh, eh, goeiemorgen… uh, u bent Gibsley, toch?” Antwoordde Harry met een stevige handdruk.

“Dat is juist! Alan Giblsey. U herinnert zich mij!” Hij grijnsde vol trots en schudde Harry’s hand iets langer dan eigenlijk nodig was.

“Oh, en wie is er bij u vandaag?” Meneer Gibsley glimlachte naar Aurelian, Hermelien volledig negerend.

“Dit is Aurelian. Hij is een getuige in een onderzoek,” Zei Harry. Hij deed z’n best om beleefd te blijven, ondanks zijn frustratie over mensen die hij nauwelijks kende maar die hem toch bleven benaderen.

“Goed, goed. Dus ik was laatst met mijn vrouw aan het praten over hoe u –“ Hermelien werd afgeleid van de man zijn geratel door een harde, koude stem.

“Griffel!”

Hermelien keek naar rechts en kruinde luidop uit frustratie, “Ugh… geweldig. Harry, ik moet –“

Harry knikte met een begripvolle blik.

“Griffel!” Blafte de man opnieuw.

“Ja, Malfidus?” Vroeg Hermelien. Ze liet Aurelian aan Harry’s zijde achter en ging richting de geïrriteerde blonde man.

“Waar ben jij in hemelsnaam geweest? We hadden een afspraak deze ochtend. Ik ben hier al een halfuur aan het wachten! Ik weet dat het er los aan toegaat op jouw departement, maar het Departement van Internationale Samenwerking heeft geen geduld voor hen die onze kostbare tijd verspillen,” Gromde hij kwaad, zijn venijnige grijns op z’n plek. Hermelien staarde naar hem met opgetrokken wenkbrauwen en lippen getuit als blijk van verveeldheid met z’n gedrag. “Ik heb onze minister en de Italiaanse minister op mijn hielen over dat overdrachtsrapport van die Italiaanse veroordeelde en ik heb –“

“Papa!” Een kreet van vreugde klonk op achter Hermelien. Harry en Hermeliens mond vielen open terwijl Aurelian naar voren spurtte en zijn armen vast om Draco’s benen hield. “Papa! Papa, jij bent terug! Omhoog, omhoog, papa!”

“Wat in hemels-? Wie is dit in hemelsnaam?” Riep Draco walgend uit.

“Papa, ’t is Aurey,” Antwoordde Aurelian, vol liefde omhoogstarend naar de blonde man. “Dragen! Dragen!”

“Laat me los, jij stom klein ding!” Beval hij terwijl hij de jongen lostrok van zijn benen.

“Aurelian, kom hier,” Zei Harry in een vlakke stem. Zijn armen hingen doods naast zijn lichaam terwijl hij zijn vingers naar Aurey’s hand bewoog. Zijn verharde blik week nooit van Malfidus’ gezicht. Aurelian ging langzaam naar Harry en nam z’n uitgestoken hand aan.

“Hij hoort bij jullie?” Zo mogelijks keek Malfidus nog walgender en hij veegde de ingebeelde vuiligheid van zijn gewaad. Harry knikte simpelweg. “Hou het gewoon weg van me.”

Hermelien bewoog niet. Ze stond daar gewoon in shock en afgrijzen. Haar lippen waren halfopen, maar ze kon nauwelijks ademhalen.

“Waarom sta jij daar nog als zo’n idioot? Ik heb die papieren nodig, Griffel!” Blafte Malfidus.

“Bij Godric… neen…” Ademde Hermelien uit.

“Naar je afdelingsoprichter bidden gaat mij niet helpen. Ga nu verdomme –“

“Malfidus!” Blafte Harry daarop, waarop hij Malfidus’ aandacht kreeg en een veroordelende blik erbij.

“Ja, Potter?” Zei hij ongeduldig.

Harry’s stem klonk plots erg standvastig en overtuigd. “Die papieren kunnen wachten. Jij komt met ons mee.”

“De papieren kunnen wachten? En wie denk jij wel dat je bent om -?”

“Ik zei dat die papieren kunnen wachten. We moeten praten,” Herhaalde Harry in diezelfde standvastige stem. “Je bent net een belangrijk deel van ons onderzoek geworden.”

“Excuseer?” Eiste hij woedend. Aurelian pruilde en verstopte zichzelf gedeeltelijk achter Harry’s benen. Dat ontging Harry niet en hij neep zachtjes in het hand van de kleuter.

“Je hebt me gehoord.”

“Ik heb geen tijd voor je spelletjes en –“

“Je kunt protesteren zoveel je wilt, maar jij weet beter dan wie dan ook dat als ik je oproep om ondervraagd te worden, dat de wet zegt dat je moet komen,” Herinnerde Harry hem.

"Dit is belachelijk! Ik wil gewoon…” Draco pauzeerde een seconde om te kalmeren. “Kijk, Potter,” Begon hij opnieuw. Hij sprak traag door op elkaar geklemde kaken terwijl hij rustig probeerde te blijven. “Het is erg serieus en erg belangrijk voor de relatie van ons land met Italië dat ik dit werk afkrijg. Laat Griffel gewoon om dat papierwerk gaan en ik ben weer weg.”

“Sorry, Malfidus, dit is geen spelletje. Jij komt met ons mee. Ik stuur je nog wel de papieren die je nodig hebt en de juiste papieren van mijn departement om aan jouw overste uit te leggen dat je hier nodig bent,” Zei Harry met finaliteit in z’n stem. “Kom, Hermelien, laten we verder gaan.”

“Godric… neen…” Ademde Hermelien opnieuw uit.

“Hermelien,” Maande Harry haar aan.

Hermelien knikte en leek uit haar staat van verstomming te komen. Ze keek nog steeds alsof ze niets zag dat er rondom haar gebeurde, alsof ze volledig was losgekomen van deze wereld.

“Dit is fucking geweldig,” Mompelde Malfidus woedend.

Hermelien kwam uit haar verwarring en vermaande hem over haar schoulder. “Let op je taalgebruik!”

Malfidus sneerde opnieuw en Hermelien keek voor zich uit en volgende de stijve vorm van Harry en de kleuter die met neergezakte schouders z’n hand vasthield. Hermelien was nu echt misselijk.

“Hierin, Malfidus,” Instrueerde Harry terwijl hij een deur openhield voor de blonde man.

Draco stopte en keek in de effen witte kamer met een tafel en vier stoelen in het midden. “Een ondervragingsruimte? Echt?” Eiste hij met woedende verontwaardiging.

“Ik zei het je al, we moeten praten,” Herhaalde Harry.

“Ik heb het gehad. Dit is intimidatie! Ik wil je overste zien.” Beval Draco.

“Dat kan ik regelen als je dat wilt, maar ik zei je al dat ik geen spelletje aan het spelen ben. Robards zal me dan gewoon zeggen dat ik discreet moet zijn. Hem hierheen laten komen, zal er enkel voor zorgen dat je hier langer zult moeten zijn,” Zij Harry droogjes. Draco antwoordde niet. “Zet je gewoon neer en ik ben terug zodra ik al die papieren aan je departementshoofd heb bezorgd.”

“Oké dan,” Mopperde hij en hij ging de kamer in. “Fucking bevooroordeelde schouwers!” Riep hij terwijl hij de deur achter zich toegooide. Harry en Hermelien keken door het smalle raampje in de deur hoe hij humeurig neerplofte op een van de stoelen.

Harry zuchtte en keek neer naar de paniekerig uitziende kleuter. “Hier, Aurelian. Zet je hier even neer, terwijl wij even wat dingen uitzoeken. Oké?” Vroeg hij terwijl hij de jongen naar een eiken bureaustoel aan een grote bureau leidde. Aurelian klom op de stoel en Harry keerde terug naar Hermeliens zijde. Ze was van ver door het raampje naar Draco aan het kijken.

Hermelien keerde zich om naar Harry en was verrast door zijn kwade en verveelde uitdrukking. “Kijk niet zo naar me, Harry,” Beval ze.

“Malfidus, Hermelien? Malfidus? Echt?” Dramde hij door uit afkeer en ongeloof.

“Stop daarmee! Ik ben net zo geschrokken als jou! Waarschijnlijk zelfs nog meer!” Antwoorde Hermelien kwaad.

“Vertel me gewoon of je hem date dan?” Eiste Harry.

“Neen!” Riep ze uit, vreselijk beledigd door die beschuldiging. “Hoe kun je dat zelfs vragen? Je weet dat ik hem niet mag! Heb je niet net gezien hoe we met elkaar omgaan?”

“Ja, maar Aurelian zal toch op een of andere manier zijn moeten gebeurd.”

“Harry!” Riep ze gechoqueerd.

“Ik bedoel maar…” Antwoorde Harry. Hij verloor iet wat van z’n woede dankzij Hermeliens volhardende protest. “Sommeer nu maar gewoon die papieren waarover hij zo zeurt terwijl ik dit even invul.”

Hermelien gehoorzaamde en sommeerde het papierwerk vanuit haar kantoor verderop in de gang. In slecht twee minuutjes was een oranje papieren vliegtuigje onderweg naar de kantoren van het Departement van Internationale Magische Samenwerking. Hermelien en Harry keken door de deur van het ondervragingslokaaltje naar hoe Aurelian door het raam naar Draco zwaaide en die kwaad terugkeek.

“Ik weet niet of dit wel een goed idee is, Harry,” Zei Hermelien voorzichtig.

“Ik weet het. Ik vind dit ook geen leuk idee, maar je weet hoe belangrijk dit onderzoek is.”

Hermelien knikte, liep vooruit en liet zichzelf en Aurelian binnen in de ruimte. Harry volgde onmiddellijk na hen.

“Oh, de macht van de meerderheid, of niet?” Zei Draco. “Ga je die kleuter weer op me afsturen?”

“Maakt hij je bang dan?” Bracht Hermione in. Draco’s ogen werden spleetjes.

“Genoeg. Aurelian is een belangrijk deel van ons onderzoek. Dat is waarom hij hier is,” Legde Harry uit op een erg zakelijke manier. Hij hielp Aurelian in de stoel het verste weg van Draco. Harry zette zich naast hem en liet Hermelien geen keuze, ze moest wel naast Malfidus zitten.
Draco leunde naar achteren in zijn stoel en zei serieus, “Als ik ergens van beschuldigd wordt, wil ik mijn advocaat.”

“Je wordt nergens van beschuldigd… nog niet,” Zei Harry, plots achterdochtig over waarom de man de aanwezigheid van een advocaat zou willen.

“Ik heb niets gedaan, Potter, dus zeg maar wat het is dat je van me wilt.”

“We hebben reden om te geloven dat er geheime dooddoeneractiviteit gaande is,” Zei Harry voorzichtig.

“Wat?” Vroeg Draco niet goed op z’n gemak. Hij herstelde echter snel en keerde terug naar z’n grove houding. “Dus, er zijn geruchten over dooddoeners en jij denkt onmiddellijk aan mij? Jij van alle mensen zou moeten weten wat mijn standpunt daarover is, Potter. Het was mijn getuigenis en hulp waardoor je de helft van de mensen die je oppakte kon opsluiten. Als ik iets zou gehoord hebben over dooddoeneractiviteit, denk je dan niet dat ik naar jou zou komen daarmee in plaats van andersom?”

“Zou jij ooit naar iemand toegaan, in het bijzonder Harry, als je hulp nodig had?” Vroeg Hermelien sceptisch.
Draco wierp haar een kwade blik toe. “Niemand vroeg jou wat. Nu, ik heb niets gehoord, zelfs geen geruchten. Volgende vraag. Je hebt meer vragen, toch?”

“Een hele hoop,” Zei Harry vlakaf. “Het probleem is echter dat we niet goed weten waar te beginnen. De waarheid is dat dit een heel ingewikkelde zaak is… en ongelooflijk vertrouwelijk. En of je het weet of niet, jij bent erg in het middelpunt ervan. Dus, ik ga je twee opties geven. Gezien je plaats in het onderzoek willen we je uitnodigen om je in het onderzoeksteam te vervoegen en ons op gelijke hoogte bij te staan. Of je blijft in de positie waarin je nu bent, wat wilt zeggen dat ik je vragen niet kan beantwoorden, maar dat je ons toch regelmatig te woord zult moeten staan tot de zaak is opgelost.”

“Dat zijn mijn keuzes? Ik zit hoe dan ook hieraan vast?” Klonk Draco dreigend.

“Ik zei niet dat je de opties leuk zou vinden.” Zei Harry.

“Harry?” Hermelien wierp Harry een vragende, smekende blik. Ze was niet helemaal zeker dat ze het idee van samenwerken met Draco wel zag zitten. Malfidus fronste z’n wenkbrauwen, onzeker hoe hij haar terughoudendheid moest interpreteren.

“Wat gebeurd er als ik akkoord ga om te helpen?” Vroeg Draco, hen beiden aankijkend.

“Ik vul het nodige papierwerk in voor jouw departement dat je afwezigheid daar verontschuldigt zolang je hier helpt. Je laat je functie achter zolang als nodig is, maar zodra je terugkeert ben je nog steeds van je positieve verzekerd. Je blijft hetzelfde salaris ontvangen zolang je met ons werkt.” Harry omschreef de positie erg professioneel, wat Draco best verraste.

“En als ik weiger?” Vroeg Draco.

“Dan schrijven we nog steeds naar je departement, met uitleg dat we je nodig hebben om informatie te verzamelen, je keert telkens terug naar je job als we klaar zijn met je te ondervragen, en je komt telkens terug naar hier wanneer we je roepen. Ik verzeker je, dat die eerste optie er veel beter zal uitzien voor je oversten,” Legde Hermelien uit met terughoudende acceptatie dat het beter zou zijn als Draco volledig betrokken was bij het onderzoek.

“Optie twee betekent dus ook dat ik jullie niet zoveel hoef te zien,” Zei Draco. Hermelien noch Harry antwoordde terwijl Draco in tweestrijd zat. “Oké dan. Praat maar.”

“Dus je gaat akkoord om een officieel onderdeel van dit onderzoek te worden dan?” Controleerde Harry.

“Ja, Potter,” Antwoorde hij vlak, terwijl hij Harry’s blik meed.

“Je weet dat dit betekent dat je hierover met niemand mag praten, juist?” Dramde Hermelien voort.

“Ik verbind je ertoe, als ik dat moet doen,” Dreigde Harry.

“In Salazars naam!” Riep Draco uit, zijn handen in de lucht gooiend. “Ik snap het, oké! Ik weet waar ik me toe verbind. En met wie denk je eigenlijk dat ik dit zou delen? Het is niet iets waar ik naar uit kijk.”

Hermelien en Harry keken naar elkaar en knikten. Dat zou volstaan.

“Oké dan… waar beginnen we?” Vroeg Harry zich luidop af.

Reacties (1)

  • HopeMikaelson

    Draco... als Aurey's vader?
    NEENEENENENENENENENEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen