We hadden die middag nog rustig gepraat over verschillende onderwerpen, gewoon om elkaar ook ietwat bij te praten. In eerste instantie was het ongemakkelijk, maar op een gegeven moment liep het gesprek vrij vloeiend. Louis deed zijn best om zich meer open te stellen over de situatie en ik luisterde aandachtig, gezien ik beloofd had om hem te helpen. Hij mocht dan nog steeds niet enthousiast over komen -wat niet gek is-, maar hij sprak in ieder geval wel meer dan voorheen. Ik had het gevoel dat hij zich weer een beetje open stelde. En losstaande van dat we niks romantisch deden zoals voorheen, waardeerde ik het wel. Ik wou graag met hem praten. Ik wou dat hij zich op zijn gemak voelde bij me, zoals hij altijd gedaan had voorheen.
Toen Jamie uiteindelijk rond half 6 binnen kwam lopen had ik hem heel subtiel bedankt voor het feit dat hij me op de hoogte gesteld had. Ik sprak Jamie sowieso niet zo vaak over het algemeen, maar het feit dat hij nog aan me dacht zodra dit gebeurde, betekende veel voor me. Ik had dus toch wel een belangrijke rol gespeeld, ondanks dat ik het uiteindelijk zelf verpest had.
Ik was uiteindelijk om zes uur naar huis vertrokken. Ik wou mezelf op geen enkele manier opdringen bij hem en dus besloot ik maar gewoon om hem nu met rust te laten. Wel had ik hem natuurlijk gezegd dat hij altijd kon sms'en of bellen wanneer hij het nodig had. Dat leek hij wel te waarderen gelukkig.
De rit naar huis was rustig verlopen. Nou ja, voor zover dat dat mogelijk was in New York city. Terwijl ik rustig met de radio mee neuriede, probeerde ik door het drukke verkeer te komen. Ik was niet in een zeer slechte stemming. Maar dat kwam waarschijnlijk dan ook doordat ik eindelijk de kans had gehad om met Louis te praten.
Ik had hem zo lang alleen gelaten omdat ik hem niet meer lastig wou vallen. Ik wist wat ik fout gedaan had en ik wou hem niet meer er mee kwellen. Het was beter om hem met rust te laten. Ik wou het per slot van rekening niet nog erger maken. Het was niet alsof ik vervolgens nog met iemand anders naar bed was gegaan. Ik had me al schuldig gevoeld zodra het idee in me op kwam. Als ik dronken zou worden, wou ik dat thuis doen. Waar ik ook niet in de verleiding kwam. En als ik dan per se iets gedaan moest hebben, deed ik het wel bij mezelf. Het schuldgevoel was in die maanden nooit weg getrokken. De hele zomervakantie was er best wel door verpest moest ik zeggen. Maar goed, dat wist Louis niet. Wellicht dacht hij dat ik nu weer iedere avond bij de stripclub uithing.
Het was ook niet iets dat je gewoon even vertelde. Hij had al genoeg problemen aan zijn hoofd. Ik wou niet constant weer beginnen over onze problemen.
Toen ik bij het appartement aan kwam, kwam ik Jessica tegen.
"Hey meneer Styles, hoe gaat het?" vroeg ze netjes.
Ik glimlachte "goed hoor, beter dan gedacht".
"Heeft Louis eindelijk iets laten horen?" vroeg ze gelijk enthousiast.
Ik fronste "hoe weet jij dat?"
"Ik kan het zien aan die grijns op je gezicht. Het is een typische uitdrukking" zei ze lachend.
Ik grinnikte "oh, nou.. Oké. Je hebt gelijk".
"Mooi" zei ze glimlachend voordat ze verder ging met poetsen. Ik liet me op de bank zitten en belde Gemma vervolgens om met haar te praten over wat er zojuist gebeurd was. Nou ja, ik moest het even aan iemand kwijt. En Gemma was de persoon die nogal vaak naar Louis gevraagd had. Dus ik zou oprecht niet verbaasd zijn als ze heel blij zou reageren. Niets was minder waar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen