Foto bij 15. Een puzzel maken

Het allerlaatste hoofdstuk...

Met tranen in mijn ogen leg ik het eerste stukje van de puzzel neer. Een simpele les van mijn juf in groep vier. Eerst de hoeken, dan de randen, daarna het middenstuk, deel voor deel. Het voelt als een afscheid, het beginnen aan de laatste uitdaging van de lijst. Tegelijkertijd weet ik dat na het afronden van deze laatste uitdaging er eigenlijk niets zal veranderen. De meest belangrijke gebeurtenissen van de afgelopen tijd waren de gebeurtenissen die tussen alle uitdagingen doorgleden. De uitspraak van Casper gistermiddag heeft me zoveel laten nadenken en ik heb besloten dat hij gelijk heeft. Al die uitdagingen waren stukjes van een puzzel die ik probeerde op te lossen. Het voelt alsof de stukjes als vanzelf op de goede plek zijn gegleden, behalve het stukje van Mica. Met blind geweld heb ik geprobeerd het op de plek te leggen die naar mijn mening goed voor hem was, maar het bleek dat hij heel iets anders nodig had. De opname is heftig, maar ik weet dat het hem sterker zal maken. Hij zit er niet zoals vele anderen om zijn verslaving te verzwakken of te overwinnen, maar veel meer om zichzelf te leren kennen en te versterken.
Automatisch glimlach ik als ik denk aan hoe ik met tegenzin ja zei tegen het vrijwilligerswerk bij Het Haasje, terwijl het me zoveel heeft gebracht en ik het met liefde doe. Casper zou vast zeggen dat het me nooit zou lukken om iets zonder liefde te doen. Hoe zou mijn zomer eruit hebben gezien zonder dat ik Casper had ontmoet? Is het überhaupt ooit een optie geweest dat ik hem niet zou leren kennen? Ook al voel ik me inmiddels veel sterker, het is heerlijk om af en toe op iemand te mogen leunen. Nooit eerder kon ik me openstellen naar iemand die ik nog maar zo kort kende. Alleen mijn broertjes kwamen dichtbij me, simpelweg omdat ik alleen hen toeliet. Anderen hield ik het liefst op grote afstand. Dat was zonder twijfel de grootste uitdaging die ik ben aangegaan, de bonus die ik van mijn broertje moest uitvoeren: Casper leren kennen. Hoe afschuwelijk het soms ook allemaal was, het was uiteindelijk iedere seconde waard.

De stukjes die gezamenlijk de randen vormen, omlijsten een stuk van het simpele tafelblad. Wat kunnen sommige dingen toch bijzonder zijn, als je er aandacht voor hebt. Zoals de zonsopgang. Blozend bedenk ik me dat ik die binnenkort eens alleen moet bekijken, omdat ik toen veel meer aandacht had voor Casper. Dat allesoverheersende telefoontje, waardoor mijn droomwereld uit elkaar spatte. Misschien was het uiteindelijk nodig om Mica tot inzicht te laten komen. Ik zucht diep als ik alle blauwe stukjes zie liggen en ik vraag me af wanneer ik bedacht dat een landschap – veel groen en nog veel meer blauw – de juiste puzzel was. Toch ga ik aan de slag, want opgeven, zeker in dit stadium, is iets wat absoluut niet bij me past. Geconcentreerd pas ik stukjes aan elkaar, met een engelengeduld dat ik niet van mezelf ken. Tijdens het in elkaar passen van de lucht, smeer ik snel een broodje om die gehaast op te eten. Ik wil niets liever dan klaar zijn met de puzzel, omdat het einde zal zijn van een periode die me zoveel heeft gebracht. Gisteravond nog heb ik me zonder Caspers medeweten aangemeld bij zijn toneelclub, omdat ik het geweldig ben gaan vinden. Het zal heerlijk zijn als ik overal mezelf kan zijn, behalve daar. Dat ik er niet mijn ingehouden zelf ben, maar juist iedereen die ik wil zijn. Dat ik na een rol terug kan naar wie ik zelf ben, als zo’n comfortabel zwart shirtje dat ik zo graag draag. Er zijn zoveel zekerheden op het spel gezet de afgelopen tijd dat dit nadenken me prima uitkomt. Het is goed om stil te staan en terug te kijken naar een soort tornado van nieuwe dingen en vooral veel nieuwe mensen. Juliëtte vroeg me vanochtend nog om eens met z’n tweeën af te spreken en wie weet zal ze een vriendin van me worden. Ondanks dat ik heb gemerkt dat het me goed doet om mezelf uit te dagen en dingen te doen die ik nooit zou durven, is het geweldig om te weten dat ik altijd Finn, Mica en Casper heb als ik even niet meer weet welke kant ik op moet of simpelweg alles bij het oude wil houden. De lucht begint steeds meer vorm te krijgen en ik begin opgewekt aan een hertje die op het voorbeeld uit een beekje staat te drinken. Zonder tussenpauzes werk ik door en ik zie steeds meer details verschijnen. Ook al zie ik dat, ik weet dat het niet om die details gaat. Het gaat om het grotere geheel. De stukjes zouden betekenisloos zijn als ze niet elkaar zouden passen, hoe mooi het hertje ook is gemaakt. Als er één stukje zou ontbreken, zou de puzzel waardeloos zijn. Nu ik die puzzel voor me zie liggen, weet ik precies waarom ik de lijst met uitdagingen zo graag wilde volbrengen. Ik wilde me compleet voelen, van de losse scherven een geheel maken. Zoals Mica het lijmde met drank, zo weigerde ik toe te geven dat ik gebroken stukken had. Ik maak het beekje af in de puzzel en bestudeer de details, omdat ze het geheel zeker mooier maken. De heuvels krijgen langzaam vorm en ik merk dat ik langzaamaan naar het einde begin toe te werken. Ondanks dat ik de afgelopen tijd heb gemerkt dat ik het fijn vind om mensen om me heen te hebben, wilde ik dit absoluut alleen doen. Voor één van de eerste keren in mijn leven geef ik me over aan mijn razende gedachten en probeer ik te leren van wat ik mezelf probeer te vertellen. Naast verwarring komt er vooral dankbaarheid in me op. Het doet me goed te kunnen zeggen dat ik op dit moment absoluut blij ben met hoe ik ben en hoe mijn omgeving eruit ziet. Ik leg het laatste stukje op de lege plek, geheel groen, met inkepingen aan alle vier de zijden, alsof het overal zal passen. Toch weet ik dat dit de enige juiste plek is. Ik druk het stukje aan en wrijf met mijn hand over de puzzel, om te controleren of er geen stukjes uitsteken. Het landschap is betekenisloos voor me, maar het afmaken van deze puzzel en daarmee de lijst betekent enorm veel voor me. De lijst met uitdagingen mag dan klaar zijn, mijn leven is pas net begonnen.

Lieve lezers,
Onwijs bedankt dat jullie dit verhaal wilden lezen en in de wereld van Sky zijn gedoken.
Jullie reacties hebben keer op keer voor een glimlach op mijn gezicht gezorgd en gaven me de motivatie om verder te schrijven.
Ik ben altijd op zoek naar feedback, zowel positief als opbouwende kritiek. Wat waardeer je aan het verhaal/mijn schrijfstijl en wat zou er beter/anders kunnen? Jullie zouden me er erg mee helpen!
Blijf alsjeblieft geabonneerd staan, als ik een nieuw verhaal upload (en ik verwacht dat ik dit snel ga doen!), dan zet ik een link hierbij als nieuw hoofdstuk.
Nogmaals super bedankt en heel veel liefde voor jullie!

Reacties (5)

  • Teal

    Wauw een ander fantastisch verhaal van je! Heel mooi geschreven, ben blij dat het nog online stond om te lezen

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel! Ik zal ook proberen het niet offline te halen (:

      1 jaar geleden
  • e_nnazus

    Het verhaal werd steeds mooier en mooier! Het is ook heel inspirerend! Ik ben blij dat ik heb besloten het te lezen!

    1 jaar geleden
  • tubbietoost

    Wat ontzettend jammer dat het afgelopen is.
    Je bent een ware schrijfster en ik heb er erg van genoten<3

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Bedankt!! Dat vind ik heel leuk om te horen.

      2 jaar geleden
  • Shibui

    Dit verhaal was in een woord: Geweldig!

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel!! Bedankt ook voor het lezen & reageren!

      2 jaar geleden
  • Clarkley

    Oh man ik vind het zo vervelend dat dit verhaal is afgelopen :-( het was echt een top verhaal!(blush)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel! Ook voor dat je het hele verhaal hebt gelezen en altijd reageert, dat doet me echt heel goed!!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen