“Ongelofelijk, Estelle. Zo moet het dus niet.” Zegt mijn oom kwaad als hij me apart heeft genomen. “Sorry hoor! Ik kon toch ook niet weten dat het een jongen was en dat hij achter me stond! Je kan het me niet kwalijk nemen. Op die onduidelijke zwartwit foto van je kon ik hem totaal niet herkennen.” Verdedig ik mezelf. “Ga jij nou maar het middagmaal voorbereiden. Verpest het niet.” Zegt mijn oom. Ik knik en loop dan langs hem naar de keuken in het concert gebouw. “Spaghetti carbonara.” Staat er op de post-it dat op de koelkast kleeft. Ik neem al de ingredienten eruit en begin met koken. Je kunt dit, Estelle.
“Het middagmaal is klaar!” Ik heb de pan met pasta vast en zet hem in het midden op de tafel. Vier jongens komen op me afgestormd. “Hey, jij ziet er niet slecht uit.” Een jongen met blonde dreads komt op me af en speelt met zijn lippiercing. “Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen.” Zeg ik rollend met mijn ogen. Nogmaals, ik ga niet naar de pijpen dansen van die verwende beroemde sterretjes. “Oh, Tom Kaulitz got owned!” zegt een jongen met lange, gestijlde haren. “En jij bent?” vraag ik. “Ken je me niet dan?” vraagt hij verbaasd. “Oh wacht.” Ik neem de papieren van mijn oom en kijk op de foto’s. “Ah, jij bent de basgitarist, George! Haha hoe grappig is dat! George, George, George van de jungle hou je niet in toom! OAOAOAOAOAOAAOAOAOAO KIJK UIT DAAR STAAT EEN BOOM!” schater ik uit. Ik zie de andere drie jongens lachen en George kijkt me wat raar aan. “Het is Georg, meisje. Wie ben jij dan?” vraagt hij. “Gegeneerd.” Zegt Bill, die me een knipoog geeft. Ik voel mezelf weer rood aanlopen als ik aan dat incident denk. De andere kijken hem raar aan maar gaat er gelukkig verder niet op in. “Mijn naam is Estelle. Als jullie iets nodig hebben, hier ben ik!” zeg ik wijzend naar mezelf. “Ik ben Gustav.” Zegt dan de laatste jongen. Ik schenk hem een lieve glimlach. “Wel, moeten jullie niet eten? Zo wordt jullie eten nog koud!” zeg ik lachend. Meteen scheppen ze de pasta op hun bord en vallen ze aan.
“Die shit was geweldig.” Zegt Georg. “Ja, dat konden we merken. Je hebt vier borden op.” Zegt Tom die met zijn ogen draait. Ik kijk op mijn tijdsschema. “Wel, jongens. Ik ga deze borden afwassen en dan is het tijd voor jullie soundcheck.” Deel ik mee. De vier jongens knikken en ik neem de borden. “Zal ik je helpen?” stelt Bill voor. Ik kijk hem met opgeheven wenkbrauw aan. “Wil je dat dan? Ik bedoel jij bent de beroemdheid hier en ik word hiervoor betaald weet je. Door jou.” Zeg ik lachend. “Ik zit er echt niets mee in.” Zegt Bill die de pan en wat bestek van de tafel neemt. Samen lopen we naar de afwasbak.
“Dus je dacht dat ik een meisje was he?” zegt hij plagend. “Hou daar over op ja.” Zeg ik beschaamd. “Sorry, het is grappig. Dus, wat me verbaasde, je kende ons niet? Luister je niet zo naar muziek?” vraagt hij dan. “Jawel, heel veel zelfs. Ik let gewoon nooit op de artiest eerlijk gezegd. Wie weet als jullie straks beginnen te spelen dat ik sommige liedjes kan meezingen. Ik ben niet zo sterk met namen en gezichten.” Lach ik. “Wil je afwassen of drogen?” vraag ik hem dan. “Drogen.” Zegt hij. Ik werp hem de handdoek en begin met afwassen. “Dus hoelang doe je deze job al?” vraagt hij me. “Dit is mijn eerste dag.” Hij kijkt op. “Wow, dan moeten we vereerd zijn.” Lacht hij. Ik haal mijn schouders op. “Als jij vereerd wilt zijn mag je dat zijn.” “Je bent wel een pittige, Estelle.” Zegt Bill lachend. Ik was het laatste mes en plaats het dan naast de afwasbak. “Als het niet pittig is, is het niet lekker Bill. En ik ben lekker.” Zeg ik lachend. Bill kijkt me met open mond aan maar ik reageer er niet op. Is ons rocksterretje niet zo gewend aan afwijzing?
“Hier hebben jullie een flesje water.” Zeg ik als ik de jongens een flesje water overhandig tijdens de soundcheck. “Oh, geweldig! Je bent de beste!” Zegt Gustav die het flesje in een keer naar binnen werkt. “Wow, jouw sterrenbeeld is vast Waterman. Snap je hem? Hij drinkt zoveel water? Huh ? “ Ik lig strijk met mijn eigen grap en mijn oom kijkt me hoofdschuddend aan. Als ik opkijk zie ik Bill ook lichtjes lachen. “Het is oke, Estelle. Toch bedankt.” Zegt Gustav lachend.
De soundcheck is ten einde en de jongens hebben ondertussen ook al gegeten. Het is nu zo’n half uurtje voor het concert en ik zit samen met de jongens in de ontspanningsruimte. Allemaal zijn ze klaar voor op het podium te gaan “Hey, ben je echt van hier?” vraagt Tom dan. Ik knik. “Ik woon maar een twintig tal minuutjes van hier. Mijn vriendje heeft me hier naartoe gereden.” Glimlach ik. “Oeeeeh! Hoe heet hij?” vraagt Georg. “Rico.” Antwoord ik. “En hoelang blijven jullie hier in België?” vraag ik de jongens. “Wel… Dat ligt eraan. Wij wilden graag onze vakantie hier doorbrengen maar Bill…” Gustav begint met spreken maar Bill onderbreekt hem. “We zullen hier voor twee weken zijn. Dit is het laatste concert van onze tour en we brengen onze vakantie hier door.” Zegt hij snel. “Huh maar Bill ik dacht dat jij…” Tom spreekt maar ook hij wordt onderbroken door Bill. “Ik zeg dat we onze vakantie hier doorbrengen.” Hij kijkt Tom aan met een dodelijke blik en die knikt maar gewoon. “Dus blijkbaar is Bill het nu met ons eens.” Lacht Georg. Ik knik alleen maar. “Jongens, jullie moeten op!” Zegt een man met een koptelefoon. Alle vier staan ze recht en krijgen allemaal dingen aan. “Succes, jongens!” Roep ik nog voor ze het podium opgaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen