Waarschuwing: Dit hoofdstuk bevat heftige en seksuele content!

Als je er niet goed tegen kunt, skip dit hoofdstuk of de stukken die je te heftig vind en klik op de spoilerknop


Evan is toen hij vijftien was verkracht in zo’n gevaarlijke buurt, Jonathan heeft anorexia gehad en dat was ook de reden waarom hij dat vorige jaar afwezig was geweest

‘Ik heb honger, zeg!’ Ik wreef in mijn handen bij de gedachte aan een hamburger en van die vieze, slappe, zoute en vette frietjes die ondanks dat toch zo lekker waren. Maar Jonathan was bleek en stil. Hij leek niet angstig, maar gestrest. ‘Kom op.’ Uiteindelijk moest ik zijn arm pakken en hem mee sleuren het fastfoodrestaurant in. Ik bestelde voor ons beiden terwijl Jonathan ergens een plekje zocht. Opweg naar onze tafel struikelde ik bijna over mijn eigen voeten en stootte oer ongeluk tegen een klein meisje aan. ‘Sorry!’ Toen ik Jonathan gevonden had plofte ik met een zucht neer. ‘Zwaar leven?’, plaagde hij. ‘Zwaar dienblad.’ Ik gaf hem zijn cola, hamburger en zijn patat. ‘Dus? Waarom fastfood?’ Hij keek me niet aan en mompelde: ‘Het is niet echt een angst, meer iets wat ik gewoon echt níét wil doen.’ ‘Maar waarom?’ Ik zag dat hij de vraag probeerde te ontwijken. ‘Ik... Evan, wil je dit alsjeblieft niet door gaan vertellen?’ ‘Eh ja, natuurlijk.’ Ik was verbaasd omdat hij dat vroeg. ‘Ik.. Ik heb anorexia gehad. Daarom, gemixt met mijn depressie en omdat ik mezelf sneed was ik vorig jaar afwezig, ik zat in een eetstoornis-kliniek.’ Het kwam met moeite over zijn lippen, maar de woorden hadden nog meer moeite met mijn brein in te komen en te begrijpen wat hij had gezegd. Jonathan... Jonathan had anorexia gehad!? ‘Maar..’, stamelde ik. ‘Hebben niet alleen meisjes dat?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik dus ook.’ Ik probeerde het me voor te stellen, depressie, een eetstoornis en dan ook een verslaving van jezelf snijden. Het moest hel op aarde zijn geweest.. ‘Waarom sneed je jezelf?’ Hij slikte en haalde trillerig zijn schouders op. ‘Eerst was het lm mezelf te straffen als ik at, daarna was het een verslaving en kon ik er niet meer mee stoppen. Soms kras ik nog steeds in mijn arm, maar dan bloed ik nooit.’ Ik had bijna het gevoel dat ik moest huilen, om zo te horen hoe erg mijn vriend geleden had. Deze keer wist ik mezelf onder controle te houden en vroeg ik níét naar hoe het was, omdat mijn verbeelding me al genoeg zei. Op de een of andere manier kon ik Jonathan meteen zo voor me zien, wat ik helemaal niet wou. Ik wou niet denken aan hoe hij boven een wc zou hangen om zichzelf te ontdoen van zijn eten, hoe hij met tranen in zijn ogen op de weegschaal stond en nog steeds niet tevreden was met het resultaat, hoe hij met pijn naar zijn eten staarde zoals hij op dat moment naar de hamburger keek. Het was verschrikkelijk. Ik greep zijn hand met beide handen beet. ‘Evan? Wat doe je?’ Ik wist niet wat ik deed, ik wou hem troosten van verdriet uit het verleden waar ik al te laat voor was geweest. Hij leek totaal niet sip op dat moment, maar toch had ik het gevoel alsof ik hem moest troosten voor waar hij doorheen was gegaan. Maar toen ik beselfde dat ik in het openbaar zijn hand aan het vasthouden was, liet ik hem gauw los en nam een grote slok van mijn frisdrank alsof er niks gebeurd was. Dat verklaarde wel wat dingen, waarom hij in de dierentuin niks wou eten, waarom hij amper mee had gegeten van mijn ijs, waarom hij geen popcorn mee had genomen maar wel drinken en zo vaak zei dat hij geen honger had. ‘Maar ik dacht dat je genezen was? Ze zit toch niet meer in een kliniek?’ Hij grimaste. ‘Misschien eet ik nig niet met plezier hele zakken chips leeg, maar het feit dat ik mezelf er toe krijg om drie maaltijden per dag te eten is al een grote verbetering. En oh ja, die keer in de dierentuin en zo toen ik zei dat ik gewoon mijn dag niet had: ik schaamde me eigenlijk omdat ik er achte kwam dat ik aangekomen was.’ ‘Maar Jonathan, je bent zo mager als een lat!’ Hij zuchtte en glimlachte warm. ‘Thanks Evan, dat is ook wat il mezelf steeds probeer te vertellen.’ Hij haalde even diep adem en nam een grote hap van zijn hamburger. Hij knipperde even verbaasd en zei toen verlegen: ‘Fuck, dit is echt lekker.’

Dat was.. heftig. Ik wist dat Jonathan problemen had gehad, maar dat ze zo heftig waren.. Maar daar had ik geen tijd voor om me zorgen over te maken. Want we zaten in de taxi opweg naar Herbat. Herbat was zo’n wijk waar ongeveer 90% van alle criminaliteit in de regio plaats vond. Maar nog veel erger... Herbat was waar het was gebeurd. ‘Jullie zijn er.’ De taxichauffeur liet ons uitstappen en reed meteen weg alsof de duivel hem op de hielen zat, niet eens doorhebbend dat we nig moesten betalen. ‘Dus... waarom?’ Ik werd lijkbleek en gelijk daarna vuurrood. Het liefste had ik gehad dat Jonathan was vergeten er naar te vragen en dat we gewoon weg konden. Mijn hele lichaam trilde en ik was te bang im te spreken. ‘Evan? Gaat het?’ Ik kneep mijn ogen dicht en negeerde Jonathan. Adem in, adem uit. Jullie zijn samen, er gebeurt niks. Hij is je beste vriend en hij mag het weten. Hij is te vertrouwen. ‘Jonathan?’ ‘Ja?’ ‘J-Je moet weten dat ik je nu op het punt sta je iets te vertellen wat niemand anders weet, mijn zogenaamde vrienden niet, mijn ouders niet, mijn zusje niet. Niemand.’ Hij knikte en zei dat ik de tijd moest nemen en het moest zeggen als ik er klaar voor was. ‘Ik... T-Twee jaar geleden t-toen i-ik v-vijftien was..’ Ik haalde een laatste keer diep adem. ‘T-Toen ben ik hier verkracht.’ Het was er uit, Jonathan wist het. Jonathan, de freak van de Cobra’s wist wat ik meer dan twee jaar lang geheim gehouden had voor iedereen. ‘Evan!?’, riep hij geschrokken toen ik begon te huilen. Hij trok me mee op een bankje en liet me huilen. Ik schaamde me, ik schaamde me zo. Alle herinneringen, alle herinneringen die ik had van die verschrikkelijke dag, alle herinneringen die ik twee jaar lang zo hard uit mijn hoofd had proberen te houden namen mijn gedachten over.

Flashback

Het concert was zó gaaf! Ik kon de muziek nog bijna voelen, en ik keek trots naar het rode bandje die om mijn pols zat die aan had gegeven dat ik op de tweede rij moest staan. Ik had niet door door wat voor buurt ik liep, noch wat voor mensen er waren. Door alle enthousiasme en opwinding zag ik niet hoe vervallen en gevaarlijk de huizen en steegjes er uit zagen. En toen maakte ik de domste beslissing die ik óóit in mijn leven gemaakt had: Ik liep een steegje in. Pas té laat had ik de gedaantes in zwart gehuld gezien en het was al te laat om nog om te keren. Een harde, ijzeren hand greep me in de nek en duwde me met geweld tegen de ruwe bakstenen van de muur van het steegje aan. Ik probeerde weg te komen, onder de grip vandaan te komen en me hopeloos los te spartelen. Alles weed nog donkerder en benauwder toen er een zak over mijn hoofd getrokken werd en iemand maakte mijn handen achter mijn rug vast met ducktape. Ik probeerde me nig te verzetten toen ik meegesleurd werd, maar het was hopeloos. Ruwe handen gooiden me een busje in en de zak werd verwijderd. Het was pikdonker en ik kon niet zien of ik alleen was of niet. Een hand die in mijn haar greep en me aan mijn keel optilde antwoordde die vraag. Vervolgens werd ik met hard geweld op de grond geduwd en ik kon een strak touw om mijn nek voelen worden geknoopt die me vervolgens aan de grond geketend hield. Ik werd op mijn knieën getrokken terwijl mijn gezicht nog steeds tegen de grond lag en mijn handen achter mijn rug. Heel even had ik gedacht dat de man weg was, toen ik opeens een rauwe stem bij mijn oor hoorde. De woorden die zij zei kon ik nog voor altijd in minn hoofd horden galmen: “We weten beide dat je dit wilt en probeer me niets anders wijs te maken, vieze slet.” Ik vroeg me af of iemand mij gehoord had, mijn gesnik, gesmeek, mijn gegrom en mijn gegil. Ik vroeg me af of iemand het geboeid zou hebben, hoe ik met geweld van mijn onschuld ontnomen was.

Einde flashback

Ik begon nog harder te huilen toen alle misselijkmakende details omhoogkropen. Mijn handen omklemden Jonathans shirt die ik tegen mijn gezicht drukte en het nathuilde. Hij aaide troostend over mijn hoofd, maar ik voelde zijn hand trillen. ‘Waarom heb je dit nooit aan iemand verteld? Waarom heb je dat wijf er ooit mee weg laten komen!?’ ‘Jonathan.. Het was geen wijf.’ ‘Oh Evan!’ Hij trok me tegen zich aan en omklemde mijn lichaam geschrokken. ‘Waarom heb je nooit aangifte gedaan?’ ‘Ik.. Ik schaamde me zo erg.’, snikte ik. ‘Ik voelde me zo ongelofelijk vies. N-Na afloop heb ik met opzet mijn eigen been gebroken zodat ik niet naar school hoefde en ik bed kon blijven om al het bewijs op mijn lichaam en de reden waarom ik eigenlijk hinkte te verbergen.’ ‘Oh mijn God, Evan..!’ Hij aarzelde even en vroeg toen: ‘Vind je het dan niet erg als ik je omhels? Je weet wel, als je dan zo’n trauma hebt dat je zo aangeraakt bent snap ik het als je moeite hebt om daarna aangeraakt te worden. Please zeg het als ik met mijn poten van je af moet blijven maar vaak is zoiets gewoon het eerste wat er in me opkomt als ik iemand wil troosten.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘In het begin was het lastig, maar na twee jaar i-is het niet erg meer. Voel je niet schuldig.’ We zaten zo een tijdje totdat Jonathan vroeg of ik klaar was om de opdracht uit te voeren. Toen hij me verzekerd had dat ik geen rode ogen had van het huilen en dat je dat niet op de camera kon zien stemde ik er mee in. Niemand mocht zien dat ik gehuild had, alleen Jonathan was al erg genoeg. We liepen in stilte naast elkaar over straat. Ik durfde niet om me heen te kijken en probeerde mijn brein te negeren die met grote spandoeken schreeuwde dat ik weg moest wezen hier! Ik wou Jonathan niet laten merken hoe erg in paniek was, hoe erg ik trilde en dat ik elk moment weer kon gaan janken. Jullie zijn samen, niemand doet je iets aan. Maar wat als ze me gewoon wegtrokken en Jonathan bewusteloos sloegen? Één ruk aan mijn arm en ze konden me een busje in krijgen.. ‘Gaat het?’ Ik knikte, maar Jonathan kon óverduidelijk zien dat het niet ging. ‘Waar ben je nu het meeste bang voor?’ ‘D-Dat ze me een busje in trekken zoals de vorige keer.’ Jonathan leek even na te denken, te tweifelen, maar haalde toen zijn schouders op en sloeg zijn arm stevig om mijn middel. ‘Ik doe dit niet om romantisch te wezen of omdat ik het wil.’, zei hij meteen. ‘Zo loop je alleen niet meer alleen.’ Ik knikte en moest toegeven dat ik me zo een stuk veiliger voelde, ondanks dat het misschien ongemakkelijk en ongelofelijk gay was. Niemand kende me hier, dus wat maakte het uit? Jonathan opende zijn telefoon en na me nog een keer gevraagd te hebben of het oké was begon hij te filmen. Hij hield de camera net hoog genoeg om het feit dat hij mijn middel vasthield te verbergen. Na een tijdje filmen verborg hij het apparaat weer. We passeerden een huis waar twee jongedames van een jaar of twintig voor zaten. ‘Hee lekker ding!’, riep er één. Ondanks dat het wel tegen Jonathan moest zijn, voelde ik de paniek opkruipen. ‘Homo’s!’, riep de andere. Ze riepen wat dingen en maakte wat handgebaren die ik niet begreep, maar Jonathan blijkbaar wel, want hij was vuurrood en trok me heel snel mee. Ik was blij toen we veilig de buurt uit waren en Jonathan me weer los kon laten.

Reacties (2)

  • LaLoba

    Oooh dit is zo sneu

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Idioten

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen