We waren in de avond naar de stad gegaan en hadden daar een maaltijd gegeten. Mam leek het goed naar haar zin te hebben en volop te genieten van de tijd met haar gezin. En wie was ik om dat te verpesten? Nee, ik deed maar net alsof ik ook in een goede stemming was. Ik vond het lastig om zoiets op te brengen, maar het lukte bij haar beter dan bij wie dan ook. Wellicht omdat het me bij haar écht iets boeide. Harry boeide me ook wel, maar dat lag toch anders. Harry lag niet op sterven. Thank god, want dat had ik al helemaal niet kunnen trekken. Harry was me enorm dierbaar, ondanks dat ik dat eigenlijk vrijwel niet uitdrukte.
Ik voelde de sterke drang om het toch even aan hem duidelijk te maken. Nu ik toch al bezig was met een masker op zetten, kon dat er ook wel bij. En dus excuseerde ik me even en ging ik naar het toilet, om daar vervolgens mijn telefoon er bij te pakken. Geen nieuwe berichten. Niemand die vroeg hoe het ging. Helemaal niemand. De hele dag al niet. Geen Harry. Geen Jamie. Geen Dave -al had ik dat ook niet verwacht-. Ik sloot me op in een hokje en sloot mijn ogen terwijl mijn ademhaling ietwat sneller ging. Tranen prikte in mijn ooghoeken en liepen binnen de kortste keren over mijn wangen. Ik probeerde zo zachtjes mogelijk te huilen, niet wetende hoe duidelijk het hoorbaar zou zijn buiten het hokje. En het ging niemand aan dat ik aan het janken was. Helemaal niemand. Ik wou geen compassie. Nou ja, niet van vreemden. Ik hunkerde naar compassie, maar had mijn eigen ruiten ingegooid. Mensen gaven er niet meer om.
Een diepe zucht verliet mijn mond. Mijn telefoon begon net op dat moment te trillen. Harry. Harry belde me.
Ik was stil voor een aantal seconden. Harry belde me. Ik veegde mijn tranen weg en probeerde mijn stem ietwat te herstellen. Onderhand op het moment dat hij wel opgehangen moest hebben, besloot ik nog op te nemen.
"Met Louis" zei ik zachtjes. Oh god, alleen al in die uitspraak was overduidelijk een huilstem te horen. Oeps. Ik had mezelf nu al verraden.
"Hey Lou, hoe gaat het?" vroeg Harry aan me. Zijn stem klonk vrij vlak. Niet per se enthousiast, niet per se verveeld. Gewoon vrijwel emotieloos. Zo ging onderhand ieder gesprek tussen ons.
"Het gaat wel oké. We zijn veilig aangekomen. Het vakantiepark is wel mooi" zei ik terug. Ik moest enorm mijn best doen om zo gewoontjes mogelijk over te komen.
"Oh, mooi. Het is stil hier zonder je" merkte Harry op.
Dat liet me enigszins glimlachen. Het was een van de liefste dingen die hij de afgelopen tijd gezegd had. Kun je nagaan hoe romantisch de relatie nog was.
Ik realiseerde me na zo'n 10 seconden dat ik nog steeds geen antwoord gegeven had. Maar goed, wat moest ik antwoorden? Ik kon het niet opbrengen om spontaan te zeggen dat ik hem miste. Dit voornamelijk omdat ik niet wist of ik hem echt miste. Ik miste de oude Harry. Maar hoe onze relatie momenteel was, viel weinig aan te missen. Het was of hier zijn, of bij hem thuis op de bank liggen. En ik wist dan toch nog niet waar mijn voorkeur naar uit ging.
"Hier is het ook stil zonder jou" zei ik zachtjes terug. Ik wist totaal niet waar dat antwoord op sloeg. Het was grote onzin. Harry zei amper een woord tegen me tegenover Lottie. En kon ik überhaupt zijn gesnurk missen?
Maar er was ook niets anders dat ik eigenlijk terug kon zeggen. En dus nam ik maar genoegen met dit antwoord, hoewel het onzin was.
"Wat ben je aan het doen?" vroeg hij me vervolgens.
"We zijn in een restaurant" vertelde ik.
"Oh, dan zal ik je niet langer van je eten af houden. Maak er het beste van Lou" zei Harry nu.
"Dankjewel" fluisterde ik terug, om vervolgens de pieptoon te horen. Ik beet mijn tanden op mekaar uit frustratie en kneep mijn ogen weer dicht.
Na een geërgerde grom verliet ik het toilet hokje weer en staarde ik even naar mezelf in de spiegel. Ik zag er werkelijk rampzalig uit. De wallen en zwarte kringen hadden een schel contrast tegenover mijn bleke huid. Mijn haar zag er uit alsof ik het al eeuwen niet meer in model gebracht had. Mijn zwarte shirt was verkreukeld vanwege te veel dragen in de afgelopen dagen. Hartstikke onhygiënisch. Maar dat maakte me hartstikke weinig uit.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    poor Louis.
    Snel verder:)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen