Voor Maxfield!
JA DAAR IS IE DAN. EEN ONE SHOT VOOR IEMAND DIE NIET LIEKE HEET. NEE ESSIE HI, I HOPE YOU LIKE IT! <3

Vroeger kon Esmée Tracey lachen om dingen die werden verteld over The Flash. Soms werden mensen boos op de mysterieuze rode flits. Sommige vonden het alleen maar heel prachtig. De meeste wilde hem graag een keer ontmoeten. En Esmée wist dat zij een van de weinige was die dat ook echt had gedaan. Zij wist zelfs wie er achter het masker verscholen zat. Al sinds het begin van zijn tijd.
Barry Allen was al een lange tijd Esmée haar vriend. Maar tegenwoordig legde ze vaak de nadruk op was.

Op vijf juni, ongeveer een half jaar geleden, was de man van wie ze zoveel hield ineens verdwenen. Zelfs Cisco Ramon en Caitlin Snow, zijn beste vrienden, hadden hem sinds die tijd niet meer gezien. De laatste keer dat ze contact hadden met Barry was toen hij op zoek ging naar een nieuwe meta.
Het deerde Esmée vrij weinig wie die meta was, maar sindsdien had zij geen woord meer over Barry Allen gehoord. En het deed haar pijn. Het deed haar zoveel pijn zelfs, dat werken niet meer lukte. Samen met Cisco en Caitlin was ze elke dag op zoek naar verklaringen. Ze gingen regelmatig terug naar de plek waar Barry voor het laatst was geweest. Het enigste wat ze terug hadden gevonden was de tracker die in zijn pak was bevestigd.
Caitlin en Cisco hadden de moed allang opgegeven, maar voor Esmée bleven ze doorgaan. Ook al wist zij diep van binnen ook wel dat er niks meer te vinden viel.
Nu, veertien december, dacht ze terug aan de fijne tijd met haar vriend. De sneeuw, wat weer een beetje was weg gedooid, deed haar denken aan de vele kerstmis avonden die ze al samen hadden gehad. De kerstboom, die ze in het rood had opgetuigd dit jaar, deed haar dijken telkens breken. Tranen van onmacht en van verlies.

Esmée keek op haar mobiel en zuchtte toen ze een berichtje van Cisco zag. Of ze ook naar S.T.A.R Labs kwam om samen met Caitlin, Harry en hem samen te zijn. Om gezellig een spelletje te doen, of iets in die trant. Ze antwoordde niet. Ze kroop alleen maar verder in haar stoel en sloot haar ogen. Ze zag flitsen voorbij komen van de man van wie ze zoveel hield. Van wie ze altijd zou blijven huilen. Dat gebeurde zo ontzettend vaak, dat ze 's nachts meestal niet kon slapen. Het bed dat half leeg was omdat Barry er niet in lag.
Ze wilde net opstaan om een bak koffie te zetten, toen iemand zacht bonkte op de deur. Ze rolde met haar ogen. Ze was er vrij zeker van dat Cisco haar persoonlijk op kwam halen. Ze slofte richting de deur en zonder te kijken wie er voor stond, deed ze hem open.
"Ik kom-" haar woorden stokten in haar keel. Haar ogen werden groot en de deur vloog open omdat ze deze niet meer vast had. Voor haar, op zijn knieën, zat Barry. Hij zag eruit alsof hij uit de boksring kwam en zat in een gedoken. Hij staarde naar de grond.
"Esmée, sorry." zei hij zachtjes. Esmée begon te huilen, terwijl ze op haar knieën viel en haar armen om heen sloeg.
"Het is oké. Wat is gebeurd?" zei ze, waarna ze hem probeerde op te tillen.
"Ik denk dat ik de dood in de ogen heb gekeken.." mompelde hij.

Het was ongeveer een uur later en op verzoek van Barry had Esmée niemand gebeld. Hij wilde alleen bij haar zijn en zij wilde precies hetzelfde. Maar hij zag er gehavend uit en Esmée wist niet of het wel goed met hem ging.
Ze had al zoveel mogelijk voor hem gedaan en hij nu lag hij gedoucht en wel op de bank, met drie dekens over hem heen. Hij was koud en zijn krachten leken niet te helpen. Zijn ogen waren amper open.
"Gaat het?" vroeg ze zachtjes. Ze ging op de grond naast de bank zitten. Zijn natte haren haalde ze uit zijn gezicht, terwijl ze bezorgd naar hem keek.
"Alles doet pijn." zei hij.
"Moet ik iemand bellen. Bar, alsjeblieft.."
Hij schudde zijn hoofd.
"Straks." zei hij toen. Hij stak zijn hand uit, die ze meteen aanpakte. Ze zag de blauwe plekken. Ze drukte er zacht kusjes op. Toen begon hij te vertellen.
"Ze hebben me ontvoerd. Mijn krachten werkte niet meer en ik ging knock-out. Ze hebben mij iets gegeven waardoor ik niks meer kon." legde hij uit.
"Wie?" fluisterde Esmée.
"Ik weet het niet. Nog steeds niet. Maar ze waren zo boos." hij zuchtte en leek naar adem te moeten happen. "Ze hebben me vrij gelaten, ze hadden me niet meer nodig."
Een traan gleed over Esmée haar wang.
"Ik kreeg niks te eten of te drinken. En ze bleven mij maar slaan en schoppen. Een half jaar lang.. is zo lang." hij beet op zijn lip, om zijn tranen tegen te houden. "Het had niet lang geduurd of ik was echt.."
Esmée schudde hevig haar hoofd en trok hem naar haar toe.
"Nooit. Je bent er nog!" zei ze sterk, al wist ze zelf ook wel dat hij door een hel was gegaan.
"De gedachte aan jou was wat me staande hield." zei hij zachtjes. Een glimlach brak eindelijk door.
"Ik dacht dat je dood was, Bar.." huilde ze toen. "We hebben overal gezocht."
Tot haar verbazing ging Barry rechtop zitten. Hij nam een grote slok water en opende toen zijn armen. Esmée pakte hem vast, omdat ze hem eigenlijk nooit meer los wilde later.

"Ik ga Cisco bellen." zei ze toen. "Cisco en Caitlin. Zelfs Harry heeft mij zoveel geholpen. Ze horen het te weten. Ze maken zich zorgen."
Barry knikte en Esmée wilde opstaan.
"Wacht." zei hij zacht. Esmée draaide haar hoofd om, om hem te kunnen zien. "Kom hier."
Esmée boog voorover en keek hem aan. Hij drukte zacht zijn gehavende lippen op die van Esmée. Esmée sloot haar ogen en genoot.
"Sorry dat ik je heb laten wachten." fluisterde hij tegen haar lippen aan.
"Bedankt voor het terugkomen." kaatste ze terug.
Daarna stond ze op en pakte haar mobiel. Binnen enkele seconden nam Cisco op.
"Hey, Es. Gaat het? Wil je dat ik je ophaal?" vroeg hij meteen. Esmée lachte zacht.
"Nee, er is iemand die je wil spreken." zei ze, waarna ze de telefoon aan Barry gaf. Ze knipoogde naar hem en Barry knikte.
"Hey Cisco." zei hij, met zijn schorre stem.
Barry gooide de mobiel op de bank, toen Cisco begon te gillen. Hij keek lachend naar de telefoon.
"Allen? Ben jij dat?" hoorde ze Harry toen. Barry pakte voorzichtig Esmée haar mobiel weer op.
"Ja." zei hij alleen maar.
"Barry. Ben je dat echt? Wat is er gebeurd? We komen naar je toe!" zei Caitlin bezorgd. Esmée kon een glimlach niet onderdrukken.
"Ben je oké? Is Esmée oké?"
"Hey Cait. Esmée is oké." zei hij, waarna hij zijn vriendin aanstaarde. "En ik ook."
"Gelukkig." hoorde Esmée Caitlin opgelucht zeggen. "Kunnen we langs komen, is dat goed?"
Barry keek even naar Esmée, waarna ze knikte.
"Ja, dat is goed."

Het duurde ongeveer tien minuten voordat ze arriveerde, wat betekende dat ze te hard hadden gereden. Maar zolang ze nog leefde, vond Esmée het niet zo erg. Ze liet de drie binnen en sloeg haar handen over elkaar, terwijl ze keek hoe de drie naar Barry toe liepen.
"We moeten je echt onderzoeken.." hoorde Caitlin mompelen.
"Morgen dan. Ik wil liever even bij Esmée zijn nu." hoorde ze Barry antwoorden.
Hij zocht naar Esmée haar ogen. Maar de drie andere waren te druk met hem. Esmée vond het niet zo erg. Maar ze wilde het liefst de tijd inhalen die ze met hem had gemist.

Het had lang geduurd voordat ze weer weg waren gegaan. Maar, rond twaalf uur, lagen ze eindelijk samen in bed. Barry was langzaam weer beter aan het worden. Je merkte het aan zijn gezicht, aan zijn stem, maar ook aan zijn glimlach. Hij had niet veel gelachen. Dat vertelde hij later ook.
Nu kon hij dat weer doen.
"Ik heb je zo erg gemist.." fluisterde Barry.
Deze keer lag Barry met zijn hoofd op haar borst. Hij ademde langzaam in en uit en Esmée verstrengelde haar benen met die van hem.
"Ik heb jou ook gemist." zei ze na een tijdje. Barry keek omhoog en knikte toen ze haar ogen zag. Alsof hij naar de waarheid zocht. Esmée zou nooit tegen hem kunnen liegen.
"Laten we gaan slapen. Je hebt het nodig." zei ze, waarna ze een kus op zijn kruin drukte. Hij slaakte een blij zuchtje en kroop tegen haar aan.
"Ik ga nooit meer bij je weg." fluisterde hij slaperig.
Esmée glimlachte en beet op haar lip.
"Nooit meer?" vroeg ze zacht.
Maar ze kreeg al geen antwoord meer. Want de man die ze zo ontzettend lang had gemist, waarvan ze dacht dat hij niet meer leefde, lag nu te slapen in haar armen. En eigenlijk wilde ze nooit meer weg en altijd zo blijven zitten. Ze wilde nooit meer zonder haar Barry Allen.

Reacties (8)

  • Clarkley

    mijn one shot reeks is over ES IS FINALLY IN THE GAME :'D

    1 jaar geleden
  • AckIes

    HET EINDE VAN DEZE IS ZO CUTE JAJAJAJAJA LOVE IT

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Barry gooide de mobiel op de bank, toen Cisco begon te gillen. Hij keek lachend naar de telefoon

    HAHAHAHAHAHAH CISKY

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Hij zag eruit alsof hij uit de boksring kwam en zat in een gedoken

    AWH NO THE BAE

    2 jaar geleden
  • Clarkley

    OKE MAAR HET FEIT DAT IK NIET WEET WELKE PROMPT HET IS MAAKT DE OS NOG BETER BC DAN ZIT JE IN SPANNING TBH. I LOVE IT SO MUCH IT'S SO CUTE I CAN'T HANDLE.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen