Foto bij 14. Laat 'Take a smile's achter

Take a smile

Mijn handen trillen, maar dat houdt me niet tegen om Finns hand stevig vast te pakken.
Hij glimlacht zwak. ‘Ik ben niet de enige met zweethanden,’ merkt hij op.
Ik reageer niet en we lopen naar binnen, waar we ons melden bij de balie. Ik kan alleen maar denken aan hoe lang het nog zal duren voordat ik Mica weer kan knuffelen en welke blik hij in zijn ogen zal hebben. Ik ken hem zo goed dat ik direct zal zien hoe het met hem is, ook al moet ik bekennen dat die kennis me ook wel eens in de steek heeft gelaten.
Zodra hij aan komt lopen, verschijnt er automatisch een brede glimlach op mijn gezicht. We omhelzen elkaar, met z’n drieën en hoe gek de situatie ook mag zijn, ik ben ontzettend dankbaar dat ik mijn broertjes dicht bij me heb, hoe moeilijk onze jeugd ook is geweest. Ik laat hen los en kijk Mica onderzoekend aan. Hij ziet er vermoeid uit, maar hij heeft nog steeds die kleine twinkeling in zijn ogen. Hij is een vechter.
‘Hoe is het?’ vraagt hij, terwijl die vraag absoluut niet door hem gesteld zou moeten worden.
Finn en ik zijn bijzaak hier. Het gaat om Mica. Hoe wij ons voelen, zal voor een groot deel afhangen van hoe het met hem is, ook al durf ik hem dat niet te vertellen. Hij zou zich te verantwoordelijk gaan voelen of misschien zelfs schuldig, nog veel erger. Finn lijkt mijn gevoel te delen, want we mompelen beide goed en stellen tegelijkertijd de tegenvraag.
Mica haalt zijn schouders op. ‘Ik weet het niet zo goed. Ik voel zoveel en tegelijkertijd niets. Ze zijn tevreden over de stappen die ik zet, maar jullie weten minstens even goed als ik hoe gemakkelijk je mensen kunt laten geloven dat het goed met je gaat.’ Hij zucht diep en haalt zijn hand door zijn haar.
Ik glimlach als ik dat zie. Het is vreemd hoe je gewoonten van mensen gaat missen als ze niet meer in je buurt zijn.
‘Zullen we op mijn kamer gaan zitten?’ Mica draait zich om, met gebogen schouders.
Ik sta me toe hem realistisch te bekijken en kom tot de conclusie die ik net niet toe durfde te geven. Mijn broertje is kapot. Gebroken, misschien zelfs vermorzeld. Ik vertrouw hem, maar ik ken hem ook. Ik weet dat hij zich afsluit als het hem te heet onder de voeten wordt, maar ik kan het hem niet kwalijk nemen. Ik zou zelf precies hetzelfde zien. We zijn niet voor niets bloedverwanten.
We gaan op de kamer van Mica zitten, die in geen enkel opzicht lijkt op een kamer van mijn broertje. Het is er kil en afstandelijk en het zou van tientallen mensen kunnen zijn.
‘Er zitten hier echt gekken.’ Mica schudt zijn hoofd. ‘Echte verslaafden, noemde ik ze. In mijn hoofd natuurlijk. Hardop zou ik dat niet durven zeggen hier. Ik weet ook wel dat het bij iedereen erger lijkt dan bij mezelf. Ik ben nu bijna twee weken nuchter. Anderhalve week sinds ik hierheen ging. Het zou geen enkel probleem zijn als ze hier niet zo gingen graven. Ik heb individuele afspraken met een vrouw, omdat ik in de groep geen woord over mijn lippen krijg. Ze is echt goed, maar ik praat met haar niet zoals ik met jullie praat. Dat kan ook niet, dat weet ik wel, maar toch. Ik heb nog nooit met iemand gepraat over thuis, zelfs bijna niet met jullie. Het is echt alsof ik ieder uur hier een stukje meer instort. En de lijm daarvoor mag ik niet meer hebben.’ Hij glimlacht wrang. ‘Jullie hadden al die tijd gelijk. Het was een uitvlucht. Het is zo fijn om niets te voelen.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Het is niet fijn. Het is het makkelijkst. Tenminste: dat is wat mij de afgelopen tijd is opgevallen.’
Mijn broertjes glimlachen beide en knikken instemmend.
‘Mica?’
Hij kijkt op, met dezelfde hoop die ik zag toen ik hem aanbood om bij mij te komen wonen.
‘Ik ben trots op je. En ik hou van je, heel veel.’
‘Anders ik wel.’ Finn knikt heftig.
Mica forceert een glimlach, maar ik zie dat het hem raakt. ‘Zoveel liefde. Waar heb ik dat aan verdiend?’ Hij lijkt te schrikken van zijn eigen vraag.
‘Omdat je zo’n vechter bent. En m’n kleine broertje.’
‘Ook die van mij.’
‘Een kwartier, sukkel.’
We schieten allemaal in de lach.

‘Dit wilde ik hier graag achterlaten, maar jij mag de eerste.’ Ik haal papieren uit mijn tas en leg deze op het kleine tafeltje. In scheve, sierlijke letters staat ”Take a smile”, daaronder hangen getekende smileys, met stippellijntjes ertussen, zodat mensen deze er af kunnen scheuren.
Mica kiest er één – de groene, zoals ik al verwacht had – en glimlacht. ‘Hij doet het nu al.’ Hij kijkt me aan en zonder het hardop te zeggen, komt zijn zwijgende bedankje hard bij me binnen.
Eindelijk kan ik hem een beetje steun en vreugde geven, wat al die tijd misschien wel belangrijker was dan hem willen redden.
Finn scheurt een gele glimlach af – mijn favoriet en totaal niet bij hem passend – en geeft die aan mij. Dan pakt hij de blauwe, zoals ik wel had verwacht. ‘Laten we eerlijk zijn: iedereen kan wel eens een glimlach gebruiken.’
Snel scheur ik de rode af voor Casper en steek deze voorzichtig in mijn portemonnee. Gelukkig heb ik genoeg papieren gemaakt en ik ga met mijn broers op pad om de instelling een stukje vrolijker en hoopvoller te maken. Als we de terugweg afleggen, zie ik dat overal al minstens de helft van de glimlachjes af zijn gehaald en het doet me goed om dat te zien.
‘Als je weer een glimlach nodig hebt, moet je bellen,’ fluister ik tegen Mica, als ik hem bij het tijdelijke afscheid knuffel.
‘Dat doe ik. Dankjewel.’ Hij drukt een kus op mijn wang en maakt dan mijn haar in de war, zoals hij altijd al deed toen we klein waren, maar al tijden niet heeft gedaan.
Zou er eindelijk weer een echt stukje Mica terugkomen?

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    Zo'n leuk idee, zouden meer mensen moeten doen, wordt de wereld net iets vrolijker van.
    Mooi hoofdstuk, snel verder;)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik heb het zelf een keer met vriendinnen in de trein gedaan en erbij in de buurt gaan zitten. Superleuke reacties gehoord en toen we de trein uit liepen, waren er al meerdere smileys afgehaald!! Dat was echt fantastisch om te zien

      2 jaar geleden
  • tubbietoost

    Jij deelt smiles uit met dit verhaal!
    Geweldig geschreven stukje weer!

    2 jaar geleden
  • Clarkley

    Ahhh yes dit laat mij ook glimlachen.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen