Ik weet niet of ik dit eerder heb verteld, maar dut verhaal speelt zich zoals bijna al mijn verhalen op Chastrifol af. (Chastrifol is mijn zelfbedachte wereld) Dit verhaal speelt zich af op Yuki, wat gewoon erg te vergelijken met Aarde is. Alleen op Ban en De Acht Betoverde Rijken Van Chastrifol zit normaalgesproken magie. Het kan wel van Ban overgebracht worden naar Yuki, maar er is geen contact tussen DABRVC en Yuki/Ban.

Evan

‘Evan!’ Ella kwam op de af rennen en knuffelde me. ‘Ik miste je!’ Ik lachte om haar en vertelde hoe ik maar één nachtje weg was geweest. ‘Maar straks ga je weer weg!’ Ze maakte een zielig gezicht en ik gaf haar een speelse duw. ‘Ik ben morgen al weer terug, beloofd.’ ‘Oké dan.’ ‘Moet ik lunch maken?’ Ze knikte blij. We aten lunch in de keuken die vol stond met lege flessen drank. Ma was dus weer bezig geweest... Ik vroeg me af wanneer pa zou komen. Waarschijnlijk zou dat de volgende week zijn. Maar eigenlijk hoorde ik me daar niet zenuwachtig over te maken. Ik had nu hele andere dingen om zenuwachtig voor te zijn. Want, die anvond zouden we de Volle Maan gaan bezoeken. Ik was doodnerveus, want we wisten beiden niet zeker of het huis verboden terrein was of niet. Er stond een afgesloten hek omheen, maar nergens borden die zeiden dat je er niet in mocht. Toch was iedereen zover zo slim geweest om het hek niet te passeren.

Ding dong Dat moest Jonathan zijn. Ik had al mijn spullen al en zat met Ella op de bank chips te eten. ‘Hee Johnathan.’ ‘Hoi Evan, ben je er klaar voor?’ Ik lachte honend. ‘Mooi niet.’ Jonathan volgde me de woonkamer in waar Ella op de bank zat en ik pakte mijn rugzak en nog een hand chips. ‘Doei Ella!’ Ze sprong op en knuffelde me. ‘Kom morgen weer terug!’, riep ze. ‘Ik kom morgen weer terug.’, bevestigde ik het. Ik rolde met mijn ogen naar Jonathan en probeerde haar van me af te rukken. ‘Doei ma!’, riep ik, niet verwachtend dat ze het zou horen, waar ze ook zat. ‘Heb je alles?’ Ik had alles. Zaklampen, drinken, meer hadden we niet nodig. Jonathan zou alles filmen met zijn mobieltje. Ik was heel zenuwachtig en bang, wat nou als het huis instortte als wij er in waren? Als de politie ons pakte? Niet aan denken Er stond tenslotte ook nergens dat het verboden was.

‘We zijn er.’ Mijn hart klopte snel van spanning, maar ook wel van opwinding. Het was spannend, ik was ook wel nieuwsgierig. Aan al die mythes moest ik maar gewoon niet denken. Het zou gewoon een spannende, leuke avond worden waarin we een oud huis gingen bezoeken. Wat kon er mis gaan?

‘Evan, geef me even een zetje, wil je?’ Jonathan was over het hek aan het klimmen met zijn zaklamp tussen zijn tanden. Ik ging op mijn tenen staan zodat ik Jonatans voet omhoog kon duwen en hem zo over het hek te helpen. Het kostte me even om zelf ook over het hek heen te komen, aangezien mijn enkel nog steeds gevoelig was. ‘Lukt het.’ ‘Ja het lukt-oef!’ Ik had mezelf naast Jonathan laten vallen maar wist op beide benen terecht te komen. Ik keek schichtig om me heen terwijl we richting het landhuis liepen. ‘Creepy.’, fluisterde hij toen hij spinnenwebben bij de deur zag hangen. ‘Ik hoop maar dat er geen spinnen zitten.’, fluisterde ik plagend, en ik porde hem. ‘Houd je kop.’ Hij legde zijn hand op de deurklink en duwde tegen de deur. Ik had verwacht een spookhuis te zien, een knallende lichtflits en dramatische muziek uit een orgel. Maar tot een grote teleurstelling ging de deur niet open. ‘Wat nu?’, vroeg ik. Ik hoopte eigenlijk dag we terug zouden gaan en iets anders zouden bedenken, maar Jonathan zei: ‘We vinden een andere ingang.’ Ik rende gauw achter Jonathan aan die om het huis geen begon te lopen. Er was een luik op kniehoogte aan de zijkant van het huis. Of nou ja, het was ooit een luik geweest. Nu was het een gat met planken er over heen die Jonathan tot mijn grote schrik in één keer ingetrapt had. ‘Kom je?’ Jonathan zat al met zijn benen in het gat. Ik voelde me duizelig worden en ik schudde mijn hoofd. ‘Oh God nee, ik ga me echt niet zomaar in zo’n donker gat laten vallen!’, protesteerde ik. Het zag er smal en nauw uit, misschien zou ik wel vast blijven hangen. Jonathan zuchtte en concludeerde: ‘Claustrofibie.’ Ik staarde hem verontschuldigend aan. ‘Ik ga wel eerst, ik Hehe je een teken als het veilig is. Ik an de grond vanaf hier al zien, het is heus niet dat we tepletter vallen.’ ‘Oké dan.’ Ik kneep mijn ogen dicht en een seconde later zat Jonathan er niet meer. Een zachte plof en Jonathans stem die zei dat het oké was volgden. Ik ging net zoals Jonathan een moment geleden op de rand zitten met mijn voeten in het gat. ‘Het is oké laat je maar vallen!’ Het is oké Evan, zelfs Jonathan die hoogtevrees heeft, heeft het gedaan. Het gat zag er nauw uit en ik was bang dat de kamer waar we daarna in terech5 zouden komen ook klein en beklemmend zou zijn. 1,2, 3! Nog geen seconde later plofte ik met mijn benen op de grond. ‘Ben je oké?’ ‘Ja ik denk het wel. Waar zijn we?’ Jonathan liet zijn zaklamp door de kamer schijnen en ik knipte die van mij ook gauw aan. ‘Ik denk de oude keuken. Evan, volgens mij zijn we helemaal niet door een luik gekomen, maar door de schoorsteen!’ ‘Doe niet zo gek, die zitten toch op het dak?’ Jonathan wees naar mij. ‘Waarom zit je dan zo onder het roet?’ Ik keek naar mezelf en zag inderdaad een aantal zwarte vegen op mijn kleren en huid. ‘Jij ook.’, grijnsde ik, en ik wees naar de vegen op zijn gezicht. Ene beetje ongemakkelijk wiebelde ik heen en weer. ‘Voel jij je ook zo.. apart?’ Jonathan knikte. ‘Ik snap wat je bedoelt. Een beetje alsof mijn lichaam 8n de war is.’ Ik sperde mijn ogen wijd open anda5 hij dat gezged had. ‘Zou het... zou hier magie in de lucht zitten?’ ‘Pardon? Magie in Yuki? Dat kan niet, dat zit alleen op Ban en De Acht Betoverde Rijken Van Chastrifol.’ ‘Soms ook op Yuki. In afgesloten ruimtes kan er soms magie meegenomen worden en daar blijven. Wat jij zei over dat in de war zijn, dat is precies hoe het voelt als je niet gewend bent aaan magie.’ ‘Evan doe niet zo stom. Waarom zou er in hemelsnaam magie zitten in dit oude krot?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Het klopt gewoon niet.’ ‘We zien wel.’, zei hij, maar volgens mij bedoelde hij eigenlijk dat ik onzin praatte en dat hij me niet geloofde. Maar ik was eerder toen ik wat jonger was met magie in aanraking gekomen, en dat voelde precies zo.

Reacties (4)

  • LaLoba

    Oh oh

    2 jaar geleden
  • aarsvogel

    Oh nee!

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh noooo....
    Nou moet ik weer wachten op een nieuw hoofdstuk:(

    (Ik Hehe je een teken als het veilig is. - foutje)

    2 jaar geleden
  • Van_Gogh

    Sorry voor alle typfouten rip

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen