Foto bij O14 • Chaos

Ethan Carson

“Oké, wat hebben we zoal nodig?”
We zijn al een tijdje bezig over wat we precies gaan halen. Het voordeel van een apocalyps is, is dat alles nu gratis is. Je kunt de duurste merkkledij uit een kledingwinkel stelen en je zal er niet voor bestraft worden. De beveiligers die ooit het gebouw moesten bewaken, zullen nu waarschijnlijk al wel allemaal eh… dood zijn. Als je het zo kan noemen tenminste. Ik noem het liever een wandelende hel, maar hé, wie ben ik?
“Het begint binnenkort kouder te worden, dus ik denk dat het zeker niet verkeerd is als we voor winterkledij gaan kijken,” zeg ik. “Voor de rest wil ik nog wat voedsel halen en wat pleisters en andere medische benodigdheden zou ook niet verkeerd zijn.”
“Maar daar moeten we helemaal voor naar een ziekenhuis rijden, toch? Ik kan me niet voorstellen dat de kleinere winkels in Atlanta die zoiets hebben nu al niet leeggeroofd zijn.”
Ik haal mijn schouders op.
“We kunnen het altijd proberen,” zeg ik. “En als we het niet kunnen vinden, kunnen we altijd nog naar dat ziekenhuis gaan.”
Nee, dat gaan we niet doen. Als Rose het aantal lijkzakken ziet dat buiten ligt, wordt ze weer helemaal gek en dan heeft ze weer een paniekaanval. En het gaat nu net de goede kant op. Ze krimpt niet meer in elkaar als we ergens random een zombie tegenkomen en het feit dat we nu goede wapens hebben, geeft haar meer het idee dat we ons beter kunnen verdedigen.
Correctie: dat ík me beter kan verdedigen. We hebben allemaal al wel gezien hoe Rose reageert als een horde zombie nadert en dat was niet iets om over naar huis te schrijven. Ik denk dat ik haar nog wel wat lessen mag geven voor we ons in het midden van de stad begeven.
“Ik wil eerst zoeken voor een pleister om jouw wond te bedekken,” zeg ik zo nonchalant mogelijk, proberend om haar niet het idee te geven dat haar wond me ook maar iets kan schelen.
“Ik had die verbanddoos mee moeten nemen die in de caravan lag,” hoor ik haar zacht mompelen. “Wat ben ik toch een idioot als het op overleven aankomt. Ik verstop me in een caravan als alles misgaat en laat het jou vervolgens oplossen. Ik zou geen seconde zonder jou overleven.”
Ik wil bijna zeggen dat ze daar inderdaad gelijk in heeft, maar kan me nog net op tijd inhouden. Oké, ze heeft zo haar gebreken en ze zou waarschijnlijk het eerste uur al sterven als ik haar nu alleen zou laten, maar dat van die verbanddoos was net zo goed ook mijn schuld.
“We hebben al onze andere spullen nog,” zeg ik op een rustige manier. “We mogen blij zijn dat we daar aan gedacht hebben om die mee te nemen, anders hadden we nu helemaal niets. Plus het is niet alsof we geen mogelijkheden ter beschikking hebben om aan een verbanddoos te geraken.”
Ben ik nu echt een poging aan het doen om haar op te vrolijken? Misschien. Misschien begin ik wel een beetje aan het idee te wennen dat we nu samen reizen. Of misschien vind ik het gewoon een slecht idee dat ik iemand naast me heb zitten die niet bepaald zelfverzekerd is waardoor we nog meer risico lopen om gepakt te worden door een horde zombies. Ja, dat zal het wel zijn.
Ik draai met het stuur van de auto waardoor we in een rustig straatje terechtkomen en parkeer mijn auto niet veel later onder een afdakje.
“Er is daar een drogisterij,” zeg ik terwijl ik de kant op wijs waar de drogisterij zich bevindt. “Vanaf daar weet ik een paar straatjes die ons naar de winkels van Atlanta kan leiden.”
Rose knikt gedwee en ik kan aan haar gezicht zien dat ze gespannen is. Ik reik naar achteren en pak de tas waar onze wapens zich in bevinden. Ik zoek een dolk en een handgeweer voor Rose en geef deze aan haar.
“De dolk moet je in je broekzak verstoppen en het geweer verstop je het beste achterin je broek met je shirt over je broek heen zodat eventuele groepen mensen die we tegenkomen het niet meteen kunnen zien. Zorg wel dat je wapen vergrendeld is.”
Het zou echt typisch haar zijn als haar wapen af zou gaan terwijl ze het vlakbij haar kont draagt en zichzelf daarbij in haar bil zou schieten. Ik weet niet of ik dat idee beangstigend of hilarisch moet vinden. Ik denk een beetje van beiden.
Rose lijkt mijn advies serieus te overwegen en ik rol met mijn ogen als ze de wapens zo voorzichtig wegsteekt alsof ze van porselein gemaakt zijn. Ik besluit om er niks op te zeggen en wenk haar mee naar de drogisterij.
Het glas van de deur is gebroken waardoor we in principe gewoon naar binnen kunnen stappen door in de opening te stappen die het glas voor ons heeft gemaakt.
“Kijk uit dat je je niet snijdt.” En daarna, om niet bezorgd over te komen of om niet te laten merken dat haar welzijn me echt iets kan schelen, zeg ik: “Dan hebben we nog een wond die we moeten verzorgen en raken we te snel door de spullen heen.”
Rose zucht een keertje, maar knikt naar me en volgt me niet veel later naar binnen. Ik neem direct een gangetje rechts en begin wat pleisters, verbanden en andere dingen te verzamelen. Ik wil naar Rose lopen als ik merk dat ze bij de vrouwenafdeling staat. Bijna wil ik me omdraaien en naar een andere gang lopen, maar dan zie ik dat ze een paar pildoosjes in haar tas propt.
Rose merkt op de één of andere manier dat ik naar haar aan het kijken ben en ze wordt zo rood als een tomaat als onze blikken elkaar kruisen.
“Hé,” begin ik op een domme manier, “het is niet handig als je zombies aan het vermoorden bent en je kan niet vertellen of het bloed dat op je lichaam zit van een zombie is of van jezelf, hè?”
Wauw. Wauw. Die was slécht. Maar wat moet ik anders zeggen? Tja. Eigenlijk had ik niks moeten zeggen, mijn mond moeten houden en door moeten lopen. Maar laat dat nu eens een serieus struikelblok voor me zijn.
Rose zegt niets, maar smijt met een rood hoofd iets naar me toe, waarschijnlijk om me terug te pakken of de mond te snoeren of zo. Dat had ze eigenlijk al niet meer moeten doen, maar toch buig ik me nieuwsgierig naar voren om op te rapen wat ze naar me heeft gegooid.
“Nee, serieus,” zeg ik en deze keer moet ik wél oprecht lachen. “Meen je dit nu? Jij neemt de pil voor jezelf mee om waarschijnlijk je maandelijkse feest tegen te gaan en je gooit dit naar me toe om me terug te pakken voor mijn opmerking? Oké, ik weet dat ze ongeveer in dezelfde categorie zitten, maar dit is toch wel echt laag voor jouw niveau, Rose.”
Haar rode kleur verdwijnt en deze keer is zij ook aan het glimlachen. En het klinkt misschien stom, of nee, het ís waarschijnlijk ook echt wel stom, maar eigenlijk heeft ze best wel een mooie lach met die kuiltjes die in haar wangen verschijnen als ze lacht.
Wat een mooi moment geweest zou moeten zijn als ik iets emotioneler was ingesteld – wat ik niet ben – wordt ruw verstoord door gegrom. Rose’ lach verdwijnt en maakt plaats voor een beangstigde uitdrukking als een zombie opeens voor haar opduikt en haar aanvalt.
Ze valt achteruit op de grond, maar voordat de zombie op haar kan kruipen, steekt mijn mes al netjes recht in het midden in zijn schedel. Kijk, dat noem ik nu nog eens mikken! Heel wat beter dan toen we in het kamp aangevallen werden.
Ik ga naar haar toe om te kijken of ze gewond is. Correctie: ik wil naar haar toegaan om te kijken of ze een verwonding opgelopen heeft, maar ik struikel. Ik struikel en ik val. Op haar. Nou ja, niet helemaal op haar, maar toch wel bijna op haar. Het zijn mijn armen die de val breken en even schiet er pijn door mijn armen heen, maar dat is vergeten als ik merk hoe dicht we bij elkaar hangen.
Opeens kan ik haar blauwe ogen van dichtbij bekijken en voel ik haar slanke, misschien toch wel lichtelijk atletisch lichaam tegen me aan. Ik zie haar wangen die van bleek naar rood veranderen en hoor hoe ze ophoudt met ademen terwijl ik het idee heb dat mijn ademhaling juist sneller gaat.
Dan weet ik mezelf weer te herpakken en duw mezelf vanaf het moment dat mijn armen het toelaten overeind. Ik klop een paar denkbeeldige pluisjes van mijn jas en merk dat ik het moeilijk vind om haar aan te kijken.
“Ik heb alles,” zeg ik zo luchtig mogelijk tegen haar. “Jij ook?”
Ze zegt niets, maar loopt snel voor me uit en zorgt ervoor dat ze zo snel mogelijk weer buiten staat. Ook goed.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het zou wel echt een plottwist zijn als Rose nu Ethan een keertje op de meest onverwachtse manier redt.

    Of wat als straks blijkt dat ze eigenlijk super goed kan vechten, maar dom en schaapachtig doet om het te verbergen?

    Ik denk het niet, maar zodra ik een verhaal super leuk vind, ben ik die lezer die allemaal theorieën gaat bedenken.

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Verzin maar zo veel theorieën als je wilt, ik vind het leuk om ze te lezen! Ik ben blij dat je zo into the story bent, echt waar!

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Het is dan ook een geweldig verhaal.(Y)

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Dankjewel!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen