Foto bij 380. Severus Snape

Ik kon mezelf amper in toom houden. Ik sprong zowaar bijna het haardvuur in, op weg naar Yasmin. Het was dan wel niet héél lang geleden dat ik haar nog gesproken had, maar dat was heel even om af te spreken. En ik had haar al veel te lang niet in mijn armen gehad.
Op het laatste nippertje bedacht ik me dat ik misschien beter even kon kijken of het geen probleem was. Ik hoefde echter niet steeds Minerva op te roepen om haar dit te laten doen. Het voelde daarenboven wat vreemd om mijn oud leerkracht te vragen of ze even wou kijken in het haardvuur of de kust veilig was. Daarbij, de vorige keer had ze me met een vreemde glimlach gedag gewenst en hoewel ze vertrokken was had ik bijna het vreemde gevoel alsof ze bleef rondhangen. Het voelde gewoon vreemd.

Ik piepte voorzichtig over de rand van het haardvuur. In de hoop dat het alleen Yasmin was die in de bibliotheek te vinden was en niet iemand die niet mocht weten dat ik hier kwam. In eerste instantie leek de bibliotheek leeg. Net toen ik iets meer de kamer in boog, klapten de grote dubbele deuren open. Ik trok me meteen terug in het haardvuur. Ik werd te oud voor dit soort dingen. Zelf toen ik jonger was had ik niet zo van de adrenaline gehouden die nu door mijn lijf zinderde. Ik wou gewoon rustig een boek lezen, met een lekkere thee en koekjes en een pruttelende ketel ergens in een van de andere kamers of zo. Maar waar hield ik me op dagelijkse basis mee bezig? Me ergeren aan leerlingen, of zoals in dit soort tijden, me zowat dagelijks een halve hartaanval bezorgen. Het is niet omdat ik dit dagelijks deed dat ik dit ook maar enigszins aangenaam vond. Hadden ze geen Gryffindor kunnen vinden voor dit soort klusjes? Oh juist, Yasmin.
Toen ik mijn hoofd weer voorzichtig door het haardvuur heen duwde, kreeg ik alweer een halve hartverzakking. Eerder genoemde fantastische vrouw had besloten dat het een goed idee was om zowat met haar gezicht in de vlammen te gaan hangen. En ik had geen close up verwacht.
"Hey, ik dacht al dat ik je zag wegspringen." begroete ze me met een grote glimlach. Ik rolde met mijn ogen, wat had ik dan moeten antwoorden? hi, me again..
"ook hallo." mompelde ik stil. Yasmin keek me even vreemd aan, keek dan op en zorgde ervoor dat we noch gehoord noch gestoord konden worden.
"Nu ben je veilig." fluisterde ze veel te luid en veel te theatraal. Ik snap best dat ik soms omschreven wordt als een zuurpruim, maar ik snapte niet helemaal wat er met Yasmin aan de hand was. Normaal was ze niet zo energetisch.
"Ik heb je gemist." vertelde ze me terwijl ze toekeek hoe ik vrij onhandig door het haardvuur heen kroop. Dit was het nare gedeelte als je eerst met je gezicht in het vuur ging: dan mocht je jezelf omhoog trekken. Ze had ondertussen -ook met iets van moeite, merkte ik op- een betere plaats gevonden in een van de erkers met kussentjes. ik twijfelde even of ik in een van de fauteuils moest gaan zitten of naast haar, en alleen al het feit dat dat idee in me op kwam, bewees dat het veel te lang geleden was sinds we bij elkaar geweest waren.
ik vlijde me voorzichtig naast haar neer in de erker en zij vlijde zich tegen mij aan, met haar hoofd op mijn schouder. Ik had geprobeerd om me niet te veel voorstellingen te maken bij hoe het zou zijn om terug even wat tijd te hebben met Yasmin, uit angst dat ik het idee zou hebben dat het niet goed genoeg was. Hoe ik dat ooit had kunnen denken, kon ik me nu al niet meer inbeelden. Het was gewoon niet fijn om van elkaar gescheiden te zijn. ik hield haar in mijn armen, en desondanks dat ik haar al vijf keer had willen vragen hoe het met haar ging, beet ik nog iets meer op mijn tong. Gewoon stil samen zitten was genoeg voor nu. Voelde goed genoeg. Gewoon om haar naast me te hebben, veilig en samen... ik had het gevoel dat het de eerste keer in weken was dat ik wat tot rust kwam.
uiteindelijk doorbrak ik toch de stilte.
"Hoe gaat het met je?" vroeg ik, terwijl ik haar gezicht nog beter in mijn geheugen probeerde te printen. Er was telkens wel een detail dat ik over het hoofd had gezien...
"Het gaat best goed met mij... met ons." zei ze, met een lichte pauze. ze keek even glimlachend naar beneden, naar haar bolle buikje. ik knikte, goed goed. Niet dat ik erg veel andere antwoorden verwacht had. Tenzij in mijn nachtmerries, uiteraard. De laatste variant van die nachtmerries was Yasmin die me, gezien de omstandigheden vrij kalm, vertelde dat Bellatrix langs gekomen was voor thee en koekjes en dat dat wat complicaties met zich meegebracht had.
"We hebben bezoek, al sinds gisteren. Een vriendin van tante. Het was eigenlijk de bedoeling dat ze alleen hier gisteren zou zijn voor een kopje thee maar ze is vandaag alweer teruggekomen." vertelde ze me met een glimlach. Het deed me iets te veel denken aan mijn nachtmerrie, een beetje een déjà-vu moment. En had ze die glimlach niet gehad, was ik waarschijnlijk de kamer uit gestormd om gelijk wie die gast dan ook was aan te vallen. Al was het Voldemort zelf.. die nachtmerrie was helemaal niet goed afgelopen.

Reacties (1)

  • Shibui

    En nu laat je me nóg een hoofdstukje wachten!

    Snel verder!

    3 jaar geleden
    • Romanov

      Erg hé :')

      3 jaar geleden
    • Shibui

      Ja, ik ben echt zwaar teleurgesteld in je. GA FF SNEL EEN HS ACTIVEREN DHEFAJ4YEMNJAJWGE

      3 jaar geleden
    • Romanov

      I'm sorry:(

      3 jaar geleden
    • Shibui

      Hahaha^^

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen