||Forrest / Cave||




Rennend door het donkere griezelige bos heen, liep ik mijn prooi achterna. Het hert dat ik achterna zat liep met een verstuikte poot, waardoor het langzamer was, dan zijn soortgenoten. Grommend, klauwend had ik het dier op de grond gekregen. Spartelend probeerde het hert zich los te wrikken, maar mijn ijzersterke greep wist het dier op zijn flank te houden.
Een snelle simpele beet in zijn halsslagader liet het dier stoppen met spartelen. Na het dier uitgedronken te hebben, het hart nog tikkende te horen liet ik hem los, waardoor het dier licht gedesoriënteerd op stond. Wankelend zijn weg wist te vinden door de struiken heen naar zijn lotgenoten.
Nu dat ik gegeten had, moest ik mij maar is gaan haasten voor de prooi van mijn zusje.
Die nog altijd in de grot op mij aan het wachten was, ik had haar bevolen zich daar te verschuilen. Dat was het veiligste, voor ons beide.
Ze was namelijk een kreng als het op delen afhing, ze kon totaal niet delen en deelde gelieve gewoon niet. Eigenheimer zoals ik haar al een paar ik voor heb uitgemaakt. Misschien is dat wel zussen rivaliteit, maar voor mij was ze eerder egoïstisch. Mijn zusje, was nu eenmaal erg egoïstisch, eigenzinnig, soms ook een lastig persoon om mee samen te leven.
En ik kan het weten, ze is mijn oudere kleinere zus, dat er jonger uit ziet dan dat ik eruit zie.
Na nog een uur door het donkere griezelige bos gelopen te hebben, vond ik voor mijn zusje een vos wat ze kon drinken. Het dier bewusteloos geslagen trok ik hem achter mij aan naar de grot. Waar mijn zus, erop vloog alsof ze nog nooit te eten had gekregen. Gulzig dronk ze de vos leeg, totdat het hart stopte. Pruilend keek ze naar het levenloze pluizige lichaam van de vos.
"Leeg" stamelde ze, pruilend.
"Honger" riep ze krijsend verder, "was niet genoeg" piepte ze, haar handen de lucht in stekend.
"Bij jouw is het nooit genoeg, dame. Dit is alles wat je krijgt, het mag niet opvallen en het is al meer dan dat je voorheen kreeg" riep ik geschrokken uit.
Ik wist dat mijn zusje het niet ondankbaar bedoelde, maar zo kwam het op het moment wel over. Alsof ze een ondankbaar meisje is dat altijd maar haar zin kan krijgen en doorzetten. Zo ging het dus niet in de vrijheid.
Niet als ze langer wilde blijven leven, onopgemerkt.
Boos schopte ze het levenloze dier de grot uit.
Kroop na haar handeling dieper en dieper de grot in en drukte zich tegen de koude vochtige muur aan. Haar armen over elkaar heen geslagen, een bokkenpruik opgetrokken. Alsof dat haar zou gaan helpen, haar zin door te drammen.
Een dood dier voor de deur zou te veel aandacht trekken, zodra ik merkte dat Lily-June helemaal opging in het tekenen, drukte ik mij recht en sleepte ik het dier door de struiken heen. Liep zo nonchalant mogelijk terug alsof er niets gebeurt was. Bij de ingang van de grot liet ik mij op de steen zakken en legde ik mijn hoofd tegen de koude natte vochtige muur.
Na een tijd voelde ik dat mijn ogen zwaarder en zwaarder begonnen te woorden, langzaam voelde ik mij wegzakken naar het diepe donkere duistere onbekende.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen