Theo Walcott


Het voelde nog erg onwezelijk aan. Gisteren speelden we nog in een overvol stadion de halve finale van het WK en nu zaten we op het vliegtuig terug naar huis. We moesten natuurlijk niet naïef zijn. Duitsland had nu eenmaal een sterk team. Ze gingen zeker een geduchte tegenstander zijn voor Spanje in de finale, maar ik was om eerlijk te zijn niet van plan om te kijken... daarvoor deed de uitschakeling nog iets te veel pijn.
'Hey, are you okay?' vroeg Nadieh stilletjes en wreef over mijn onderarm die op het armsteuntje lag. Ze zag vast aan mijn gezicht dat ik nog zat te piekeren.
Ik knikte langzaam. 'Let's be honest, we saw it coming. Germany is one of the hardest teams to beat.'
'Yeah, true, but I'm still very proud of you.' Ze kuste me op mijn wang en keek toen verder uit het kleine vliegtuigraampje.

Terug thuis hield ik Nadieh tegen toen ze haar koffers wilde beginnen uitpakken.
'I wouldn't unpack so quickly, babes,' zei ik waarna ze me vreemd aankeek. Het was uiteraard wel fijn om terug thuis te zijn, maar ik had in mijn hoofd al andere plannen gemaakt.
'What do you mean?'
'I mean that I have holidays now and we have to take advantage of that. I actually want to book a flight to LA already,' stelde ik voor. Ik liep dan ook meteen door en ging op zoek naar de laptop om verschillende prijzen van vliegtuigmaatschappijen op te zoeken en met elkaar te vergelijken.
Nadieh overwoog even mijn voorstel, maar was eigenlijk meteen erg enthousiast. 'I don't mind that at all actually! I know we're just back home but pre-season will be there again in no time.'
Ik knikte. 'Exactly! And I can't wait to see my Finley boy again! Melanie sends a lot of pictures via snapchat and stuff but it's not the same, you know.'
Ze ging op de armleuning van de bank zitten en wreef zachtjes over mijn rug. 'Yeah, you're totally right. I kind of miss Finley too so hurry up and book the tickets to sunny LA already!'


Anne Ramsey


'So how was the dress fitting?' vroeg Alexis toen ik de trap afkwam. Marjorie had me zojuist mijn bruidsjurk voor haar trouwfeest getoond en ik mocht 'm ook gelijk passen. Gelukkig zat ie als gegoten en Marjorie was helemaal blij en opgelucht.
'Good. Everything fits well and I like the dress a lot.' Ik ging bij hem op schoot zitten en legde mijn armen rond zijn nek. 'I'm actually very honoured to be Marjorie's bridesmaid together with Tamara. Your family has always been so kind to me... apart from your dad. Speaking of him, will he be attending the wedding?'
Alexis schudde zijn hoofd. 'No, he won't and I'm glad about that.' Hij drukte een kus op mijn schouder en glimlachte toen. 'Do you feel like going for a walk?'

Even later slenterden we op ons gemakje door het kleine centrum van Tocopilla. We liepen langs het speelplein dat Alexis een paar jaar geleden had laten bouwen en keken naar de kinderen die druk aan het voetballen waren. Het duurde niet lang of iemand had Alexis herkend waarna een hele bende op ons afstormden, gevolgd door hun ouders en nog enkele voorbijgangers die amper konden geloven dat hun voetbalheld terug in het land was.
'ALEXIS! ALEXIS!' weerklonk het door elkaar.
'I think the whole town has figured out by now that I'm here,' lachte Alexis tegen mij en richtte zich toen tot de kinderen die hem als eersten benaderden.
Een guitig jongetje met een Barcelona pet op nam meteen het voortouw. 'It's a shame that you missed that penalty but you're still the best footballer ever! You're my hero!'
'Yes, you're way better than Messi or Ronaldo!' zei dan weer een ander.
Alexis lachte en aaide even over de jongen's haar waarna hij handtekeningen begon uit de delen en een paar selfies trok. Vooraleer het een té grote overrompeling zou worden, besloten we weer huiswaards te keren.
'See, no one blames you for that penalty,' zei ik onderweg.
'Yes, it felt good that everyone was so nice,' knikte hij, zichtbaar opgetogen.
Ik glimlachte blij naar hem en liet mijn hand in de zijne glijden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen