Foto bij 3. Laketown 1645

Gill keek naar de haven waar de schepen waren gevestigd aan de kade. Ze ademde diep in en keek toe hoe zeemeeuwen aan het vechten waren voor een laatste plekje op een nest. Haar hand reikte onder haar rok en pakte een klein voorwerp uit een plooi. Het was een gouden hanger met een slot eraan. Terwijl ze huiverend het slot opende stroomden er tranen langs haar wangen. ‘Waarom moest jij het zijn? Waarom ik niet.. Het is niet eerlijk.’ Fluisterde ze tegen de hanger. Haar lippen prevelden de woorden zo zachtjes dat ze als nauwelijks hoorbare klanken uit haar mond kwamen. Omstanders moesten wel denken dat ze gek was. Ze stopte de hanger weer weg en liep het dorpje in. Ze droogde haar tranen en besloot om nogmaals naar de groente- en fruit winkel te gaan. Het winkeltje kenmerkte zich door een groot uithangbord waar verschillende groente en fruit soorten op waren weergeven. Ze groette de eigenaar van het winkeltje en keek naar de verschillende etenswaren die vandaag waren uitgestald. Toen ze langs de bananen liep voelde ze een ijskoude rilling over haar lichaam heen. Ze had niets nodig hier. Ze hadden thuis een dienstmeid die voor hen allen zou koken. Zelf hoefde ze geen boodschappen te doen. Mensen zouden zich wel afvragen wat zo’n meisje zoals zij hier zou komen doen. ‘Ze zullen wel weer denken dat ik gek ben..’ ging weer even door haar hoofd. Toch gaf iets in die winkel haar een bepaalde geruststelling. Toen ze het winkeltje weer uit liep zag ze dat er zich veel dorpsbewoners zich hadden verzameld bij de haven. Vanuit haar ooghoek zag ze dat de burgemeester van het dorpje ook daar was. Ze besloot om er heen te lopen. Wringend door de mensenmassa vroeg ze aan een vreemdeling wat er aan de hand was. Zover dat ze wist was er geen feestdag of een speciale gelegenheid vandaag. ‘Hee dametje, weet je het dan nog niet? De Belvidera keert hier ieder ogenblik terug! Ik heb gehoord dat we een speciaal bezoekje krijgen van iemand van een ander dorp. Dat is alles wat ik weet, helaas.’ Terwijl de man haar dit vertelde voelde ze weer een koude rilling door haar lijf trekken. Gehaast voelde ze weer onder haar rok en wilde het medaillon vastpakken toen iemand vanaf de kade schreeuwde: ‘Kijk, daar in de verte. Daar is hij!’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen