Foto bij 6. Voorlezen in het park

‘Kom.’ Ik pak Casper bij zijn hand en sleep hem mee de bibliotheek in. Vanaf jongs af aan heb ik gehouden van het gevoel omringd te worden door zoveel boeken met die typische geur. Urenlang kon ik er doorbrengen in een grote rode stoel, die verborgen stond in de rechterhoek van het gebouw. Dan trok ik mijn benen op, legde het boek tegen mijn bovenbenen en verloor mezelf in een wereld waarin alles kon gebeuren, vooral datgene waar je van droomde. Ondanks dat dit een andere bibliotheek is, komt datzelfde heerlijke gevoel weer bij me op.
‘Wat ben je van plan?’ Casper fronst als ik rechtstreeks op de kinderboeken af loop en er serieus naar kijk.
‘Nummer zes.’
‘Wat is nummer zes?’ Hij lacht zachtjes.
Het is geweldig hoe hij zich door me laat meevoeren in iets waar hij nooit om heeft gevraagd. Misschien indirect, door om mij te gaan geven, maar nooit bewust.
‘Ik wil gaan voorlezen in het park. Welke boeken zal ik meenemen?’
Zorgvuldig zoeken we er vier uit, voor verschillende leeftijden en met verschillende thema’s. Ik scan de boeken en zonder te praten, lopen we naar het park. Zwijgen voelt fijn met Casper, net zoals alles met hem.
‘Die rust staat je goed, Sky.’ Casper pakt mijn hand vast en we verstrengelen onze vingers met elkaar.
Ik glimlach. ‘Dat komt door jou. Ik voel me zo goed als ik met jou ben.’ Ondanks dat ik het moeilijk vind, kijk ik hem aan, zodat hij me echt kan zien, recht mijn hart in. Dat is wat hij vanaf onze tweede ontmoeting al heeft gedaan.
Casper drukt een kus op mijn wang. ‘Je bent zo’n lieverd.’
Het wordt bijna vanzelfsprekend dat ik me gelukkig voel, wat me een klein beetje beangstigt. Als de grond maar niet weer onder mijn voeten vandaan zakt op het moment dat ik ben gewend aan mijn geluk.

Vier kinderen met hun ouders zitten aandachtig naar ons te luisteren. Na de eerste drie bladzijdes voel ik me zeker genoeg om me volledig in te leven en met gekke stemmetjes het verhaaltje voor te lezen. Casper leest de tekst van Teigetje en Knorretje, terwijl ik de teksten van Winnie en Iejoor speel. Meerdere karakters zijn er tot nu toe nog niet in voorgekomen, maar ik weet zeker dat we vloeiend andere rollen zouden verdelen, zonder een woord te zeggen.
‘Hoe spel je liefde, Pooh?’ Casper – ook wel Knorretje – kijkt me kort aan.
Ik hoef niet in het boek te kijken, omdat ik de tekst precies uit mijn hoofd ken. De uitspraken van Winnie hebben me zoveel gebracht. ‘Dat spel je niet, dat voel je.’ Het is alsof mijn hart samentrekt en overstroomt van liefde. Zie me hier nu zitten, voorlezend in het park, met een jongen die waanzinnig veel voor me is gaan betekenen. Mijn vriendje, maar zoveel meer dan dat. Een jongen bij wie ik durf te huilen, die mij meeneemt naar zijn theatergroep en samen met me verhalen wil voorlezen in het park. Ik focus me op de tekst, terwijl ik ondertussen alleen maar aan die ene uitspraak kan denken. Ik voel zoveel liefde voor Casper. Hij heeft in korte tijd mijn hele leven omgegooid. De illusie dat mijn uitdagingen dat hebben gedaan, durf ik inmiddels los te laten. Zonder Casper was ik misschien nog steeds dezelfde persoon geweest als voordat ik de lijst opstelde.
Met ongeremd enthousiasme lezen we alle vier de verhalen en Winnie de Poeh zelfs nog een tweede keer, als er steeds meer kinderen aansluiten.
‘Dat was het, jongens en meisjes. De boeken zijn uit.’ Casper slaat het boek over Winnie en zijn vriendjes dicht.
Er klinkt wat gejammer, maar dat maakt al snel plaats voor tevreden uitdrukkingen. Langzaam staan de ouders en kinderen op.
‘Wat ontzettend leuk dat jullie dit doen zeg.’ Een moeder met twee kinderen kijkt ons aan.
We zitten tegen de boom die inmiddels zo vertrouwd is gaan voelen en kijken naar haar op. ‘Dank u,’ zeggen we tegelijkertijd.
‘Hoe kwamen jullie zo op dat idee?’
‘Ik vind lezen zelf erg leuk en ik vond het altijd fijn om voorgelezen te worden. Daarom dacht ik: dat kan ik ook doen voor anderen.’ Ik glimlach vriendelijk, terwijl ik vanbinnen boos word op mezelf dat ik deze mevrouw niet de waarheid vertel.
‘Super, echt waar! Nogmaals bedankt.’
Casper knikt vriendelijk naar haar, ik kan het niet opbrengen.
‘Werd je vroeger veel voorgelezen?’
Ik schud mijn hoofd.
Hij slaat zijn arm om me heen. ‘Dat dacht ik al. Je bent echt te goed voor deze wereld, Sky.’
‘Ik las Finn en Mica wel veel voor, toen ik zelf kon lezen. De verhalen ken ik wel, het is niet dat ik die gemist heb.’
‘Je kende Winnie de Poeh bijna uit je hoofd.’ Casper lacht zachtjes.
Ik haal mijn schouders op. ‘Die verhalen heb ik altijd mooi gevonden. Als iedereen was zoals Winnie, zou de wereld een stukje mooier zijn.’
‘Dan waren we allemaal dikke beren met een te korte trui.’
We lachen allebei.

‘Goedemiddag tortelduifjes.’ Bas grijnst breed en komt naast Casper zitten. ‘Wat is dit dan?’ Hij houdt een boek omhoog.
‘Winnie de Poeh,’ reageert Casper nuchter, wat ervoor zorgt dat ik in de lach schiet.
‘Ja, dat zie ik ook, maar waarom?’
‘We hebben kinderen hier voorgelezen.’
‘En nu het hele verhaal.’ Bas schudt zijn hoofd.
‘Dat was het verhaal. Alleen als je de aanleiding ook wilt weten: het was één van de dertig uitdagingen die ik deze zomer wil voltooien. Een eigengemaakte lijst, deels zodat ik het gevoel had dat ik kon controleren wat er in mijn leven zou gebeuren, deels zodat ik mezelf beter zou leren kennen. Een heel gekke gedachte, dat weet ik.’
‘Helemaal niet. Nou ja, misschien wel bijzonder, maar niet gek. Hoe ver ben je al?’
‘Het voorlezen was de 27e.’ Zodra ik het uitspreek, schrik ik ervan. Dat betekent dat ik binnenkort alle dertig uitdagingen af heb gestreept en dat ik niet meer hoef na te denken over hoe ik mezelf tot het uiterste kan drijven. Tegelijkertijd weet ik heel goed dat alles wat niet op de lijst stond de afgelopen tijd zoveel meer impact op me heeft gehad.
‘Hallo mooie mensen.’ Juliëtte laat zich naast me neer zakken en het verbaast me dat ze niet naast Bas gaat zitten.
‘Hey, hoe is het?’ Ik kijk haar aan.
‘Goed. Warm.’ Ze lacht. ‘Met jou?’
‘Ook. Al valt het hier echt mee, in de schaduw van de boom.’
‘Zeggen we geen hoi meer?’ Bas trekt zijn wenkbrauwen op, waarna hij zijn vriendin een knipoog geeft.
Juliëtte staat op, gaat naast Bas zitten en drukt een kus op zijn lippen. ‘Hoi lieverd.’
‘Nee, nu hoeft het niet meer.’ Bas duwt plagend tegen haar aan.
Ze zijn zo leuk samen.
‘Hoe lang zijn jullie eigenlijk al samen?’ Nieuwsgierig kijk ik de twee aan.
Juul lacht hard. ‘Anderhalf jaar, maar het is twee keer uit geweest. We hebben allebei een moment gehad dat we dachten dat de ander niet goed genoeg voor ons was. De schuld staat dus weer gelijk. Wat achterlijk was trouwens, als ik voor mezelf spreek. Ik ergerde me plotseling aan alles van Bas, maar achteraf weet ik dat het erdoor kwam dat ik zelf een moeilijke periode had en zelf niet kon ontspannen. Dat hij dat wel kon, vond ik verschrikkelijk. Ik was echt een onredelijke heks die periode. Al is het in beide gevallen niet langer dan twee weken uit geweest. De laatste keer was vorig jaar november.’
Het is gek om te horen dat ook iemand als Juliëtte haar vriend wegduwt op het moment dat het haar moeilijk wordt gemaakt.
‘Ik dacht dat Juul geen mening had. Niet voor zichzelf opkwam. Totdat ik dat tegen haar zei en zei dat ik haar in ieder geval een tijdje niet wilde zien.’ Bas schiet in de lach. ‘En of ze een mening had. Die heeft ze me ook heel duidelijk gemaakt.’
Juul slaat haar ogen neer.
We lachen allemaal. Gek genoeg zorgt het ervoor dat ik mijn relatie met Casper in een nieuw perspectief kan plaatsen. Het is alsof het me rust geeft dat ik weet dat het niet altijd perfect tussen ons hoeft te zijn om bij elkaar te kunnen blijven. Tegelijkertijd weet ik dat het nu ook niet perfect tussen ons is, ondanks dat het wel zo voelt.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Een heel mooi, maar vooral op een grappig hoofdstuk
    (Y)

    2 jaar geleden
  • tubbietoost

    ‘Dan waren we allemaal dikke beren met een te korte trui.’

    Ik heb hier hardop om zitten lachen!!

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      :D
      Ik moet stiekem ook wel eens lachen om wat ik zelf schrijf , ik kan mijn eigen gevoel voor humor wel waarderen haha

      2 jaar geleden
  • Clarkley

    <3

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen