Ik had hem de rest van de dag ontlopen. Nou ja, een poging tot. Ik had hem wel zien lopen, maar had gedaan alsof ik het niet zag. Iedere keer als Jamie, Dave of Liam ook maar een suggestief gebaar in zijn richting deed knikte ik maar gewoon, zonder te kijken. Het was vreemd om me zo te moeten gedragen. Zeker gezien de laatste keer toen we hier op school nog rond liepen, alles zo goed ging.
Nu voelde ik me echt een idioot gezien hoe ik hem moest ontlopen. Zijn blik ontlopen. Alles ontlopen. Ik wist vrijwel zeker dat hij mij ook in de gaten hield van een afstandje. Die aantrekkingskracht was er nu eenmaal. En die ging ook niet weg, vreesde ik.
En zo ging de rest van de dag. En ook de dag er na was niet veel beter. Ik leefde nog constant in angst, bang voor dat ene telefoontje. Lottie belde regelmatig om haar angst met me te delen. Dat bevorderde niet per se mijn gemoedstoestand. Maar goed, we konden in ieder geval wel elkaar begrijpen en dat schepte een band. Een band die ik met niemand anders überhaupt kon scheppen. Jamie begreep me wel, maar tot een bepaalde hoogte. Liam was zeer medelevend, maar ik wou hem ook niet opzadelen met al mijn problemen. Dave begreep er vrij weinig van en daar ging ik nog niet eens moeite voor doen. Harry had me begrepen, maar was simpelweg geen optie.
Helaas, ik had geen keuze. Ik moest simpelweg met deze angst leven totdat het nieuws kwam. En vervolgens zou ik me rot voelen. Enorm rot.

Het nieuws kwam eerder dan gedacht. Het was de nacht van dinsdag op woensdag. Midden in de nacht. Ik zag dat de telefoon ging en wist wel hoe laat het was. Jamie schoot overeind zodra de ringtone van zich liet horen. Zijn medelevende blik vervolgens zei genoeg. Hij wist ook wel wat er stond te gebeuren. Al zeker omdat het midden in de nacht was. Dan belde je niet even voor de grap.
Ik nam met trillende handen de telefoon op en beet op mijn lip "met Louis".
De stem aan de andere stem zei in eerste instantie niets. Enkel een zacht gesnik. "L-Louis-" mompelde de stem toen.
"Ze- ze is weg" zei mijn vader stotterend, waarna het gesnik verder ging. Ik keek Jamie met tranen in mijn ogen aan. Jamie wist overduidelijk ook niet wat hij moest doen. Hij was wel klaarwakker plotseling. Niet dat ik dat niet was.
Ik streek met mijn vingers door mijn ogen, in de hoop de tranen te verminderen. Ze bleven maar komen. Ik was binnen de kortste keren ook flink aan het snikken, een overduidelijk tekort aan adem daarmee gepaard.
"Oké" was het enige dat ik nog uit kon brengen, naast flink gejank. Jamie had het grote licht aan gemaakt en staarde naar me, terwijl ik niet kon stoppen met janken. Het moment was daar gekomen. Het moment waar we allemaal op gewacht hadden. Naartoe geleefd. Jamie wist overduidelijk niet wat hij moest doen. Hij was niet echt het knuffeltype of zoiets. Hij wist niet goed wat hij moest doen zodra hij zag dat iemand pijn had. Niet heel vreemd. Harry wist altijd verdomd goed wat hij moest doen. Maar wederom: hij was geen optie. Al zeker niet midden in de nacht.
Mijn vader deelde mede dat hij nu Lottie ging bellen. Ik stond het toe en legde vervolgens op. Ik kon het janken niet stoppen. Ik hoorde dat Jamie bewoog en uiteindelijk voelde ik het bed naast me indeuken.
Zonder iets te zeggen sloeg hij zijn armen -vrij ongemakkelijk- om me heen. Mijn gezicht vond zijn schouder en nogal ongemakkelijk bleef ik snikken. Het was zo ver. Shit.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen