Met een grauw en mep van z'n klauw kwam hij bij. Lupos sprong geschrokken naar achteren. Haastig trok hij ze in, maar het was te laat. Lupos had ze al gezien.
Hij overwoog z'n opties. Ik kan het niet opbrengen om hem zo te verwonden dat hij niks kan zeggen. Ik kan hem niet overbluffen. Ik moet weggaan!
'I... am sorry,' stotterde Harry. Toen sprintte hij weg.


'Harry. Ik weet niet wat er aan de hand is met jou en Lupos, maar ik vind dat je terug moet komen. Het heeft lang genoeg geduurd. Niemand zal je kwaad doen.' riep Perkamentus luid op de open plek. Harry hurkte achter een dikke boom. Stomme idioot. Wou hij soms gevonden worden door monsters? En waarom moest hij hem aanspreken met woorden die je evengoed zou gebruiken voor een bang zwerfhondje of zo?
'Ik weet dat je hier zit, Harry,' zei Perkamentus, nu met een normaal volume. Harry gluurde even. Perkamentus was gaan zitten op een boomstam met z'n gezicht naar hem toe. Harry dacht na. Hij geloofde hem niet. Maar aan de andere kant, als de staf van Zweinstein een jacht had ingezet, zou Perkamentus het risico niet nemen in z'n eentje hierheen te gaan en de Enten en Huorns hadden ze zeker tegen gehouden. Aarzelend stapte hij naar voren... Perkamentus deed niets en bleef doodstil zitten. Langzaam, heel langzaam, zag hij Perkamentus' hand naar zijn toverstok glijden.
'Ik ga nu groene vonken in de lucht schieten om aan te geven dat ik je gevonden heb, Harry,' zei Perkamentus behoedzaam. 'Vind je dat oké?'

Enkele uren later:

'Niks, alleen een zakmes.'
'Mag ik dat mes eens zien?' vroeg Perkamentus bedrieglijk kalm.


Flashback

Harry realiseerde zich dat hij, Harry, een timelord was die iets nieuws had geprobeerd. En een Marty Stu*. Dat beloofde niet veel goeds.

Wit licht flitst en flikkert.

De TARDIS... in het verboden bos! Companions... wat. Dit was te verwarrend. Een koppel, dood. Zijn ouders in een spiegel, Draco op een bezem, een huiself, twee vechtende huiselven, een schilderij, een poort, Sirius Zwarts, fixed points, Morgoth, Sauron... De elkaar steeds sneller opvolgende herinneringen stopten. Dit was ronduit bizar.

Harry kreunde. 'The universe hates me...'
'What's next, turning into Aragorn with amnesia?'

*mannelijke versie van een Mary Sue

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen