"wie is Lou?" vroeg een hese stem nadat ik het uitgeschreeuwd had.
Ik was even stil.
Shit.
"Niemand" mompelde ik hees en afwezig, waarna ik me in de dekens rolde en mijn ogen sloot. Ik had slaap nodig.

Zodra ik wakker werd wist ik wel dat er iets mis was. Dit was niet mijn eigen bed, ondanks dat het heel erg comfortabel was. Ik draaide me langzaam om, maar het licht dat me tegemoet kwam liet me kreunen en mijn ogen wederom sluiten. De hoofdpijn was niet te harden, eveneens als een droge keel en de enorme behoefte aan drinken en vet voedsel. Ik draaide me met mijn gezicht in het kussen en kreunde wederom, om vervolgens heel voorzichtig mijn ogen te openen. Ik keek naar de man naast me. Het koste me best een tijdje om me te bedenken dat het de bartender was. Flarden van de voorgaande avond kwamen voorbij, maar een duidelijk verhaal was het niet meer. Ik was vrijwel alle herinneringen kwijt. Langzaamaan draaide ik me naar het nachtkastje voor mijn telefoon. Ik wou weten hoe laat het was. Nu ik me bewoog voelde ik ook gelijk dat ik poedelnaakt was. Nou, ik kon wel gokken wat hier gebeurd was. Iets waar ik niet trots op was. Je hebt een vriend Harry, for fuck's sake. Het was half 11. Louis' grijns die op het scherm verscheen liet mijn maag draaien. Waar in godsnaam was ik mee bezig?! Ik was gewoon vreemd gegaan.. Dat was nooit mijn bedoeling geweest. Dat was de oude Harry. Zo was ik niet meer. Toch?
Ik begon te twijfelen aan mezelf. Ik dacht echt dat ik het onder controle had, maar giet er een beetje alcohol in en ik wordt weer een losgeslagen prostituee. Dit mocht Louis dus echt nooit te weten komen, want dan was ik hem zeker weten kwijt. Ik wist niet precies meer wat ik van hem wou. Dat was wellicht dan ook wel waarom ik het zo ver had laten komen. Maar hem kwijt raken wou ik ook niet.
Het was de reden dat ik de relatie niet verbroken had. Ik kon me ergeren aan hem, maar kon ook niet zonder hem. Mijn hoofd tolde. Ik legde de telefoon weer weg en zuchtte diep. Achter me klonk beweging.
"Harry?" klonk een hese stem.
Ik draaide me naar de bartender toe. Tom? Was dat zijn naam? Ik was de naam al helemaal vergeten. Zo interessant had ik het gevonden. Ik had hem helemaal geproefd, maar zijn naam wist ik dan weer niet. Slecht Harry, heel slecht. Niet iets om trots op te zijn.
"Hey" zei ik zachtjes terug, met half gesloten ogen. Het zonlicht deed per slot van rekening nog steeds pijn.
"Hoe gaat het nu met je?" vroeg Tom -was dat zijn naam? vanaf nu wel- me.
"Hoofdpijn, misselijk" mompelde ik. Tom gniffelde "ik ben niet verbaasd. Kan ik je blij maken met een ontbijt?"
Hij had me er dolgelukkig mee kunnen maken, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat van hem te verlangen. Ik was vreemd gegaan. Ik verdiende dit niet. Ik moest hier weg. Ik moest deze kerel niet meer tegen komen. Dit was een herinnering die ik wou verdringen. Ik ging me zo enorm schuldig voelen tegenover Louis. Hij ging door een lastige periode in zijn leven en ik deed er nog een schep bovenop. Goed bezig Harry.
Ik kwam ietwat overeind "bedankt voor het aanbod, maar ik moet echt naar huis. Ik heb nog enorm veel te doen. Bedankt voor alles".
Tom keek toe terwijl ik me omkleedde en hem gedag zei. Ik wist niet hoe snel ik zowel het appartement als het appartementencomplex moest verlaten. Ik had een enorm grote fout gemaakt, ondanks het feit dat ik er afgelopen nacht enorm van genoten had. Ik was blij dat mijn seksuele verlangens eindelijk weer vervuld waren. Maar tegelijkertijd was het ook met de verkeerde persoon. Waarom in godsnaam was deze situatie zo lastig? Ik hunkerde naar de leuke tijden met Louis. Maar zolang Louis daar niet in mee werkte, was hopen zinloos. Ik miste mijn vriend.

Reacties (2)

  • LarryNiam

    GOD FUCKING DAMMIT HARRY

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    HAZZA I SWEAR TO GOD IM GONNA WOOP YOUR ASS

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen