Rose Davidson,


      Binnen voelde ik de warmte mijn lichaam omhelzen, waardoor mijn wangen roze kleurden. De onbekende man liep voor mij uit in de richting van een fauteuil, waar hij plaats nam en zijn laptop op zijn schoot liet rusten. Gefrustreerd gingen zijn vingers over het toetsenbord, waar ik nogal zenuwachtig van werd. Waarom maakt hij er zo’n groot probleem van, ik wilde alleen maar een foto maken? Met mijn handen in elkaar gesloten stond ik een beetje heen en weer te wiebelen, terwijl ik het huis rondkeek.
      ’Neem alsjeblieft plaats, in plaats van dat je zo staat te wiebelen. Het is erg vervelend,’ zei de man kortaf en met een dwingende ondertoon, waardoor ik opschrok en plaats nam op een ander fauteuil. Mijn ogen rolden nog net niet richting mijn brein zodra ik zag dat deze meneer een foto van zichzelf aan een muur had hangen, samen met een dame. Misschien is dat zijn vrouw, of zus… Mijn aandachtspunt veranderde echter door wat gegrom dat uit de buurt van Meneer Chagrijn kwam.
      ’Mijn beveiliger zegt dat je de foto’s moet verwijderen en het terrein moet verlaten. Je hebt geluk dat hij niet zo gehecht is aan mijn privacy als ik,’ mopperde hij mijn kant op. Ik knikte gehoorzaam en nam mijn camera in mijn handen. De lampjes van de camera begonnen te knipperen zodra ik op het knopje drukte om de camera aan te zetten en ik ging naar de foto’s.
      ’Wilt u ze zien, voor ik ze verwijder?’ vroeg ik aan de man, waardoor ik nieuwsgierig begon te raken naar wie hij was. Hij keek me even bedenkelijk aan en stond op, om naast mij plaats te nemen. Zijn hand gebaarde ten teken dat ik ze moest laten zien, hij was niet echt bepaald een gezellig persoon, ik had oprecht medelijden met de persoon waarmee hij op die foto stond.
      ’Je hebt mooie foto’s gemaakt en het is duidelijk te zien dat je talent hebt. Jammer genoeg zal je ze wel moeten verwijderen.’ Wow, dat was het eerste dat hij had gezegd dat niet bedreigend klonk. Ik keek hem even met grote ogen aan en een glimlach verscheen voorzichtig op mijn gezicht.
      ’Dank je wel, het is inderdaad jammer dat ik ze zal moeten verwijderen…’ zei ik een beetje teleurgesteld. De foto’s werden verwijderd en de man keek tevreden, tenminste, zo leek het. Ik propte mijn camera terug in de tas en stond op, waarna ik mijn sjaal wat recht trok. Ook Meneer Chagrijn stond op en raakte mijn arm aan zodra ik aanstalten maakte om naar de deur te lopen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik hem even aan. Hij leek minder chagrijnig te kijken en leek nu wat gesmolten, alsof de kou hem had opgevroren.
      ’Wil je niet even opwarmen? Je vingers waren net blauw?’ vroeg Meneer Chagrijn, waardoor ik een verbaasde blik op mijn gezicht kreeg. Net wilde hij me op laten pakken, omdat ik verdomme een foto van zijn huis had gemaakt! En nu wilt hij dat ik een kopje thee met hem kwam drinken? Was die vent niet goed in zijn hoofd ofzo, ik wilde gewoon weg, naar huis… ik bedoelde, mijn auto.
      ’Nee bedankt, ik ga maar gewoon terug naar mijn auto en drink daar wel wat,’ zei ik terwijl mijn hand naar de deurklink ging om de deur te openen. Mijn vingers waren nu al niet meer blauw en de rossige kleur van mijn wangen was ook al afgezakt.
      ’Je auto? Waarom zou je wat drinken in je auto?’ vroeg hij verward waardoor ik zuchtte en me omdraaide. Het ging hem geen zak aan, maar goed, nu ik hier toch was, kon ik hem net zo goed meteen mijn zielige levensverhaal vertellen.
      ’Ik woon hier niet, ik reis om foto’s te maken en daar geld mee te verdienen. Ik heb het niet zo breed. Dus als u mij wilt excuseren, ik moet weg, anders heb ik morgen geen eten.’ Zo zelfverzekerd mogelijk gaf ik de reden waarom ik zijn huis nou eigenlijk fotografeerde, waarna ik mij omdraaide en deze keer daadwerkelijk de deur open trok. De kou liet mijn vingers weer tintelen, waardoor ik ze zo snel mogelijk in mijn zakken stak om ze op te warmen. Mijn blik ging nog even achterom, naar meneer chagrijn die in zijn deurkozijn stond.
      ’Kom alsjeblieft gewoon even wat drinken?’ riep hij achter me aan, waardoor ik even stil ging staan en me omdraaide, zodat ik hem aan kon kijken. Zijn puppy oogjes keken me aan en lieten me zien dat hij op een of andere manier niet wilde dat ik weg ging. Had hij misschien een schuldgevoel?

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Dat is leuk, meteen een nieuw hoofdstuk.
    Jammer dat ze de foto's moet verwijderen.
    Ben benieuwd of het bij koffie blijft, haha.

    Verder!
    X

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen