In het begin, toen De Vijf nog sliepen, was er niks.
Geen licht. Geen geur. Geen geluid. Niks.
Toen ontstond er een vonkje, klein en teder als het was scheen het op Hun gezicht.
Langzaam openden Zij hun ogen. Licht.
Uit het vonkje ontstond een zaadje, en uit dit zaadje een jong en groen plantje.
Dit plantje groeide langzaam uit in een witte bloem waar de zachte bladeren een prachtig licht uitstraalde dat nog feller en mooier was dan het vonkje.
De ogen keken met verwondering.
Langzaam maar zeker produceerde deze bloem een heerlijke aroma die het niks vulde met gelukzaligheid. Geur.
En als laatste daad bracht de bloem een heerlijke nectar die uit de bloem vloeide als vloeibaar goud, dit droop uit de bloem op een van de bladeren van de plant.
Een zachte fluistering van een toon. Geluid.
Zo werd het niks gevuld met iets, een bloem, een klein wezen voorbestemt om zoveel nieuws te verwekken.
De ogen keken toe, verblind bij het wonder dat deze kleine bloem bracht, konden Zij niks anders doen dan kijken.
Totdat op een ongelukkig tijdstip, op een ongelukkige dag het jonge bloempje plekjes begon te vertonen, lichte bruine imperfecties.
Het begon langzaam aan te verdorren, de ogen achterlatend in een donker, nu ongelukkig niks.
Het zetten Hun tot denken, wat zouden Zij nu boven alles verlangen? Wat verlangden Zij nu meer dan eeuwige duisternis?
Zij wilden weer dat geluksgevoel hebben, Zij wilde creëren, de wonderen die Zij beleefd hadden hervormen en meer creëren zodat niet alleen Zij ervan konden genieten.

Het eerste paar ogen sloeg de vleugels bij een en creëerde een prachtige boom vol met de rijpste vruchten, ook gaf het de boom een grond waar hij zijn voeten in kon begraven en zo stevig vast stond.
Het tweede paar ogen creëerde dieren die lieflijk rond beweegde om de boom heen, ook nestelenden deze zich in en om de boom waar zij van zijn rijpe vruchten aten.
Het derde paar ogen creëerde water dat zacht kabbelde en als muziek in de oren klonkt, ook werden er vissen in het water geplaatst.
Maar door het land kon de boom niet ver genoeg zijn voeten uitstrekken en verdorde bijna, gelukkig werd er regen gebracht die het land weer vruchtbaar maakte.
Het regende en regende totdat het land ook in water was veranderd, toen sloegen Zij hun vleugels en de regen stopte maar het was al te laat en alle dieren en planten verdronken en ook de boom stierf langzaam af.
Zij probeerden het nogmaals en zorgden niet alleen voor regen maar ook voor zon en wind die dit keer met regelmaat ervoor zorgden dat de grond vruchtbaar werd.
Ook werd het land in verschillende hoogtes verdeelt waardoor het water door het land kon vloeien zonder het leven erop te vernietigen.
En zo ging het verder de dag en nacht ontstonden, de prooi en de jager, de kalmte en de storm.
Toen alles af was miste ze tot nog aanschouwers die hun schouwspel konden waarnemen en bewonderen net als Zij zo gelukkig waren over de bloem.
Dus creëerde het derde paar ogen de mens, een schepsel dat met goede bedoelingen prachtige maar ook verschrikkelijke dingen kan aanrichten.
Het vierde paar ogen zag dit en zorgden dat de mensen vrienden en bondgenoten kregen dus creëerde het de elfen, ontsterfelijke wezens die wijzer zijn dan meesten en die goede raad konden geven, ook werden zij als een veiligheidsmaatregel genomen want als de mens ooit uit de hand zou lopen zouden de elfen hun weer het goede pad op zetten.
Ook creëerde het vierde paar de wolf-lingen die zich in prachtige wolven konden veranderen met eigen wilskracht, deze zouden de natuur goed in de gaten kunnen houden met de elfen en zouden betere vechters zijn dan wie dan ook, ze waren dan wel niet ontsterfelijk maar leefden wel langer de gemiddelde mens die een gemiddelde leeftijd van 80 haalden, zij haalde namelijk een gemiddelde leeftijd van 140 haalden.
Het vijfde en laatste paar ogen zag dit allemaal gebeuren en vroeg zich af of de emoties van deze volkeren niet beschermt moesten worden zodat zij de keuze hadden niet hetzelfde verlies te ervaren als dat Zij hadden gevoelt toen de bloem verdorde dus werd er een stof geweefd die over het land werd gelegd.
Medeis werd de stof genoemd en deze zorgde ervoor dat elk (levend) wezen magie kon beschikken.
Ook zorge De Vijfde ervoor dat het laatste ras op de wereld werd gezet; de draken, dit ras bestond uit drie familie groepen de land draken (Solum), de lucht draken (Spiritus) en de water draken (Lympha).

Zo was Hun creatie compleet, of toch niet?
Natuurlijk had het alles dat Zij wensten maar toch waren Zij onzeker, wat als de elfen en de wolf-lingen niet genoeg waren om hun creatie te beschermen?
Wat als Zij zelf niet konden voorkomen weer in een eeuwige slaap te vallen?
Dus dachten Ze lang en diep na, wat nou als Ze representaties van zichzelf zouden maken?
Dus begonnen ze aan de allerlaatse en moeilijkste taak die Ze tot nu toe hadden bedacht, Hun eigen kinderen creëren.
Ieder maakte een dochter of zoon die ontsterfelijk, mooi en wijs was en als allerbelangrijkste een paar gevederde vleugels achterop hun rug hadden.
De Eerste maakte twee dochters genaamd: Florine en Ellenara die samen onder de vruchtbare aarde zouden heersen.
De Tweede maakte een zoon: Jupiter die over het weer en de dag zou heersen.
De Derde maakte een dochter: Avalrie die over het water zou heersen.
De Vierde maakte een dochter: Eloria, zij regeerde over het volk van de wolf-lingen.
De Vijfde maakte een zoon en een dochter: Noctis en Nimloth, Noctis zorgde voor de nacht, ook zorgde hij voor de doden die hun laatste rustplaats in zijn rijk konden nemen, Nimloth nam de elfen onder haar hoede en zorgde voor een veilig thuis voor de draken.

De Vijf deden er genoegen aan en keken hoe de wereld in Hun midden zich langzaam met leven begon te vullen.

Reacties (4)

  • BeBella

    Ziet er gaaf uit! Ik heb een abo genomen☺️

    8 maanden geleden
  • _Niobe_

    i am shook:OLove it!

    8 maanden geleden
  • Alex_D

    Shesus lord Marijn dit is echt heel gaaf

    8 maanden geleden
  • aarsvogel

    Omg Marijn! Dit is zo cool geschreven! Dit is echt heel erg gaaf!

    8 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen