Foto bij H.42.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Wat voor speeltje heb je nu weer meegenomen?’ zegt LeNoir spottend.
James laat een geërgerd geluid horen.
Net wanneer hij kan antwoorden, stap ik naar voren.
Midden in mijn stap doe ik mijn capuchon naar achteren, waardoor ze mij kunnen zien.
‘Waar?’ zeg ik, alsof ik niet weet wat hij bedoelt, dat hij het over mij heeft.
‘Gioa’, James’ stem klinkt bijna paniekerig,’ kom hier.’
Maar dat doe ik niet.
Ik kijk Geoff LeNoir aan en hij kijkt terug en ik voelt haat opborrelen, een koele kilte.
Ik mag hem niet.
Waarom precies, weet ik niet, maar ik mag hem niet.
Waarschijnlijk omdat hij een drugsdealer is.
Waarschijnlijk omdat hij mij bijna uitkleed met zijn ogen, ook al moet hij wel zien dat ik minderjarig ben.
Ik mag hem niet.
Dan kijkt de man voor mij weg, over mijn schouder, naar James.
‘Wat een lief, schattig, jong ding’, spreekt hij traag uit,’ ben je op haar net zo gesteld als Lily?’
De haat maakt plaats voor verwarring.
Wie is Lily?
‘W-wat?’ zeg ik en de fout die ik maak is mij omdraaien, James aankijken.
Ik zie de paniek op zijn gezicht als het allemaal misgaat.
Ik voelt hoe ik vastgegrepen wordt.
Het is de man met het matblonde haar en de donkere ogen.
‘En?’ spot Geoff opnieuw,’ Ben je op haar gesteld?’
Dat is het moment waarop ik het pistool tegen mijn slaap voel.

De wereld lijkt te tollen, mijn blik wazig van de tranen.
Ik voel kippenvel over mijn lichaam verspreiden, langzaam en op een haast pijnlijke manier, want ik weet het.
Ik weet dat ik dood ga.
De handlanger van een man die ik eerst bij naam kende als Geoff LeNoir en nu ken als psychopaat die maar al te graag spelletjes speelt met mensen, heeft een pistool tegen mijn hoofd gedrukt en ik kan niet weg en ik ga dood.
Ik ga Ammay nooit meer zien.
Nooit had ik hier aan moeten beginnen.
Ik had Evan om hulp moeten vragen.
Hij had best wel geholpen.
Ik had elke beslissing die tot dit moment waarin ik ga sterven anders moeten maken.
Maar dat heb ik niet gedaan en nu ga ik dood.
'Ik denk', zegt Geoff LeNoir, duidelijk tevreden met zichzelf,' dat jij mij die cocaïne gratis gaat geven. Of niet soms, Jamie?'
Ik kijk James Grint aan, vraag mij af wat hij het zal doen.
Ga ik hem echt kunnen vragen duizenden euro's mis te lopen om mijn leven te redden?
Het leven te redden van een meisje dat hij maar een paar dagen kent?
Natuurlijk doet hij dat niet.
Ik ben er geweest.
'Phil', zegt James dan,' Geef ze het pakket.'
Ik kijk verschrikt op, niet wetend of ik opgelucht of achterdochtig moet zijn.
'Echt?' zegt de normaal zwijgende Phil dan,' Voor haar?'
Waarom het geen pijn doet dat hij dat zegt, weet ik niet.
'Je doet godverdomme wat ik zeg!' schreeuwt James en zijn stem trilt net zo erg als zijn tot vuisten gebalde handen.
En Phil gehoorzaamd.
Ik snap het niet.
Wat gaat er gebeuren?
Doet hij dat nou echt?
Het is niet logisch.
Phil loopt in de richting van de vreemde mannen en legt het ongeveer anderhalve meter voor Geoffs voeten neer.
Even hebben we oogcontact, minder dan een seconde.
Zijn blik is koud, leeg.
Ik kan niet anders dan tranen over mijn gezicht laten rollen.
Hij heeft gedaan wat Geoff eiste, maar dat betekend niet dat hij mij nu vrij laat.
Dat klinkt wel als iets wat hij zou doen.
'Het spijt me Ammay.' fluister ik, zo zachtjes dat alleen de man die mij vasthoud en misschien LeNoir het kan horen.
Keer op keer fluister ik het, door de pijn in mijn borst en tranen heen.
Als hij de trekker overhaalt is zij helemaal alleen.
Ik durf niet eens te verwachten dat Evan haar nog zal helpen, mij niet zal verachten als hij erachter komt dat ik gestorven ben als een drugsdealer.
Ze zal helemaal alleen zijn.
Totdat mama terugkomt.
Daarna zal ook zij dood zijn.
'Laat haar gaan, LeNoir.' zegt James wanneer zijn rechterhand weer naast hem komt staan.
Geoff lacht, hij heeft zijn pistool in zijn rechterhand, net als de twee mannen achter hem, zie ik in mijn ooghoek.
'Drax', zegt hij dan tegen de man die blijkbaar zo heet en mij vasthoud, een pistool tegen mijn hoofd houdt, met een vinger die met een kleine beweging mijn leven kan beëindigen,' schiet maar.'
Mijn hart zakt in mijn schoenen.
En dan, zonder erbij na te denken, in een reflex, wil ik niet dood.
Ik weet net dat moment voor hij schiet mijn hand los te krijgen en uit mijn broeksband mijn eigen pistool te pakken.
In een wilde beweging probeer ik te richten.
Ik schiet.
Hij ook.
Een pistoolschot heeft nog nooit zo luid geklonken.
De kogel vliegt vlak langs mijn oor, raakt het net niet.
Drax' lichaam wordt slap en hij laat mij los.
Hij valt en ook ik zak door mijn knieën.
Ik zie hoe kogels afgevuurd worden.
Er worden kogels afgevuurd en ik ben erbij.
Er is een vuurgevecht bezig.
Het enige wat ik hoor is een schelle piep, zo hoog en hard dat het pijn doet.
Mijn lichaam is gebroken.
Ik probeer overeind te komen, maar ik ben tot het uiterste gedwongen en ben in shock en kan het niet meer aan.
Tevergeefs probeer ik mij op te drukken, maar ik val weer terug.
Het voelt alsof ik moet overgeven, maar het gaat niet, lukt niet.
Ik kan alleen maar vlekken zien en door de verschrikkelijke piep in mijn oren kan ik ook niet horen of het vuren al opgehouden is.
Mijn lichaam licht half slap op de vloer, schokt een beetje.
Het lijkt wel een epileptische aanval.
Ik huil, voel dat ik huil, maar weet tegelijkertijd wel en niet waarom.
Dan voel ik een hand op mijn schouder.
De vlekken en het schelle geluid verdwijnen meteen.
In een vlaag van paniek kijk ik op.
Het is James.
Ik kruip zo snel mogelijk weg, tegen de muur.
Ik hoor mijzelf vaag kreten van afschuw uitstoten, maar heb niet eens door dat ik het doe, weet niet hoe ik het moet stoppen.
Met mijn rug tegen de muur, opgetrokken knieën en mijn handen tegen de zijkanten van mijn hoofd gedrukt begin ik zachtjes te snikken.
'Het gaat wel. Het gaat wel', blijf ik stilletjes herhalen, trillend en ellendig en kleintjes,' Het gaat wel. Het gaat wel.'
Als ik paranoïde om mij heen kijk zie ik dat de mannen weg zijn en zowel Phil als James ongedeerd zijn.
En dan ligt daar Drax, de man die bijna mijn leven geëindigd heeft, nog geen drie meter bij mij vandaan.
Hij ligt zo stil.
Ik zie bloed.
Hij zit onder het bloed.
Een nog hardere kreet van afkeer stoot vanuit mijn borstkas naar buiten.
James Grint pakt mijn bovenarmen vast, dwingt mij hem aan te kijken.
'Is hij...' mijn lichaam schokt en ik snik,' Is hij... dood?'
Ben ik een moordenaar?
Heb ik iemand vermoord?
Heb ik echt iemand om het leven gebracht?
Ik blijf van de man voor mij naar Drax kijken en het lijkt alsof al mijn botten vermorzeld zijn, ademhalen onmogelijk is.
James schudt zijn hoofd.
'Nee', zegt hij,' Nee, hij leeft nog.'
Als ik niet zo in paniek was, zo in shock, had ik misschien wel opgemerkt dat hij loog, maar nu is dat niet het geval.

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    1 jaar geleden
  • Diago

    To sad

    2 jaar geleden
  • Diago

    I dont get it anymore

    2 jaar geleden
  • Luckey

    omg!!!
    zo niet verwacht!!!
    waarom doe je het dan ook !!!
    je moet daar weg!!!
    zusje op pakken en wegwezen!!

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Wow... nou ik zei toch dat ze zelf moest schieten!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen