||Diana Cassandra Volturi

'Zuster,' klinkt ineens de stem van Alec vlak achter me.
      Ik draai me om en kijk Alec vragend aan. Paul en de rest van zijn pack zijn terug naar huis om het plan uit te leggen, dat vanavond nog uitgevoerd moet worden. Jane, Demetri en Felix zijn aan het jagen in een stad hier ver vandaan, maar Alec is bij mij gebleven. Ik heb bijna een week met de Cullens overleefd en nu is meneer bang dat ze me ineens wat aan gaan doen.
      Over de Cullens gesproken... Carlisle en Esme zijn aan het jagen, Alice, Rosalie en Bella zijn in de stad en Edward, Emmett en Jasper zijn god mag weten wat in het bos aan het doen. De Cullens houden zich zo afzijdig als mogelijk in het plan voor vanavond en alleen Carlisle gaat mee voor als Thorn direct medische hulp nodig heeft. Ze kunnen haar natuurlijk ook moeilijk naar het ziekenhuis brengen met vampierenbeten over haar hele lichaam.
      'Wat is er, Alec?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
      'Je lijkt ineens zo... modern...' begint hij aarzelend. Alec fronst zijn wenkbrauwen onbegrijpelijk en ik weet direct dat dat niet het gene is wat hij bedoelt.
      'Nou, ik ben nog steeds ouder dan jij,' grijns ik scheef.
      Alec lacht niet en fronst alleen maar. 'Je lijkt erg gehecht aan dat... mormel,' zegt hij vervolgens ongemakkelijk.
      'Broeder,' zeg ik direct terwijl ik opsta van mijn stoel. 'Paul is geen mormel.'
      'Dit bedoel ik,' roept Alec gefrustreerd uit.
      Geschrokken kijk ik Alec aan, normaal schreeuwt of verliest hij zijn geduld nooit. Ik voel zenuwen mijn luchtpijp dichtknijpen en hoewel ik theoretisch gezien geen zuurstof nodig heb, begin ik toch langzaam in paniek te raken.
      'Je bent altijd maar druk met het vinden van je broer en kijk waar je nu in ben belandt!' roept Alec me toe. 'Een of andere hond is tot over zijn oren verliefd op je, je broer blijkt een kick te hebben op het ontvoeren van mensenmeisjes en wat ga jij vanavond doen? Hem om het leven brengen?'
      'Alec!' schreeuw ik terug. 'Doe normaal, wil je?'
      'Nee, dat wil ik niet. Voor jaren - wat-, voor eeuwen hebben wij - de Volturi - je beschermd en je gaat er zo vandoor, omdat je je broer gevonden hebt!' schreeuwt Alec terug.
      Ik kan mijn oren niet geloven, alsof Alec niet hetzelfde zou doen voor Jane. 'Ik maak hem vanavond af, Alec! Dan keer ik weer terug naar Volterra, waar zeur je in vredesnaam over?'
      'Nee, je gaat niet terug naar Volterra!' roept Alec terug. Zijn stem druipt van ingehouden frustratie en het lijkt wel alsof hij zijn haren een voor een uit zijn hoofd kan trekken.
      Met een lege blik kijk ik terug, is dit een manier van vertellen dat ik niet meer welkom ben in Volterra en niet meer bij de Wacht van de Volturi hoor? Mijn lichaam begint te schokken alsof ik aan het huilen ben en ik ben nu degene die gefrustreerd word van alles dat ik voel. In elfhonderd jaar heb ik me nog nooit zo gevoeld. Waarom nu ineens wel?
      Alec's blik verzacht en hij slaat zachtjes zijn armen om mijn zielloze lichaam. 'De Cullens hebben me de legendes van die mormels verteld,' zegt Alec zachtjes. 'En misschien wil je zo La Push wel verlaten, maar je kan het gewoon niet.'
      'Ik moet me focussen op vanavond Alec,' antwoord ik emotieloos terwijl ik me uit zijn armen trek. 'Na elfhonderd jaar moet ik mijn broer afmaken.'

Reacties (1)

  • Chantilly

    Spannend!
    Meer meer meer meer:Y)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen