Ik zit nu met Bill aan een of ander tafeltje. Beiden drinken we cola en we praten wat over van alles en nog wat. Ik ben best wel blij dat hij hier nu is. Anders had ik de hele avond alleen gezeten. “OMG ESTELLE! WEET JE WIE HIER IS!” Keila komt naar mijn tafeltje gelopen en werpt dan een blik op de persoon naast me. “OMG! JIJ BENT!” Meteen doen Bill en ik het teken dat ze het niet mag uitspreken en haar gillen wordt fluisteren. “De jongens van Tokio Hotel zijn hier! Ik was net met Tom en we hebben zo lekker gezoend en…” meteen stopt Keila met praten als ze Bill weer aankijkt. “Het spijt me.” Fluistert ze als ze helemaal rood wordt. “Hey, geen probleem hoor. Ik ben Bill maar dat wist je blijkbaar al. Jij bent precies een grotere fan van ons als Estelle.” Bill ontbloot zijn tanden en ik geef hem een speelse stomp. “ZkijnZijn jullie vrienden?” vraagt Keila. “Nee.” “Ja.” Zeggen ik en Bill tegelijk. Keila trekt haar wenkbrauw op. “Hoezo zeg jij nee en hij ja?” grinnikt ze. “Ze bedoelde ja.” Zegt Bill. Ik schud mijn hoofd. “Hoe kunnen wij nou al vrienden zijn? Ik heb je pas vanmorgen leren kennen.” Zeg ik al lachend. “Wat maakt dat nou uit? We komen toch goed overeen? En we hebben twee weken de tijd om elkaar beter te leren kennen.” Zegt hij blij. Ik schud mijn hoofd. “Deze conversatie hebben we al gehad, Bill. Dat gaat niet gebeuren. We gaan niet afspreken. Het is gewoon super toevallig dat jij hier ook bent en allebei zijn gedumpt door onze vrienden.” “Waar is Tom nu eigenlijk?” vraagt Bill dan aan Keila. “Hij staat bij Georg en Gustav.” Antwoordt ze. Bill knikt maar maakt geen aanstalten om er ook naartoe te gaan. “Waarom wil je eigenlijk niet met hem afspreken?” komt Keila er tussen. “Keila!” zeg ik verontwaardigd. “Ja, leg maar uit Estelle. Wat heb ik verkeerd gedaan?” vraagt Bill. Ik schud lachend mijn hoofd. “Je hebt niets verkeerd gedaan. Het is gewoon dat ik geen zin heb in een vriendschap van twee weken.” Zeg ik dan. “Waarom zou het een vriendschap van twee weken zijn?” vraagt Bill. “Ja, hallo! Na twee weken gaan jullie weg hier en dan ga je op tour naar weet ik veel waar en ik zit hier in België met school en mijn rotbaantje. Jij vergeet mij en ik ga dat klote vinden omdat ik tegen die tijd dan echt zou denken dat we vrienden waren. Dat feestje gaat niet door, Kaulitz. Mijn leven is prima nu.” “En Facebook, Whatsapp, Skype,… Daar doe je dan niet aan mee?” zegt Bill lachend. “Ach, kom op, Bill. Doe nou niet alsof je me iedere dag zou bellen.” Zeg ik rollend met mijn ogen. “Wie zegt dat!” zegt Bill verontwaardigd. “Ik laat jullie twee maar.” Zegt Keila als haar blik valt op Tom die wenkt dat ze naar hem toe moet. Ik en Bill negeren het en gaan verder in discussie. “Bill, je komt overal mensen tegen. Jesus, waarom wil je per se met mij afspreken. Ik ben maar een normaal meisje hoor.” “Je zegt dat op een toon alsof het erg is.” Zegt Bill dan terwijl hij me aanstaart. Hij neemt een slok van zijn cola maar verbreekt het oogcontact niet. “Kijk, Bill. Ik ben niets speciaals en ik ben zeer vereerd dat je met me wilt omgaan en zo maar ik heb mijn vrienden en vriendje hier. Ik heb geen behoefte om gespot te worden met jou door een of andere paparazzi. Ik hoop echt dat je dat begrijpt. Na twee weken ga je weg en we zien elkaar nooit meer. Ik heb echt geen hekel aan je, Bill. Als ik een hekel aan je had zou ik hier nu niet met je zitten. Het is gewoon dat ik een zeer nuchter persoon ben en ik geen zin heb om jou voor twee weekjes hier te entertainen om daarna nooit meer iets van je te horen. Ik heb wel betere dingen te doen, weet je. Ik zit in mijn laatste jaar. Ik heb een hoop huiswerk, eindwerk,…” “Stop nou met te zeggen dat het maar voor twee weken is, Estelle. Snap je echt niet dat ik dolgraag met jou vrienden wil worden en blijven?” zegt Bill geïrriteerd. “Leg me dan uit waarom. Waarom wil je zo graag vrienden met we worden.” Best wel trots op mijn vraag kijk ik Bill afwachtend aan. “Omdat het jou niet uitmaakt dat ik beroemd ben. Je bent super nuchter en dat is geweldig. Je bent gewoon jezelf rondom ons en je hebt geen enkel probleem met de dingen te zeggen hoe ze zijn. Ik wil niet altijd horen dat ik alles perfect doe. Ik wil iemand in mijn leven dat me eerlijk zegt als ik het verpest. Dat heb ik niet, Estelle. Denk je dat het zo makkelijk is om een echte vriendschap te sluiten als je beroemd bent? Want dat is het niet. Iedereen doet altijd over aardig omdat ik beroemd ben en ze niets verkeerd willen zeggen. Ik ben een beroemdheid, geen porseleinen popje. Ik wil gewoon een oprecht persoon in mijn leven. En op die paar uur dat wij samen hebben doorgebracht, Estelle ben jij een van de eerlijkste, nuchterste en oprechtste personen die ik ken.” Na Bill zijn speech ben ik toch wel sprakeloos. “Ik snap je, Bill maar ik weet niet of mijn vriendje…” Ik wil mijn zin afmaken maar zie Rico dan een knuffel geven aan Lindsay. “Weet je wat, Bill het is oké. Ik geef je een kans.” Ik neem zijn telefoon uit zijn hand en zet mijn nummer erin. “Sms me maar wat je wilt doen.” Met die woorden sta ik op en loop naar Aurore en Baptiste die aan de biljart tafel staan. “Ik ga naar huis, lieverds. Zeg het even tegen de rest, wil je.” “Maar hoe dan, Stel?” vraagt Baptiste. “Ik bel een taxi. Ik heb echt niet zoveel zin om te feesten. Moe van de eerste werkdag.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen