||Diana Cassandra Volturi

Geruisloos loop ik door het bos. Aan mijn zijdes lopen Demetri, die ons naar het meisje brengt, en Paul in zijn wolfvorm, die me dekking moet geven als ik het gebouw binnendring. We komen op de afgesproken plaats aan en ik scan vluchtig mijn omgeving.
      Tegenover ons staan Jane, Alec en Felix samen met dokter Carlisle Cullen. Aan de linkerkant staan Embry en Jake en aan de rechterkant staan Jared en Sam. De rest van de wolven moet de soulmates of wat die meiden ook mogen voorstellen, beschermen. Hoe dan ook, we omsingelen allemaal het kleine huisje dat in het midden van de heide staat. Het ziet er oud en verrot uit en ik voel om de een of andere reden intense medelijden voor het meisje.
      Tot mijn verbazing komt er ineens een jonge vampier uit het huis gerend. Hij heeft zwarte haren, inktzwarte ogen en scherp gezicht. Hij lijkt op een jongen van Londen uit 1800. Zijn gezicht spreekt boekdelen, onze man van binnenin, en ik schiet langs hem heen, het huis in.
      'Je hebt alles verpest, alles!' gilt een jongensstem, duidelijk over de rooie. 'Alles, alles, alles!'
      Ik versteen bijna automatisch. Voor elfhonderd jaar ben ik op zocht geweest naar die stem. Ik heb die stem altijd geassocieerd met fijne dingen zoals familie en warmte, maar alles wat ik nu voel bij die stem is haat. Haat dat hij me zoveel moeite heeft laten doen en haat omdat hij alles verpest heeft. Mijn bloedeigen broer en ik wil hem onder mijn handen zien sterven.
      Ik krijg een ondersteunende duw van Paul met zijn snuit in mijn rug en ik dwing mezelf om door te lopen. Drie vampiers komen onze kant op gerend, woedende blikken op hun gezichten, maar zodra de zwarte rook van Alec hen omsluit, vallen ze allemaal bewusteloos neer.
      Het huis is ontzettend donker, maar ik laat mijn zintuigen me begeleiden. Als er ineens een scherp en haast onmenselijk gegil losbarst, begin ik op vampierssnelheid te bewegen. De hartslag van het meisje is onregelmatig en dicht bij dood, maar gelukkig duidelijk te volgen. Met Alec en Jane aan mijn flanken en Paul achter me schiet ik de kamer binnen.
      Het is donker, maar ik kan het desondanks perfect zien. Mijn broer, zijn engelengezicht besmeurd met bloed van het meisje dat voor hem op haar knieën hangt. Zijn tanden in haar pols, het leven uit haar zuigend. Thorn is mager en levenloos, haar haar vettig en haar houding verwilderd, maar je kan zien dat ze erg mooi is voor een mens.
      Dan valt Nathaniel ineens kreunend van de pijn op de grond en ik kijk naar Jane, die intens naar mijn broer staart.
      Het meisje valt met een doffe klap op de grond en ondanks de scherpe en zoete geur van haar bloed, zet ik mijn tanden in de wond en begin ik de zure smaak van het gif van mijn broer uit haar arm te zuigen. Mijn keel begint te branden van dorst en ik wil het uitgillen van de frustratie, maar met man en macht houd ik me in en leg ik haar levenloze lichaam op Pauls zachte rug. Paul steelt nog snel een blik en er is maar een ding dat ik in zijn ogen kan lezen voordat hij wegrent: trots.
      Ik richt mijn blik op Nathaniel, die me met ogen ter grootte van schoteltjes aanstaart. 'Diana,' zegt hij ademloos en schreeuwend van de pijn.
      Ik grijns eigenaardig en emotieloos en zet een paar stappen naar voren, tot de neuzen van mijn laarzen voor mijn broers voorhoofd liggen. Ik geef Jane een knikje en mijn broer stopt met rollen. Alec en Jane pakken direct zijn armen en mijn fragiele vingers wikkelen zich om de nek van mijn broer.
      'Diana!' schreeuwt Nathaniel uit als hij zich de ernst van de situatie beseft. 'Je kan me niet vermoorden, ik heb je elfhonderd jaar gemist, mijn liefste zuster!'
      'En ik heb je elfhonderd jaar geleden al gedag gezegd, liefste broer,' antwoord ik met een zachte stem, dik van niet bestaande tranen. Ik buig me voorover om Nathaniel een kus op zijn voorhoofd te geven en daarna stel ik me het beeld van een paar seconden geleden voor. Het leven uit een onschuldig meisje zuigend, na haar gemarteld te hebben voor meerdere dagen.
      Met een gemak groter dan ik verwacht had, draai ik zijn hoofd van zijn romp en het geluid dat dat proces produceert maakt me misselijk. Jane en Alec trekken Nathaniels armen van zijn torso en de helft van zijn lichaam valt levenloos op de grond. En ik val met hem mee, in een diepe, zwarte put.

Reacties (5)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen