Ik had me geëxcuseerd en was naar het toilet gegaan, om me daar vervolgens op te sluiten in een hokje en mijn frustratie er uit te laten komen. Nu had ik twee dingen waar ik mee zat. Zowel Harry was nu een probleem geworden. Ik zou hem nog vaak genoeg tegen komen op school. En dat was ooit helemaal geweldig, maar momenteel deed het pijn. Ik voelde iedere keer weer een steek in mijn hart als ik er aan dacht. Laat staan wanneer ik hem zag.
Het was niet mogelijk om hem te ontlopen. Ik moest langs het kunstlokaal af als ik naar mijn kluis wou. In de pauze stond Harry ook regelmatig als toeziende leraar. Ik kon de andere kant uit kijken, maar ik voelde zijn aanwezigheid alsnog echt wel. Er was geen ontkomen aan.
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen. Al voor de zoveelste keer in een hele korte tijd. En dit keer was het eens om een ander onderwerp dan mijn moeder. Ik had Harry opzij geschoven, maar geconfronteerd worden met de realiteit deed altijd wel pijn. Ik zuchtte diep. Een trillende zucht.
Ik wist niet waarom, maar ik besloot om naar het kunstlokaal te gaan. Nou ja, niet naar binnen natuurlijk. Ik moest het niet opvallend gaan maken nu. Ik moest doen alsof ik Harry niet wou zien. Terwijl ik diep van binnen niemand liever bekeek. Ik moest het hem niet vergeven, maar ik had een enorm zwak voor hem. Ik ging het niet toegeven overigens. Ik ging Harry niet zijn zin geven.
Langzaamaan liep ik naar het kunstlokaal. Er was een raam naast de deur. Ik kon hem zo zien staan voor het bureau. Hij zag er inderdaad beter uit. Hij zag er enorm aantrekkelijk uit. Beter dan ooit. Niet dat hij er ooit slecht uit gezien had overigens. Zodra hij begon te lachen om iets wat in de klas gezegd werd, glimlachte ik ook automatisch. Ik bestudeerde het kuiltje in zijn wang. Mijn god, hoe aantrekkelijk kon iemand zijn. Hij begon te praten. Ik kon het niet horen, maar ik kon me alleen al die melodische stem inbeelden. Zijn diepe, hese stem. Hij lachte weer. God, ik moest ophouden met hier naar kijken. Het deed pijn. Het was niet goed voor me. Ik was hem aan het romantiseren. Deze kerel was vreemd op je gegaan Louis. Hij was ooit van jou. Al die fantasieën die je momenteel hebt, kon je destijds uitvoeren. Nu kon je enkel ongezien staren. en je er vervolgens rot over voelen. Great. Had je maar niet zo saai moeten zijn destijds. Dan had hij ook geen reden gehad om vreemd te gaan.
Ik had me vreselijk gevoeld, maar goed.. Daar had ik hem in meegetrokken. Mijn fout. Hij is vreemd gegaan door mij. Ik wou hem terug en dat was onmogelijk. Want waarom zou hij het niet nog een keer doen? Kon ik hem nog wel vertrouwen? Ik betwijfelde het. Ik wou het zo graag, maar het viel te betwijfelen.
Harry liep weg, het lokaal in. Terwijl ik terug liep richting mijn eigen lokaal, zag ik nog net door een verschil in perspectief dat hij leerlingen aan het helpen was. Hij stond voorover gebukt, een meid te helpen met haar kunstwerk. Hij was dingen aan het aanwijzen. Zijn vingers, gedecoreerd met ringen, waren eveneens prachtig. Zoals ze altijd al waren geweest. Harry had mooie handen. Harry had mooie alles. Harry wás mooi.
Zijn uiterlijk wijkte nogal af van de persoonlijkheid die ik zo haatte. Hij was enorm aantrekkelijk maar enorm fout voor mij. Tenminste, nadat hij vreemd gegaan was. De rest van zijn persoonlijkheid was ook niets mis mee. Ik zuchtte wederom en na een laatste blik vertrok ik maar weer naar mijn eigen lokaal. Helaas was Liam een ietwat minder spannend beeld dan Harry.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen