Ik knipperde het nachtlampje aan en strekte me een beetje, om vervolgens naar mijn leesboek op mijn nachtkastje te reiken en deze op mijn schoot te nemen. Met mijn rug tegen het hoofdbord van het bed sloeg ik het boek open en begon ik met lezen. Ik had liggen woelen in bed maar kon niet in slaap komen. Het had zo'n 2 uur aangehouden maar daarna was ik er ook echt klaar mee. Ik moest vermaak zoeken. Iets wat me tevens moe zou kunnen maken. En dan was lezen wel het enige dat in me op kwam. Ik keek naast me. Lottie lag met haar rug naar me toe. En dus had ze waarschijnlijk niet eens door dat het licht aan stond nu. Maar goed ook, ik wou haar natuurlijk niet lastig vallen. Gelukkig kon er nog iemand van ons slapen.
En ik hoopte oprecht dat dat zo bleef. Maar nee, na zo'n half uurtje draaide ze zich om en leek ze overduidelijk te merken dat het er licht was. Ze opende langzaam haar ogen en kwam ietwat overeind. "Lou?" zei ze hees.
Ik keek haar aan maar zei niets. Ik was helemaal niet in de stemming. Maar goed, was ik dat de laatste tijd ooit wél? Suck it up, Louis.
"Waarom ga je niet slapen?" vroeg ze zachtjes.
"Lukt niet" was mijn simpele antwoord terwijl mijn blik weer naar het boek dwaalde. Ze zuchtte zachtjes en kwam naast me zitten "gaat het wel goed met je?"
Ik knikte. Het ging niet goed. Dat kon een blinde nog zien. Maar waarom zou ik dat bevestigen? Wie deed dat tegenwoordig überhaupt? Ik zei zo vaak dat het goed ging tegen mensen zodra ze het vroegen, maar er was weinig waarheid aan. Natuurlijk zeg je niet gelijk alles wat je dwars zit wanneer iemand vraagt hoe het met je gaat. Nou ja, er waren vast wel mensen die dat deden. Maar ik niet. Mijn vrienden ook niet. Ik had het nooit als normaal bestempeld.
"Je houd me niet voor de gek Louis. Je ziet er rampzalig uit. En als het niet je uiterlijk is, dan is het wel je persoonlijkheid. Waar is al je enthousiasme heen gegaan?"
Ik keek op en keek haar recht in haar ogen. Haar blauwe ogen fonkelde in het gedimde licht. Ze straalde nieuwsgierigheid en medelijden uit. Ik bleef stil. Naast een keer ongemakkelijk slikken was ik volledig stil. Lottie liet haar blik niet afdwalen. Haar hand vond de mijne en streek er zachtjes over. Ik trok mijn hand weg. Ik werd schuw van welke vorm van affectie en compassie dan ook. Ik had al weken geen aanraking meer gevoeld. Harry en ik lagen beide aan de andere kant van de bank. We lagen met de rug naar mekaar toe in bed. We douchte niet meer samen. Tijdens het eten keken we elkaar amper aan. Ik keek voornamelijk langs hem heen, naar de skyline van New York. Een interessant beeld, maar niet erg sociaal wanneer je vriend tegenover je zat. Harry moest onderhand wel weten wat de volgorde van boeken was op de plank achter me. We leefde compleet langs elkaar heen. En alsnog was er geen oficieel einde aangekondigd in de relatie. Ik wou hem niet kwijt om eerlijk te zijn. Wanneer hij het daadwerkelijk uit zou maken, zou ik me nog slechter gaan voelen. Dat zou enorm definitief gaan voelen. En ik was niet klaar voor die realiteit. Ik had al genoeg realiteit aan mijn hoofd.
"Sorry" mompelde Lottie zachtjes vanwege het feit dat ik mijn hand terug getrokken had. Ik sloot gefrustreerd mijn ogen en zuchtte diep.
"Ik wil je alleen helpen" vulde Lottie aan. Ik bleef stil. Zodra ik mijn ogen weer opende en haar aan keek, kwam ik er tot mijn afschuw achter dat de tranen mijn ogen wederom glazig hadden gemaakt. Shit. Dit wou ik niet. Ik kon het echter niet meer tegen houden.
"Kom mee, Louis" zei ze terwijl ze uit het bed stapte en me wenkte. Ik volgde haar, denkende dat ze wist wat ze deed.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    poor Louis....
    snel verder<3

    2 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    MORE MORE MORE MORE MORE MORE

    MY BABY IS NOT OKAY
    GODDAMNIT
    I NEED MORE

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen