Nobby: uitgesproken als hoe je het schrijft (met -ie op het einde dus)

Ik ben ziek dus een lang hoofdstuk omdat ik geen leven heb

Ik vraag me ook af wat ik met truth or dare heb ik mijn verhalen, want volgens mij hebben ze dat allemaal in mijn afgelopen 3 verhalen gedaanxD

‘Hee Nobby!’ Ik groette mijn vriend die ik al in tijden niet meer had gezien met een handdruk en een min-of-meer-omhelzing waarin we elkaar op de rug klopten. ‘Goed je te zien man!’, zei hij blij. Hij stapte gauw langs mijn en stak zijn hand naar Jonathan uit. ‘Ik ben Nobby, jij bent John?’ ‘Jonathan.’, verbeterde hij Nobby verlegen. Terwijl we naar het terrein liepen vertelde ik Nobby waarom we dit alles deden. Nobby’s reacties waren erg enthousiast en vrolijk, maar dat kind was altijd vrolijk. Hij haalde een hand door zijn bruine haar en streek even zijn gele shirt glad voordat hij op dramatische toon en met jazzhands de helicopter liet zien. Jonathan slikte en keek erg benauwd. Ik lachte om hem en gaf hem een bemoedigende klap op zijn rug. Nobby legde mij uit waar en hoe we zouden gaan vliegen terwijl Jonathan de betalingen regelden met Nobby’s vader. Ik was erg enthousiast toen we zo’n koptelefoon met een microfoon op kregen om met elkaar te communiceren en toen we plaats namen in de helicopter. ‘Dus, waarom heb je vliegangst?’, vroeg ik aan Jonathan terwijl ik mijn gordel vast klikte. ‘Omdat ik hoogtevrees heb.’ Dat was logisch. Hij overhandigde zijn telefoon aan mij zodat ik hem kon filmen. ‘Oké jongens, we gaan opstijgen.’, hoorde ik Nobby’s vaders’ stem door de koptelefoon. Ik kon zien hoe Jonatan zich krampachtig aan zijn gordel vastklampte en hard op zijn lip beet. Hij had zijn ogen stijf dicht geknepen. ‘Doe je ogen eens open, man!’, riep ik bewonderend toen we over het weiland vlogen. Jonathan deed heel gauw één oog open, en sloot die bijna meteen weer. Ik kon door de koptelefoon Jonathan steeds zacht ‘fuck fuck fuck fuck fuck fuck fuck’ horen fluisteren. Aan de ene kant voelde ik een beetje medelijden, maar aan de andere kant had ik een brede grijns van leedvermaak op mijn smoel. Nobby vloog ook mee en keek met een grijns om naar Jonathan die zo bleek zag dat hij elk moment kon flauwvallen en klopte hem even op de knie. Plotseling sperde hij zijn ogen wij open en hij leek in paniek te raken omdat we naar beneden gingen, blijkbaar harder dan hij had gedacht. De arme jongen was waarschijnlijk bang dat er iets mis was en dat we gingen neerstorten, terwijl we eigenlijk gewoon gingen landen.

‘D-Dat waren een paar van de engste momenten uit m-mijn leven.’, zuchtte Jonathan toen we weer veilig op de grond waren. Nobby knipoogde naar de trillende jongen en zei:’Ik voel me vereerd daar bij te mogen zijn geweest.’ Jonathan zei niks en ik zag hoe zijn knokkels wit waren omdat hij de onderkant van zinn trui zo stevig omklemde. ‘Moet je wat water hebben?’, vroeg Nobby bezorgd. Jonathan knikte en Nobby nam ons mee naar de toiletten van het gebouw waar Jonathan wat er uit de kraan kon drinken en ik gaf toe dat ik best nodig naar de wc moest. Het was vreemd om Nobby weer eens te zien. We waren van jongs af aan klasgenoten geweest maar toen ik naar mijn neiuwe school ging hadden we contact verloren. Natuurlijk hadden we elkaar wel af en toe een berichtje gestuurd, maar echt in levende lijven hadden we elkaar niet meer gezien. Het was hard om hem weer te zien, omdat met hem zijn me herinnerde aan gepest worden door mijn andere klasgenoten, en toen het was gebeurd. Ook hem had ik nooit over het verteld, hij had geen flauw idee en misschien was dat maar beter ook zo. Een paar maanden na het was ik naar een andere school gegaan vanwege het pesten. En dan was ik eindelijk van al het gezijk af en die vragen waarom ik me zo vreemd gedroeg. Waarom ik vaak zo opeens in paniek schoot en waarom ik de dagen erna nog wel eens huilend in een wc-hokje opgesloten zu zitten. Ja, het was beter nu niemand er van wist en al het bewijs weg was.

‘Hallo mevrouw.’, groette Jonathan de oude vrouw aan de toonbank van de tweedehands-spullen winkel. Ze leek hem niet te horen, misschien and hij te zacht gesproken. We liepen langs kasten met oude lampen en stoelen en kwamen toen aan bij het ‘speelgoed’. Op de een of andere manier gaven zulke oude winkels me altijd de rillingen, zeker de ‘speelgoed afdelingen’. Oude, vieze knuffels en poppen keken ons met lege, dode ogen aan vanaf hun planken. Er lagen al net zulke vieze, naar schimmel ruikende kinderboeken met beledigende en seksuele woorden en erin gekliederd, waarschijnlijk door kwajongens die de winkel ooit bezocht hadden en het een goed doelwit hadden gevonden. Een spiegel van grijs, gebobbeld plastic vervormde mijn spiegelbeeld waardoor het leek alsof er deuken in mijn gezicht zaten. Ik liep nog steeds rond met mijn zilvere haar, maar had het onder een pet zitten zodat het minder zou opvallen. ‘Krijg jij ook zo de kriebels van zulke plekken?’, fluisterde ik. Jonathan knikte instemmend en staarde baar de plank met oude poppen. De meeste vulling van de poppen was er half uit en het kant van de kleren was vies of gescheurd. Één pop miste een oog en had barsten in haar gezicht. Er waren grote plukken haar uit haar hoofd getrokken. ‘Deze nemen we.’ Ik griste de pop zonder oog van de plank. ‘Ieuw Evan! Nee dat ding is echt smerig en wordt volgens mij bezeten door de duivel!’ ‘Precies.’ Ondanks dat Jonathan degene was met de angst voor poppen, moest ik eerlijk toegeven dat ik het ding ook behoorlijk griezelig vond.

We waren bij mij thuis en namen plaats op mijn bed. ‘Hee Jonathan?’, vroeg ik terwijl ik de stof in het goede formaat knipte. ‘Ja?’ ‘Hoe lang hebben we eigenlijk nog voor het project?’ Hij leek even na te denken en vormde geluidloos woorden met zijn lippen terwijl hij in zijn hoofd telde. ‘Drie weken, dus we lopen voor. We moeten nog...’ Hij pauzeerde even om na te denken. ‘Fastfood eten, door een gevaarlijke buurt lopen in de nacht, kamperen in dat donkere bos bij het kerkhof terwijl het onweert, als finale naar de Volle Maan gaan en als we ons project gaan presenteren doen we daarmee dus ook meteen mijn angst om voor een groot publiek te moeten spreken.’ Ik zuchtte bij het horen daarvan. De aankomende week zou... intens worden. We zouden de ergste angsten doen, degene met de meeste betekenis, we zouden de Volle Maan bezoeken, én pa zou thuis komen. Hoe langer, hoe meer mythes en verhalen er over de Volle Maan bijkwamen. Er waren steeds meer mensen die zweerden gezien te hebben dat er licht brandde in de nacht en dat er schimmen rondliepen. Anderen zweerden dat ze konden voelen dat er magie vanaf kwam en als kers op de taart verdwenen er de laatste tijd mensen. Er was een man die eerder mensen ontvoerd en verkracht had verdacht, maar anderen zeiden dat de mensen naar de Volle Maan gebracht werden en daar gemarteld en gehersenspoeld zouden worden. Dus nee, ik zag er niet echt naar uit om er naartoe te gaan.

‘Klaar.’ Jonathan keek tevreden naar de vodoo-pop die hij zojuist in elkaar genaaid had. Bij bleek goed te zijn met naald en draad, wat ons beiden verbaasd. ‘Je kunt goed naaien.’, zei ik vol bewondering. Jonathan keek me aan en schoot in de lach. ‘Jonathan!’, riep ik geschrokken. ‘Zo bedoelde ik het niet! Jezus viespeuk die je bent!’ Ik moest zelf ook lachen en sloeg Jonathan tegen zijn hoofd. ‘Sorry.’, grinnikte hij, en hij probeerde zijn gezicht in de plooi te houden. ‘We hebben alleen nog een lok haar van je nodig. ‘Kunnen we dan niet beter tot vanavond wachten als ik naar de kapper ga?’ ‘Niks, uitstellen!’ Voor ik iets kon doen had Jonathan de stofschaar gepakt en een pluk haar afgeknipt. ‘Jonathan!’ Hij negeerde me en bevestigde voorzichtig de zilveren lokken aan de stof. ‘Nu komt het leuke gedeelte.’, zei hij met een grijns, en hij pakte een spijker. Het is maar bijgeloof, je zult er niks van voelen, sprak ik mezelf de moed in. Ik gilde van schrik toen hij de spijker door het hart van het poppetje ket mijn haar stak, maar ik voelde er natuurlijk niks van. Bijgeloof. ‘Sorry’, mompelde ik beschaamd. ‘Ik schrok.’ ‘Zo erg was het toch niet?’ Ik schudde mijn hoofd en gaf toe dat het inderdaad niet zo erg was.
Die nacht kwam Jonathan bij mij logeren om de nacht door te brengen in één kamer met de pop, en om elkaar nog beter te leren kennen. Jonathan was het met me eens dat de aankomende week erg zwaar zou worden en dat we persoonlijke dingen aan elkaar zouden moeten gaan bekennen, en dat we dan onze band beter zo sterk mogelijk konden maken. Maar ik moest toegeven dat tegen die tijd ik Jonathan al als mijn beste vriend beschouwde, mede ook omdat de anderen waarvan ik dacht dat ze mijn vrienden geweest waren nu zo bot en afstandelijk waren terwijl Jonathan me niet behandelde alsof ik een minderwaardige verrader was. Jonathan ging niet mee naar de kapper, maar naar huis om zijn spullen te halen. Daarna zouden we naar mijn huis gaan en het rijk alleen hebben, aangezien Ella een slaapfeestje bij een van haar vriendinnetjes had en ma weer ergens in de kroeg zou zitten en weet ik veel waar zou overnachten. Soms vroeg ik me af wat ze dan deed, of ze van ar naar bar ging, of ze met mensen naar huis ging en dan... Ik wou niet verder denken. Ze hield toch nog van pa? Want waarom zou ze anders zo blij zijn als hij thuis kwam?

‘Hee Evan.’ ‘Hee Johnathan.’ Ik kwam de kapper uitlopen en Jonathan liep me tegemoet. ‘Beter zo?’, vroeg hij met een blik op mijn haar. Ik haalde mijn hand er doorheen. ‘Veel beter. Laten we naar huis gaan, ik bevries.’ ‘Goed plan.’ Bij mij thuis kreeg Jonathan het ‘geweldige idee’ om truth or dare te gaan spelen, een klassieker voor logeren. Waarschijnlijk zaten Ella en haar vriendinnetjes nu het zelfde te doen. Of misschien waren ze daar nog te jong voor... Eerst waren er was melige vragen en opdrachten zoals: ‘Ga naar buiten en ren rond terwijl je het volkslied zingt’, ‘geef me een high-five’ of ‘hoelang kun je gaan zonder te knipperen?’ maar daarna raakten we een beetje uit inspiratie dus bedacht Jonathan om wat op internet op te zoeken. Terwijl ik geduldig wachtte zag ik hoe Jonathans wangen steeds roder werden en de frons in zijn wenkbrauwen dieper. ‘Wat?’ ‘Alle vragen gaan over seks, jemig.’, bromde hij. Ik ging naast hem zitten en gluurde mee naar het scherm. ‘Jonathan?’, vroeg ik een beetje beschaamd. ‘Ik begrijp echt van de helft niet at ze bedoelen, ben ik nou zo dom of wat?’ Jonathan schoot in de lach en gaf me een harde duw tegen mijn schouder. ‘Evan je bent echt veel te onschuldig!’ ‘Wat? Weet jij dan wel wat dat allemaal betekend?!’ Hij knikte en ik keek hem aan ket een blik van: “Hoe weet jij dat, viespeuk?” Hij zag het en zei gauw: ‘Niet dat ik er trots op ben! Mijn vrienden praten vaak over aparte dingen oké!? Ze zijn bijna allemaal in een relatie en dan doe je zulk soort dingen nou eenmaal, het is niet dat ik er graag naar luister of zo!’ Toen wees hij op één vraag. En vrieg aan mij: ‘Nou?’ Ik las de vraag. Wat is de gekste plaats waar je ooit gezoend hebt? Ik werd rood van schaamde en loog: ‘Ik heb nog nooit gezoend. Jij?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Jawel, maar je zou het niet echt zoenen kunen noemen. Je weet wel, van die kinderachtig spelletjes die iedereen vroeger wel eens speelde.’ ‘Hoe is het?’, zei ik zacht. Het was vreemd om er met Jonathan over te praten, maar hij leek er niet erg mee te zitten. Opnieuw haalde hij zijn schouders op. ‘Zoals ik al zei was het alleen met van die domme spelletjes een paar keer, ik vond die meisjes niet leuk en zij mij ook niet dus maken je lippen maar een halve seconde contact ofzo, je voelt er niet echt iets van dan.’ ‘Oh’ Hij grijnsde en klopte me op mijn schouder. ‘Jou dag komt nog wel hoor, onschuldig maagdje.’ ‘Ben jij geen maagd meer dan!?’, floepte ik er uit. ‘Natuurlijk wel.’, lachte hij. ‘Maar jij bent onschuldig én maagd.’ Ik voelde me misselijk.

Reacties (2)

  • LaLoba

    Hahaha leukk

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Lol! En dat ddw is inderdaad waarschijnlijk omdat wij dat ook altijd doen, en dat inderdaad typisch is voor logeren...
    Leuk hoofdstuk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen