Dit is dan het echte en laatste hoofdstuk. Bereid je voor om me te haten en om te huilen.

The Ending You Deserve - Part Two

In een donkere kamer achter twee grote metalen deuren zat een jongen. Hij was zo bang dat hij huilde. Deze jongen had geprobeerd een held te zijn. Hij probeerde zijn familie te redden en ook zijn nieuwe vrienden. Zijn vrienden zijn nu veilig, maar zijn familie is dood. Allemaal zijn schuld. Zijn schuld. Hij had sneller moeten zijn. Hij had moediger moeten zijn, maar het lukte hem niet. Nu zat hij gevangen en kon niet ontsnappen. Die twee deuren maakten hem gek. Hij wist dat ze open konden en hij wist dat dit de enige uitweg was. Hij kon niks doen. De jongen stond op en ramde tegen de deur. Tuurlijk gaf de deur niet mee. Hij wist dat zodra de lichten aangingen, hij dood zou gaan. Hij had zijn taak niet kunnen vervullen. Hij had zo graag Felix en zijn familie willen helpen door de eindbaas te verslaan, maar zo werkte het in de echte wereld niet. In de echte wereld versloeg de eindbaas jou en ging jij als eerste dood. Je kon je fouten niet goedmaken. Zo ging het nou eenmaal. De jongen veegde met zijn shirt de tranen weg. “Is er dan niks wat ik voor ze kan doen? Helemaal niks.” zei hij zwakjes. Niemand antwoorde. Alleen zijn stem was te horen. De jongen liep door de kamer heen. Hij wist precies wat hij te zien zou krijgen en bereidde zich voor. De lichten schoten inderdaad aan en daar lag inderdaad zijn zus met die arme kleine jongen in haar armen. De jongen schudde zijn hoofd. HIj wist dat hij ze zo zou aantreffen. Hij huilde niet eens. De jongen keek weer naar de deuren. Die gingen niet open. Niet voor hem tenminste. De jongen knielde neer en dacht na. “Ik weet dat je plannen met me hebt, maar ik ben niet van plan die uit te voeren. Ik heb geen spijt dat ik ze heb geholpen. Ze verdienden het. Zeker Felix. Jij hebt hem gebruikt voor een nog zieker spel dan deze. Ik zal ze nog een keer helpen. Ik zal ze redden.” zei de jongen dapper. Blijkbaar had degene waar hij het tegen had het begrepen en de deuren gingen open. De jongen hield een arm voor zijn ogen vanwege het felle licht van de zon. Hij was moe en had honger, maar eerst moest hij nog een bezoekje aan iemand brengen.

Felix en Marzia waren nogal verbaasd dat er een jongen voor hun deur lag te slapen. Felix tilde de jongen op en droeg hem naar binnen. “Denk je dat hij hier is vanwege...Je weet wel?” vroeg Marzia. Felix knikte. Ze waren er beide zeker van dat dit het staartje van het spel was. Deze jongen wilde nog iets van ze. De jongen lag te slapen op de bank en werd langzaam wakker. Hij schrok ervan dat hij werkelijk binnen was en niet dood. De jongen ging rechtop zitten en keek naar de twee mensen voor hem. “Ik neem aan dat jullie weten waarvoor ik hier ben.” zei hij. Marzia en Felix keken elkaar aan. Ze wisten precies waarvoor hij hier was, maar hij zag er zo slecht uit dat ze hem eerst op krachten wilden laten komen. “Ik ga een bad vol laten lopen.” zei Marzia en liep weg. De jongen zat trillend op de bank en Felix deed een deken om de jongen heen. Het was eigenlijk bloedheet buiten, maar de jongen was zo verzwakt dat hij het gewoon koud had. Na vijf minuten zat de jongen in bad en stond Marzia eten te koken. “Ik vind het maar geen fijn idee dat ze hem naar ons hebben gestuurd.” zei Felix. Marzia knikte. Het was niet goed om zo’n jong iemand je klusjes te laten doen. Zeker niet in deze omstandigheden. “Ik snap het niet. Ik dacht dat het spel voorbij was. Wat heeft deze jongen ermee te maken? Waar komt hij vandaan?” vroeg Marzia. Deze jongen was slechts een eindopdracht, maar deze opdracht was veels te gevaarlijk, omdat de jongen nog zo jong is. Marzia roert in de pan en doet er nog wat zout bij. “Ik weet het niet. Ik kan het ook niet geloven dat hij weer hier staat. Ik ben degene die hem hierin heeft gebracht, dus ik zal ook degene moeten zijn die hem er weer uitbrengt. ” antwoorde Felix. Marzia kookte rustig verder en dacht diep na. “Zijn er nog meer overlevers van het spel? Die zouden ons kunnen helpen.“ zei Marzia ineens. Beide wisten dat ze niet de enige waren die aan het spel hadden meegedaan. Ze wisten alleen niet wie. Jack lag nu nog in het ziekenhuis, maar ging het niet overleven. Hij wist waarschijnlijk net zoveel als zij. Ze hadden nog dat vreemde filmpje van het begin van het spel, maar die ging hun niet helpen. Marzia was klaar met het eten en zette het op tafel met drie borden. Het rook lekker. Ze ging even weg om te kijken of de jongen nog iets nodig had en kwam later terug met hem om te eten. Hij trilde nog steeds en at kleine hapjes van zijn eten. Hij had donkere kringen onder zijn ogen en keek een beetje verdrietig. Toen het eten op was, besloot Felix om met de jongen te gaan praten. Hij leek sterk genoeg om in ieder geval een paar antwoorden te kunnen geven. “Ik weet niet of je alles weet, maar ik heb een paar antwoorden nodig.” begon hij. De jongen knikte. “Mooi, als je het niet weet of ik te ver ga, moet je het zeggen. Ik weet niet in welke staat je nu bent.” zei hij. De jongen knikte weer. Felix dacht goed na over wat hij graag wilde weten. Hij had te veel vragen en te weinig antwoorden. “Toen ik in het spel zat, zag ik verder niemand voordat ik in de badkamer kwam. Ik zag ook Jack en onze familie. Hoe kan dat, als Marzia en ik de hele tijd alleen elkaar hebben gezien?” vroeg hij. De jongen keek naar de vloer. “De familie wordt tegelijkertijd opgehaald met de spelers. Het ligt eraan wie ze willen en wie het dichts bij de speler staat. Mijn zus en ik wisten niet voor wie we daar zaten of überhaupt waarom. We werden gewoon meegenomen. Ontvoerd. We kregen allemaal een blinddoek om en mochten niks zeggen. Mijn zus had nog dat kind en werd geslagen, omdat ze hem perse mee wou nemen. Ze dacht dat het geen kwaad zou kunnen, maar nu zijn ze beiden dood. Ik wist dat we niet de enige waren daar in die badkamer. Die lijkt kleiner dan dat ie is.” zei de jongen. De familie werd in de badkamer vastgeketend en gemarteld wanneer nodig, dus elke keer als er iets fout ging of als de speler heel erg fout is. Dat laatste is nog meer nadelig als de Hij een hekel aan je heeft. Niemand weet precies wie erachter zit. Hij gebruikt die pop van hem als een soort masker en komt er nog mee weg ook. “Ik heb gehoord dat er iemand was die andere spelers hielp tijdens het spel. Ik weet niet of hij nu nog leeft, maar hij kan je verder helpen.” zei de jongen.

Matt werd wakker door het opengaan van zijn slaapkamerdeur en keek op. Daar stond Nate met een deken om zijn schouders. Hij had zeker een nachtmerrie gehad. Nate liep naar Matt toe en probeerde iets te doen, maar het was veels te donker in de kamer, dus hij viel op de grond. Matt zette zijn nachtlampje aan en hielp hem overeind. Nate sloeg meteen zijn armen om Matt heen. “Het was eng. Zo ontzettend eng. Nu kan ik niet meer slapen, want ik ben bang dat ze terugkomen. Ze mogen nooit meer terugkomen, Matt.” snikte Nate zachtjes. Een nachtmerrie, dus. Matt kalmeerde Nathan en ging op het bed zitten. Hij nam Nathan op zijn schoot en sloeg zijn armen om de jongen heen. “Ze kunnen hier niet meer komen. Ze weten niet dat we hier zijn.” zei Matt. Net op dat moment werd er op de deur geramd. Nate sprong een gat in de lucht en Matt rende naar de deur met een bureaulamp in zijn hand. De schok werd nog groter toen Matt erachter kwam wie er aan de deur stond. Felix en Marzia waren nog nooit bij hem thuis geweest en de jongen die ze bij zich hadden, kende hij ook niet. Matt liet ze binnen en hoopte dat Nathan niet nog meer in paniek was geraakt. Gelukkig zat Nate op de bank met een deken en was televisie gaan kijken. Matt zette zijn gasten in de eetkamer en zorgde dat Nate niks kon horen. “Jullie hebben duidelijk mijn hulp nodig. Vertel me dan maar hoe het komt dat jullie naar mij toe zijn gekomen.” zei hij. Felix vertelde alles wat hij wist en ook alles over het spel. Het was misschien niet veel, maar genoeg voor Matt om ze te kunnen helpen. “Normaal gesproken, doet hij dit soort dingen niet. Hij volgt zijn spelers niet naar buiten. Dat vindt Hij niet netjes. Ik snap niet helemaal waarom die jongen eruit is gekomen, terwijl hij dood had moeten gaan. Het spel is misgegaan. Het klopt niet meer.” vertelde Matt. Marzia keek naar de jongen die naast Nathan zat. Het had hun twee uur gekost om die jongen te kalmeren. Zijn bad was mislukt, want hij had er niet in gezeten. De kleren die hij nu aan had waren veel te groot voor hem, maar hij zag er in ieder geval beter uit. Marzia was tevreden, want de jongen had zijn eten weten binnen te houden. Matt legde nog meer uit, maar ze begreep het niet. Ze wou alleen de oplossing weten. Ze hadden samen besloten dat ze de jongen samen in de gaten zouden houden en de volgende ochtend verder zouden ondervragen. Matt wou meer weten over de jongen. Hij dacht dat de jongen hem nog meer kon vertellen over het spel zelf.

De volgende ochtend stond Matt pannenkoeken te bakken en Marzia maakte haar eigen ontbijt. Gelukkig had Matt nog een paar groentes in de koelkast liggen. Hij had er geen rekening mee gehouden dat Marzia allerlei allergieën zou hebben. Hij mocht Marzia wel. Ze was altijd vrolijk en kon goed koken. Af en toe was ze wel verlegen, maar dat was Matt ook. Hij had al heel lang zich niet meer fijn gevoeld in de buurt van een vrouw. Marzia vertelde hem over haar familie en over Felix. Ze stopte niet meer met praten. Felix kwam naar ze toe met zijn haar dat alle kanten op stond. Hij kuste Marzia op haar voorhoofd en rook aan het eten. “Pannenkoeken, lekker.” gromde hij en ging aan tafel zitten. De jongen en Nate kwamen tegelijk binnen en gingen stilletjes zitten. Nate was na gisternacht niet helemaal dezelfde. Het zou door de korte nachtrust en de nachtmerrie kunnen komen, maar Matt maakte zich alsnog zorgen. Hij zette zijn pannenkoeken op tafel en iedereen begon te eten. Na het eten gingen ze weer bij elkaar zitten. “Laten we meteen beginnen met wat het me het meest dwarszit. Deze jongen hier, Ik weet je naam niet, is het bewijs dat het spel niet helemaal meer klopt. Het is nog niet uitgespeeld, want deze jongen leeft nog. Hij had moeten sterven. ” zei Matt. De jongen deed zijn mond open, maar zei niks. Het was voor nu beter om niks te zeggen. Matt ging verder. “Dus de jongen overleeft het en denkt dat hij de hulp van Felix nodig heeft, maar dat heeft ie niet. Hij moet gewoon doodgaan en dan is het spel voorbij. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat we dat niet willen. De jongen moet niet als offer gaan werken. Dat is oneerlijk. Dan krijg zo’n gruwelijk einde. Ik heb een idee, maar daar moeten jullie het wel mee eens zijn.” ging Matt verder. “Ik moet jullie wat vertellen...Als dat mag?” vroeg de jongen voorzichtig. Matt knikte. “Mijn naam is Matthew en ik zat vast vanwege Felix. Ik heb het spel overleefd dankzij Hemzelf. Hij heeft me vrijgelaten. Ik heb ook alles wat ik weet aan Felix en Marzia verteld. Zij hebben mij naar jou toe gebracht, omdat ik wist dat jij ons kon helpen.” zei de jongen. Hij zat vol hoop. Matthew zat vol hoop. Hij was nog zo jong en had nog zoveel te doen. Matt wist niet wat hij daarop moest zeggen. Hij wist wel veel, maar dat was alleen omdat hij zelf had meegedaan. Matthew vertelde ook alles aan Matt. Matt luisterde en dacht na. Matthew wist duidelijk waar hij het over had, maar wist niet hoe hij het uit moest voeren. Diezelfde dag gingen ze terug naar de plek waar het allemaal begon. Daar waar zoveel levens verloren gingen. De plek waar iedereen nooit meer uitkwam. De grote metalen deuren stonden nog open en Matt rilde ervan. Ze wilden weer terug naar binnen. Matt wist hoe hij naar de controlekamer kon gaan. Vanuit daar ging hun plan verder in werking. Ze hadden bedacht om te achterhalen wat het spel allemaal over ze wist. Matt liep door de lange gangen en zag weer voor zich hoe het daar was. Hij wist precies hoeveel mensen deze gangen hadden gezien. Deze gangen waren voor velen de laatste rustplaats. Het voelde nog even vreselijk als toen het spel nog aan de gang was. Matt kwam aan bij de controlekamer en ging naar binnen. Zijn computers stonden er nog steeds. De grote schermen stonden nog aan. Ze toonden vijf kamers die nu leeg waren en de vieze badkamer. Matt pakte zijn computer op en keek naar het scherm. Daar rolde allerlei cijfers rond. Hij tikte wat in en op de grote schermen verschenen nu ook een paar gangen. Daar liepen Marzia, Felix, Matthew en Nathan. Nathan was niet bang, maar Matthew wel. Matt stuurde ze het bericht dat ze konden beginnen. In elke kamer moesten ze naar iets zoeken en dat zou ze dan naar de kamer brengen waar zij werden neergezet toen ze hier voor het eerst kwamen. Toen ze het hadden gevonden, liepen ze met z’n allen naar de juiste kamer. Daar was alles wat ze nodig hadden. Er hingen hele onderzoeken aan de muren met alle juiste namen en adressen. Dit spel wist alles van iedereen. Matt tikte weer wat in en de lichten in de kamer gingen aan. Zijn vrienden schrokken van wat ze zagen. Hij keek even naar Nate. Matt voelde zich schuldig voor zijn volgende zet. Met een luid gegrom ging de vloer waar zijn vrienden opstonden open. Er lag water onder de vloer. Matt snikte en zag hoe zijn vrienden in het water sprongen. Hij durfde niet te kijken. Het spel eiste gewoon te veel slachtoffers. Onder water lag een kluis met daarin een kist. In die kist zat dan weer informatie die ze moesten hebben om te weten wat ze hier deden. De kist kwam aan bij Matt die hem opendeed met de sleutel die Felix had gevonden. Zijn vrienden zouden niet weten wat hij nu te weten zou komen. Zij mochten het niet weten. Hij zou ze beschermen. Hij nam de dikke map uit de kluis en keek naar de rest. Ze wilden het allemaal weten. Matt deed de map open en zag zijn eigen naam staan. “Jongens, dit levert voor nu niks op. We moeten dit gebouw nu alleen nog vernietigen. Hebben jullie alles gedaan wat ik heb gezegd?” vroeg hij. Ze knikten. Met een zwaar hart draaide Matt zich om en liep de groep voor. Bijna buiten. Nog een paar stappen. Een laatste code. Hij stopte met lopen en keek achterom. Ze vertrouwden hem. Ze dachten allemaal dat hij hun vriend was. Hij was voor hun een held. Hij keek naar scherm en zag dat het tijd was. Hij draaide zich helemaal naar zijn vrienden om en typte de laatste code in. Langzaam vloog het gebouw de lucht in. Zo voorzichtig en kalm. Matt stapte achteruit en wilde wegrennen, maar de vlammen trokken zijn aandacht. Hij bleef staan. Zijn vrienden stonden nog binnen, maar dat was volgens plan. Matt vond zijn plan maar stom en haatte zichzelf. Hij hoopte stiekem dat zijn bommen niet hadden gewerkt en dat straks zijn vrienden gewoon naar buiten kwamen. Dat was wat hij echt wou, maar hij kreeg vuur. Niemand kwam naar buiten. Ze waren dood. Hij wachtte tot het vuur opgebrand was en zag twee lijken hand in hand liggen. Dat waren Marzia en Felix. Matt zou er voor zorgen dat ze samen begraven zouden worden. Hij zag een kleiner lijk. Dat was waarschijnlijk Matthew. Hij keek verder, maar hij zag maar drie lijken. Nathan was nergens. Matt begon te huilen. Hij had zijn vrienden vermoord, maar wist niet eens waar zijn beste vriend was. Toen voelde hij twee armen om zijn middel. Achter hem stond Nathan met tranen op zijn gezicht. Matt knikte alleen maar. Nate sloeg hem hard. “Het waren ook mijn vrienden.” zei hij.
Het zou er niet beter op worden, wist Matt. Nathan huilde nog even door op zijn schouder. “Nathan, ik kan het niet meer goed maken en je zult me vast haten voor de rest van je leven. Terecht ook. Haat me maar. Neem wraak. Ik zal je zelfs de map geven die ik hier heb. Daar staat alles in. Lees het goed en ik zal je verder met rust laten. Ik ben geen held, Nate. Ik ben een monster.” zei Matt. Ze waren ver gekomen, maar ze hadden het met het verkeerde doel gedaan. Matt kon geen goede reden bedenken, tenminste. Ze bleven daar nog lang staan, want het was eindelijk echt voorbij.

Einde

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen